ჩხეტია ხვიჩა - Chxetia Xvicha
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%
მწერალი, საზოგადოება და უფალი ეკზალტაციური პრიზმის ქვეშ
კლასიკოსების გამთელავი,შესაძლო ტენდენციებიდან გამომდინარე, თანამედროვე ქართველი ვალდებულია იყოს "რევოლუციის" წინაამღდეგი,მითუმეტეს პროზაში,რადგან ვინ იცის მათი სტატუსის ლიკვიდირებით,როგორ სახეებს მივიღებთ სამომავლოდ.სამწუხარო იქნებოდა, ტრაგედია თუ არა შთამომავლებმა ტიტვლებმა,რომ იცეკვონ შალახო. ფუძემდებელთა ხელყოფა აბსოლიტურად დაუშვებელია, თუნდაც გაკერბებული წინაპრების მემკვიდრეებათ დავრჩეთ,მაგრამ ლიტერატურაში რელიგიური დოგმების ინტერპელაცია,ტრადიციებისთვის ანგარიშსწორების მოთხოვნა,ზნეობრივ სტანდარტებზე მითითება თავისუფლების შეზღუდვას ნიშნავს, რადგან თანხმობაში ნათქვამი, გამზიარებელი სიტყვა, განსხვავებული მორალების ურთიერთშემაკავშირებელი პრინციპებით მოქმედებს და სუბიექტებს შორის ინერვაციის პროცესში უცხო სხეულის იმპლანტირება დამახინჯებას გამოიწვევს - სიფთხილის კულტივირებით ასკეტურობას მივიღებთ.
მწერლის აპოგეოსში ეკზალტაცია შეისისხორცდება, როცა აღფთოვანდება ისპოლინის მსგავსად და თვით ინიციაციისკენ დამუხტულ გრავიტაციას, შემოქმედებრივი სინგულარულობით დაანაწილაკებს მარტივ მამრავლებათ, სადაც ყოველი მილიმეტრის, ყოველი მიკრონის, ყოველი ნანომეტრის ქაოსად შეიქმნება. გამოიწვალებს სრულყოფილად აუტენტურ წყლულს, რომლითაც მოახდენს მეტაფიზიკის ესკორტირებას ანუ ფოტონების მომენტალურობით გარდატყდება ფიქრის, ოცნების, ზმანების გასწვრივ მიუხედავათ განზომილებისა და რემინესცენტულის ფიზიკურ ინტეგრაციას მოახდენს აწმყოში. ტკივილმა, ბოღმამ,უსამართლობამ, გაბოროტებამ ერთი სიტყვით სრულყოფილებამ მიიჩნია თითქოს ანექსორია, შესაბამისად სიტყვაც სუბსტრატია, მაგრამ ის სინამდვილეში გლამურის ფილოსოფიაში მყოფი პედანტია, მას გაუმართლა, რომ კაცობრიობა დაგეშილია, მოძრაობს, სავარაუდოთ გიპერტროფირებული გემოვნებით მიილტვის სადღაც და თუმცა დალახვროს ჭეშმარიტების არსებობის უფლება, განცდებში ტიტანები იბადებიან. გაწელილი კოშმარის ექსპედიციაში, ნათხემიდან გამოოტებულების აფაზიით დაგროვებული კრიტიკული წნევა, მაშინ როდესაც სასოდწარკვეთილება ვერ გაიძახის კადნიერად, ცარიელდება სივრცე დროისგან - კალმისგან და რჩება სიმშვიდე - მინიატურული სიკვდილი სამართავი ბერკეტებით და ეს არის კრისტალიზაცია განცხრომაში - ტიტანები ხომ ყოველთვის ოლიმპიისკენ იხედებიან.
ლიტერატურა საზოგადოების სამსახურში თუ ლიმფოციტები ძუძუმწოვრის ორგანიზმში ერთიდაიგივეა,სადაც ჰუმორალურ ანტისხეულებს არ მიეთითება მკურნალობის პროცედურა,ვინაიდან ჰომეოსტაზი თვითბალანსია და მასში აბერაციით ჩარევა ეკვივალენტურია,მაგალითად დეიიზმში ათეიზმით ჩხირკედელაობისა. ზღვა ხალხის კლონირებული ფსიქიკა - იდეა,რომელსაც ბზარები მხოლოთ უკუნეთის ზეწრის ქვეშ უჩნდება განკურნებული შიდსია და ამ მეიგავეთა მტერს თურმე სახე არა აქვს, არც სუნი გააჩნია,არც ფორმა.არსებობს ალბინოსი მწერლების ტიპი, გამწვავებული იპოქონდრიით,რომლებსაც პარადოქსულ ეკსტაზში აგდებს მძიმე დიაგნოზები და რაც უფრო აპოკალიპტიკურია დასკვნა, მით უფრო სტიმულირებულია მათი შემოქმედება -ეს რაც შეეხება ნიჭიერებს. აგრეთვე არიან მთლად პლინტუსები - მონათლულები რამოდენიმეჯერ კონიუქტურული მიზნების გამო და ეხლა კი იბრალებენ და იბრელებენ ათეიზმს ფსევდოინტელექტუალურიზმისათვის წასასარჩლებლად ან თავიანთი ნაშრომებისთვის აქტუალურობის შესაძენად. მწერალი პოზიციას არ მითხოვებია,მას ძალუდს,როგრც მკვეთრი კონტრასტი,ასევე შენიღბვა სალამარდრასავით; შესწევს უნარი იყოს ლიბერალი, ევოლუცია, რევოლუცია,ინდეფერენცია,ინტერპრეტაცია,მისტიფიკაცია,სირცხვილი,ზეიმი,დინამიკა,სრული ქაოსი მატერიალურისა და მეტაფიზიკის ურთიერთ აბსორბაციაში;მწერალმა პატარა უცხოპლანეტელი,რომ დაიჭიროს არ გამოფატრავს მას,თუმცა ვინ იცის; მისი ხელოვნების კრიტიკა, დიდი ხნის წინათ დავიწყებული,დეპრესიული საყვარლის ექსგიბიციონისტული სტრიპტიზია - არ უნდა ყურება,მაგრამ მაინც აყურებინებენ. მიდიატორობა შეუძლიათ მხოლოდ გამოტანჯულებს - ელიპტიკებს - დიდოსტატებს, რომლებიც სტილის დევნაში,მეთოდის ძიებაში,რეგენერაციული უნიკალურობის კვლევაში გაჭირნახულდნენ.
ინდივიდუალურობის კულმინაციაზე ჩამომჯდარი გურუები ერთადერთი ორბიტრაჟია,რომლის ხელყოფა შეუძლებელია,რადგან მას კონტროლირებადი იმუნიტეტი გააჩნია ყველაფრის მიმართ,რაც კი შეიძლება მწერალმა გამოიმუშაოს. და, თუ რაიმე პრობლემა არსებობა კლონირებული ფსიქიკის ზღვაში - საზოგადოებაში გარდა მონოტონიზმისა, რომელიც არჩევანის პროდუქტია - ესენია რა თქმა იდეა და თვითონ ლიმფოციტები.საზოგადოებას უყვარს უფალი...უყვარს აბსურდულად,ბომონურ კულტთაყვანისცემაში ვიზუალური კონტაქტით, მონუმენტალური ფერწერიდან; ეშინია ცოდვილი სულის რეცენზიით და შიშით მიწოდებული სიყვარული ვაჭარია;უყვარს ლოცვის ევქარისტიკაში,რომლის ენერგიითაც შეეცოდებოდა ხეიბარი მისი შეჭმა,რომ არ სურდეს;მწერლებსაც და საზოგადოებასაც შურს ღმერთის,რადგან მან იქონია ნიბისყოფა და კაცობრიობა თავისი სიყვარულის ფიქცია გახადა; და ამიტომ საზოგადოება არის ბანგალორელი გოგონა,რომელიც თავისი პარაზიტი ძმით - ცხვირიდან გამოღებული სიყვარულით ანუ იდეიით არის ორსული. მწერალი ჯვარზე გაკრული კანიბალია...ჯვარი კი ბანგალორელი გოგონას პრეტრუბაცია.
სავსებით ლოგიკურ კითხვებზე , რაციონალური სტრუქტურა გვალოდინებს და აქ კი ბიბლია სიბნელეა, ნებისმიერ ეპისტემოლოგიასთან შედარებით.- ამის უკუგდება ხომ აპრიორში მარცხია,მაგრამ მაიც გვწამს უფლის და ამიტომ ცოდვილები ვართ ე.ი. ჩვენი როლი რელიგიაში განპირობებულია,რაც არ უნდა უმაღლესი პრინციპების მადევრნი ვიყოთ და რაოდენ ეგოცენტრიკულად არ ჟღერდეს ეს..აქედან გამომდინარე ვიძახი შემდეგს:ყველაფრის გამბასვრელი ქაცობრიობა სულ არ არის დამნაშავე, რადგან მისი ადგილი მის გარეშეა დამტკიცებული,მაგრამ რისთვის, სატანის და ღმერთის ანტაგონიზმი,რომ გამოჩნდეს კარგათ თუ რისთვის?აბუჩად აგდებული კითხვაბის მიყუჩებულ ვააკუმში ბრძანებულ სიტყვას არ შეიძლება გააჩნდეს ცხოვრების უნარი,ყოველშემთხვევაში ისეთის, რომელიც ჩვენი იმანენტია,მიუხედევად თუნდაც სრული მისი უნევერსალურობისა და ძალდატანებული შეჯერებისა ან მისგან შონტაჟისა. საფუძველშივე ცოდვილი ადამიანთა ინდივიდუალურობის სტოიციზმი, მონანიების მეტაფიზიკურ ბუნებაშია ილასტიური და არა თავისუფალი ანუ ის ორმაგი ფრონტშია გენერირებული, რომელთა დიქოტომია ხელშეუხებელია ე.ი. ურთიეთ დამგვანებას გაურბივართ და იმავე დროს ერთსადაიმავეს ვბაძავთ.გასაგებია როდესაც სოციუმს ესაჭიროებობა ამგვარი წყობა - ბოლეროს ჰანგებზე ბედეებს (გველის შემლოცველებს) ამოყავთ კალათებიდან ნაგები (კობრები) და შეიძლება ითქვას ტროცკისტული იდეოლოგით ტოტემებს წარმოშობენ.ამას წინა ეპოქა თავისუფლებისგან სამარგინალიზაციო წიაღისეულს ამზადებდა და ალბათ ისტორიის ეხოლალიად აქცევდა მას,რომ არა ტოტალიტარული ლიტერატურის არსებობის შეუძლებლობა.ენა თვითონ არის დამოუკიდებლობის ტელეპორტირება განუწყვატლივ რეჟიმში და მისი საპირისპირო ეკსპლუატაცია საჭირობს ინდეპენციით სპეკულირებას, სადაც უკუქცევადობის კონდიცია თავისთავად გამოირიცხება. აქ ნათლად არის ცხადყოფილი იდეოლოგიის ფიასკო ენის წინაშე და მარტოობას დაფეთებული ილუზია,რომ იდეა ეს საერთო მონოლიტია იმსხვევა უმარტივესი პოსტულატების განმარტებით: ენა ერთმნეშნელოვნად ლიტერატურაა - თავისუფლება შემოქმედებისთვის, ხოლო იდეოლოგია - რწმენის, სიყვარულის, ზნეობის,დამარეგულირებელი დოგმატების ნაძალადევად თავზე მოხვევით მიღებული ტყვეობა, რომლის დიფერენციაციით მჟღავნდება ის ელემენტები,საიდანაც გვევლინება რელიგია. უფალი ჭეშმარიტია, მგრამ ის და თავის სიმართლეც კაცობრიობის შეცნობის გარეთ ძევს შემეცნების განუწყვეტლივ კონტინიუმშიც კი, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ადამიანები საერთოდ დისკრეტულები ვართ. მაშასადამე რა არის მისი განმარტება თუ არა ცნობისმოყვარეობა ან თვითდახვეწა,რომლებიც ასე უდიერად იჯაბნებიან, თუ სადღაც შეგვიძლია ვიყოთ ცნობის მოყვარენი და სადღაც არა, სადღაც გვეძლევა უფლება დავიხვეწოთ თავი და სადღაც არა.თუ არ იჯაბნებიან კიდევ, უთუოდ მიგვიყვანს რაციონალიზმი ისეთ შედეგამდე,რომელიც კი არ დაიჯაბნება, დაიჩაგრება ან დაიგმობა, არამეტ შეირისხება.