შემოქმედელი დავითი - Shemoqmedeli Daviti

გიზო კუპეში შევიდა. მატარებლის გასვლას თითქმის აღარაფერი აკლდა. ჯიბიდან ჟურნალი “ნაუკა ი ჟიზნ” ამოიღო და “დიპლომატთან” ერთად მაგიდაზე დადო. საშინელი, დახუთული ჰაერი დახვდა. პიჯაკი იქვე ჩამოჰკიდა. პერანგის ღილები შეიხსნა, სარკეში საკუთარ თავს დააკვირდა. ჯიბიდან სავარცხელი ამოიღო და წინ დარჩენილი თმის ნაწილი უკან გადაიწყო. ბოლო დროს ჩვევად ექცა, სადაც სარკეს დაინახავდა, თმა უნდა შეესწორებინა, თანაც ისე, რომ სიქაჩლე ნაკლებად შესამჩნევი ყოფილიყო. მატარებელი ნელა, ხვნეშით დაიძრა. გიზო დერეფანში გავიდა. მეზობელ კუპეებში მგზავრებს მოესწროთ ერთმანეთის გაცნობა. კაცმა რომ თქვას, ახლა ნამდვილად არ იყო ვინმესთან ლაქლაქის განწყობაზე. ვაგონის სარკმელი ჩამოსწია. გარედან შემოჭრილი ცივი, გამჭოლი ჰაერი სახეზე სასიამოვნოდ ეხლებოდა. სიგარეტი გააბოლა, ბლოკნოტი ამოიღო, წესად ჰქონდა, როცა მეორე დღისთვის ჩვეულებრივზე მეტი საქმე დაუგროვდებოდა, წინა დღით გეგმას შეადგენდა. უცებ წარმოიდგინა, რამდენად სასაცილო იქნებოდა ფანჯარასთან ბლოკნოტით ხელში. ვინმეს, ალბათ, პოეტიც კი ვეგონებიო, გაიფიქრა და ჩაეცინა. დღეს საკმაოზე მეტი საქმე მოითავა. როცა საწარმოს ასე უჭირს, ვერ იზამს ლაბაძე შენს საქმესო, უმტკიცებდა დირექტორი. ბოლოს ძლივს დაითანხმა. მაინც რამდენჯერ მომიხდა ამ სამი წლის განმავლობაში აქეთ წამოსვლა, ფიქრობდა გიზო და, გარეთ როგორ გარბოდნენ ხეები, სახლები ან ელექტროგაყვანილობის ბოძები, აღარც კი აკვირდებოდა. დაწყებული საქმე ბოლომდე უნდა მივიყვანო, ხომ არ ეგონათ, ხომ მიყურებდნენ სკეპტიკურად, ხომ ქირქილებდნენ ჩემზე რა დროს მაგისი დისერტაციააო, ხომ მაინც ჩავაბარე საკანდიდატო მინიმუმი. ცოტაც და დისერტაციასაც დავიცავ, ხელფასი ხელფასად და დირექტორიც უკვე საპენსიო ასაკს მიუახლოვდა. როგორც ვიცი, არც ზემოთ უყურებენ კარგი თვალით. მაშინ... ჩემზე ღირსეული კანდიდატი ვინ იქნება? მერე იცინონ! პირველ დღესვე ბონდოს მოვხსნი, იკითხოს, როგორია უფროსთან ჯაშუშობა. მარტო იმის გაფიქრებამ, რომ ლაურა მისი პირადი მდივანი გახდებოდა, ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელად დაუარა. მალე მატარებელი შეჩერდა, სადგურზე მგზავრები კანტიკუნტად ირეოდნენ. ბავშვის ტირილზე მარჯვნივ გაიხედა. ვაგონში ბავშვებიანი ქალი ამოსულიყო. ბიჭი, ასე, სამი-ოთხი წლისა, ფეხებში ებლანდებოდა. ქალს ცალი ხელით ჩვილი ბავშვი მიეკრა მკერდზე, მეორეში ჩემოდანი ეჭირა და ძლივს მოიწევდა წინ, თან კუპეებს აკვირდებოდა. ჩემთან მოდისო, გაიფიქრა გიზომ და გუნება წაუხდა. მოდი, მოისვენე ახლა ამათი შემხედვარე. არც შემცდარა. ქალი გიზოს კუპესთან შეჩერდა, დააკვირდა და შიგ შევიდა. ბიჭი არ შეჰყვა, პირდაპირ
გაიქცა.
მამუკა, დაბრუნდი, სად მიდიხარ! დაბალი ხმით გასძახა ქალმა.
¬ მორჩა, დაიწყო კონცერტი, გაიფიქრა კაცმა. ბიჭი ვაგონის გასასვლელ კარს წაეპოტინა, იქით გაღწევას ცდილობდა. გიზომ კართან მიირბინა. ბავშვი აღარ გასძალიანებია და კუპეში შეიყვანა.
გმადლობთ, როგორ შეგაწუხეთ... ასე იციან, გადარეულები არიან. ამას უფრო ბიჭის მისამართით ამბობდა, თორემ მეორე ჩვილის ინსტიქტით ტიროდა.
ბავშვი თითებს წინ იშვერდა, ქალი რიტმულად არწევდა, რომ ჩასძინებოდა, თორემ ტირილი მეზობელ კუპეშიც აღწევდა. ჩვილი კიდევ უფრო გადაიწია. კაცმა შენიშნა, ჟურნალს რომ აკვირდებოდა და თითებთან მიუტანა. თანდათან უკლო ტირილს, ცნობისმოყვარე, გაოცებული თვალებით დააცქერდა ნაწერს.
მეცნიერი გამოვა, ხუმრობასავით თქვა კაცმა.
ღმერთმა ქნას, ჩაეცინა ქალს.
მამუკა საწოლის კიდესთან რაღაცას ჩაჰკირკიტებდა, მერე მობეზრდა. იმდენი მოახერხა, საწოლზე ავიდა, იქიდან მაგიდაზე ასვლას შეეცადა. მაშინ გიზომ ხელი ფრთხილად მოჰკიდა და დაბლა ჩამოიყვანა. ბიჭი არც ახლა გასძალიანებია. მერე ისე გათამამდა, რომ გიზოს მუხლებზე შეჯდომაც მოიწადინა. დედა გაუწყრა. გიზოს გაეცინა ბავშვის ამ ახირებაზე. მას ახლა თავისი პატარა თითები გიზოს ხელისგულზე დაედო და მთელი ძალით აწვებოდა, ჩვილს კი თვალები თანდათან ეხუჭებოდა. ოქროსფერი თმებით ნამდვილ დედოფალას ჰგავდა. ქალმა მძინარე ბავშვი ფრთხილად საწოლზე დასვა. თითქოსდა, ახლა იგრძნო კუპეში ზომაზე მეტი სიცხე, ლაბადა გაიხადა. გიზო უნებურად აკვირდებოდა; ქალი, ასე, ოცდაათი წლისა იქნებოდა. თხელი, სუსტი მხრები და უკან კოხტად ჩამოყრილი შავი თმა საკმაო სინატიფეს სძენდა. თუმცა ხელებზე ეტყობოდა, რომ არც ფიზიკურ შრომას იყო უჩვევი. მამუკას უკვე არაქათი გამოსცლოდა და საცაა, მასაც დაეძინებოდა. ქალმა თეთრეულის დაგება დაიწყო. გიზო დერეფანში გავიდა. კუპეში შებრუნებული კი ქალის მიერ ფაქიზად დაგებულ საწოლზე დაწვა და თითქოს მთელი დღის დაღლილობამაც გაუარა. მერე დიდხანს აკვირდებოდა, რა მშვიდად ეძინა სამივეს, სანამ თავადაც არ ჩაეძინა. დილით ხმაურმა გამოაღვიძა. ქალი უკვე ფეხზე იყო და ბიჭს აღვიძებდა. გიზომ საათს დახედა. ბოლო გაჩერებამდე ორი საათი რჩებოდა.
ჩადიხართ? იკითხა გიზომ.
დიახ, უპასუხა ქალმა.
ახლად გაღვიძებული მამუკა წონასწორობას ძლივს იკავებდა, ბანცალებდა. მატარებელმა სვლა შეანელა და ცოტა ხანში გაჩერდა კიდეც.
დაგეხმარებით, უთხრა კაცმა ისე, რომ ქალის პასუხს არც დალოდებია და ჩემოდანი აიღო.
მერე ვაგონის ფანჯრიდან დაინახა, მაღალმა, შავგვრემანმა კაცმა როგორ ჩაიკრა სამივე გულში, როგორ აიტაცა ხელში თავისი პაწია ბიჭი და მხრებზე შეისვა. გიზო კი მანამ იდგა, ვიდრე ისინი თვალს არ მიეფარნენ. კუპეში შებრუნდა. მაშინვე შეამჩნია, ქალს ბავშვის საწოვარა დარჩენოდა. იატაკზე ყდაშემომძვრალი ჟურნალი “ნაუკა ი ჟიზნ” ეგდო. უცბად თავისი ერთოთახიანი ბინა გაახსენდა, წლების განმავლობაში თითქმის გადაუადგილებელი, ხელშეუხები ნივთები. აგერ, უკვე ოცი წელი სრულდებოდა, მარტოდ, თავისთვის ცხოვრება გიზოსთვის ერთადერთი მიღებული და დადგენილი წესი იყო. ნახევარი ცხოვრება უაზრო ყოფით პრობლემებზე, კარიერაზე და დისერტაციაზე ფიქრმა წაიღო. წუხანდელი საღამოს კადრები გონებიდან არა და არ ქრებოდნენ. ამ ერთი ღამით თითქოს, ოჯახურ, თბილ გარემოში იგრძნო თავი. ზუსტად არ ახსოვდა, მაგრამ პროსპერ მერიმეს რაღაც ამგვარი ეწერა, “ყველაფერს გავცვლიდი, ოღონდ, ერთი პატარა კულულებიანი გოგონა მყოლოდაო.” ფანჯარაში გაიხედა. აჩქარებული ბორბლების ხმაური უფრო მეტად იგრძნო. მატარებელი მთელი სისწრაფით მიჰქროდა ბოლო სადგურისკენ. დილით ინსტიტუტში სწავლულ მდივანთან უნდა მივიდეს, მერე ოპონენტები უნდა ნახოს, მერე კათედრაზე თემის ხელმძღვანელი და ასე შემდეგ...
მაგრამ კაცი ახლა ამაზე აღარ ფიქრობდა..