სასვენნიშანთქება
(sasvennishantqeba)
აღიწერტოს რა, მუნ განისუენოს მკითხველმან
სასვენ ნიშანთა შორის, წერტილი ყველაზე პატარაა და გალეული, მაგრამ აზრის მდინარებას ყველაზე მედგრად სწორედ ის შეაჩერებს ხოლმე.
წერტილი იმითაც გამოირჩევა სხვებისაგან, რომ ყველა ნიშანში წილი უდევს.
(!) ძახილის ნიშანი ხომ ყველაზე ქედმაღლობს, _ წერტილის გარეშე ერთი უღირალი ყელყელა წირი იქნებოდა; წერტილი ჰმატებს რიხსა და ფახს; წერტილის მხრებზე რომ არ იდგეს, ინტონაციის აქოჩრილი ტალღა გადარეცხავდა. ძახილის ნიშნის ზეაღმა ბუნებას, წირქვეშ დასმული წერტილი წონასა მატებს და, ამის ბარობითაა რომ შხეფივით გატყორცნილ აზრს – კედლად დაუხვდება ხოლმე.
(?) კითხვის ნიშანზე ხომ ზედმეტია თქმა. წინადადების ბოლოს გაკლაკნილი ხან გედს, ხან აბრუნებულ ჩიბუხს, ხან ფუძემოკვეთილ ორიანსა მგვანობს, მაგრამ უწერტილოდ ვერც სახეს იძენს და ვერც მნიშვნელობას.
(:) წერტილის ნიშნეულობა მის ტიპოლოგიურ გარკვეულობაზეც ჰკიდია; გააჩნია მოკეთეებთან მიმართებას და _ პოზას და პოზიციას მძახლურ ურთიერთობაში. თუ, მაგალითად, თავზე კიდევ ერთი წერტილი აზის, ორწერტილად სახელდებული ნიშანი წინადადებას აყოვნებს და ყველაფრის ჩამოკაკვლასა და ჩამოთვლას აიძულებს.
(;) თუ მძიმეს თვითონ აზის ზემოდან, მაშინ უფრო ლოიალურია და წინარე და მომდევნო აზრს შორის ლიბერალურ დამოკიდებულებას ამყარებს.
(,) რაც შეეხება მძიმესთან ურთიერთობას, აქ, მათ შორის სხვაობას ერთი პატარა კუდი ქმნის. მძიმეს სახელი კი წონადი აქვს, მაგრამ წერტილის ძალას მაინც ვერ უტოლდება.
(`) რადგან მძიმეზე ვთქვით, ბრჭყალებიც გასახსენებელია, მაგრამ წერტილის მონაწილეობა ამ კომბინაციაში, ცოტა რთულია და გამოკვეთილი არ არის... ეს უფრო მძიმეთა ტრიუკებია, როდესაც, მძიმე ჯერ თავის მეწყვილესთან ერთად ჩვეულ პოზაშია და მერე – სიტყვის ან წინადადების ბოლოს – ორივენი მაღლა შეისვრიან ხოლმე კუდებს (~)...
(...) ერთი უცნაური თვისება სჭირს წერტილს, მარტო უკეთ უმკლავდება დაკისრებულ მოვალეობას; რაც მეტი დაისმის წერტილის ნაბარტყი, მით უფრო კლებულობს შემაკავებელი ძალა და ძაბუნდება; უფრო ზუსტად, მისი ჩვეული სიმკვეთრე გლუვდება, რბილდება და სინარნარეში გადადის...
`ძალა ერთობაშიას პრინციპი აქ კარგავს თავის ყოვლისმომცველ ბუნებას...
ასე ასუსტებს მოძმეთა თანადგომა სამყაროს ჭიპზე მახვილის ნაკვალევივით დასმულ წერტილს.
(sasvennishantqeba)
აღიწერტოს რა, მუნ განისუენოს მკითხველმან
სასვენ ნიშანთა შორის, წერტილი ყველაზე პატარაა და გალეული, მაგრამ აზრის მდინარებას ყველაზე მედგრად სწორედ ის შეაჩერებს ხოლმე.
წერტილი იმითაც გამოირჩევა სხვებისაგან, რომ ყველა ნიშანში წილი უდევს.
(!) ძახილის ნიშანი ხომ ყველაზე ქედმაღლობს, _ წერტილის გარეშე ერთი უღირალი ყელყელა წირი იქნებოდა; წერტილი ჰმატებს რიხსა და ფახს; წერტილის მხრებზე რომ არ იდგეს, ინტონაციის აქოჩრილი ტალღა გადარეცხავდა. ძახილის ნიშნის ზეაღმა ბუნებას, წირქვეშ დასმული წერტილი წონასა მატებს და, ამის ბარობითაა რომ შხეფივით გატყორცნილ აზრს – კედლად დაუხვდება ხოლმე.
(?) კითხვის ნიშანზე ხომ ზედმეტია თქმა. წინადადების ბოლოს გაკლაკნილი ხან გედს, ხან აბრუნებულ ჩიბუხს, ხან ფუძემოკვეთილ ორიანსა მგვანობს, მაგრამ უწერტილოდ ვერც სახეს იძენს და ვერც მნიშვნელობას.
(:) წერტილის ნიშნეულობა მის ტიპოლოგიურ გარკვეულობაზეც ჰკიდია; გააჩნია მოკეთეებთან მიმართებას და _ პოზას და პოზიციას მძახლურ ურთიერთობაში. თუ, მაგალითად, თავზე კიდევ ერთი წერტილი აზის, ორწერტილად სახელდებული ნიშანი წინადადებას აყოვნებს და ყველაფრის ჩამოკაკვლასა და ჩამოთვლას აიძულებს.
(;) თუ მძიმეს თვითონ აზის ზემოდან, მაშინ უფრო ლოიალურია და წინარე და მომდევნო აზრს შორის ლიბერალურ დამოკიდებულებას ამყარებს.
(,) რაც შეეხება მძიმესთან ურთიერთობას, აქ, მათ შორის სხვაობას ერთი პატარა კუდი ქმნის. მძიმეს სახელი კი წონადი აქვს, მაგრამ წერტილის ძალას მაინც ვერ უტოლდება.
(`) რადგან მძიმეზე ვთქვით, ბრჭყალებიც გასახსენებელია, მაგრამ წერტილის მონაწილეობა ამ კომბინაციაში, ცოტა რთულია და გამოკვეთილი არ არის... ეს უფრო მძიმეთა ტრიუკებია, როდესაც, მძიმე ჯერ თავის მეწყვილესთან ერთად ჩვეულ პოზაშია და მერე – სიტყვის ან წინადადების ბოლოს – ორივენი მაღლა შეისვრიან ხოლმე კუდებს (~)...
(...) ერთი უცნაური თვისება სჭირს წერტილს, მარტო უკეთ უმკლავდება დაკისრებულ მოვალეობას; რაც მეტი დაისმის წერტილის ნაბარტყი, მით უფრო კლებულობს შემაკავებელი ძალა და ძაბუნდება; უფრო ზუსტად, მისი ჩვეული სიმკვეთრე გლუვდება, რბილდება და სინარნარეში გადადის...
`ძალა ერთობაშიას პრინციპი აქ კარგავს თავის ყოვლისმომცველ ბუნებას...
ასე ასუსტებს მოძმეთა თანადგომა სამყაროს ჭიპზე მახვილის ნაკვალევივით დასმულ წერტილს.