გაქცევა
ქარი ქროდა. აწუილდებოდა და ქუჩის ბოლოდან, წამოშლიდა მტვერს, ირხეოდნენ ხის კენწეროები.
გაჩერებაზე გოგონა იდგა. ჩვეულებრივი, მრგვალსახიანი გოგო იყო, მაგრამ ძალიან მაგარი ჩანდა. ყოჩაღად უშვერდა ქარს სახეს, მხოლოდ თვალებს ჭუტავდა.
მანქანის კარი გამოაღო და ჩაჯდა.
მანქანა გაყინული იყო.
სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა. ხელები ქურთუკის ჯიბეში ჩაიწყო. იჯდა და
პირდაპირ იყურებოდა, საკუთარი სიგიჟეების გამო უფრო გაბეზრებული, ვიდრე გაბრაზებული.
მაგრად ციოდა. გასაღები საკეტში გაუყარა, ორჯერ დაუგაზა, `პადსოსი~
თითქმის ბოლომდე გამოსწია და მხოლოდ მაშინ გადაატრიალა.
მანქანა კარგა ხანს ხიხინებდა. დროდადრო იმედისმომცემად იცვლიდა ხმას.
ბოლოს სული მოითქვა და მოტორმაც ხმა ამოიღო.
`პადსოსს~ ჩაუწია და სავარძლის საზურგეს მიაწვა. ცოტა დათბა.
ბულდოგივით ჰქონდა ყბები ერთმანეთზე დაჭერილი და წინ იყურებოდა.
მანქანა ცხენივით გრძნობდა რომ პატრონს რაღაცა უჭირდა და კარგად
იქცეოდა.
ნელა გასცდა გაჩერებაზე მდგარ გოგონას და მოწყვეტით გაენთო ტრასაზე.
სისწრაფისაგან ამსუბუქებული მანქანა ქარმა ააქანავა, პეკინზე ჩაუხვია და უფრო მაგრად დაგაზა.
შუქნიშანი გამორთული იყო და ბუკიას ბაღთან მანქანები ერთმანეთში
ირეოდნენ.
სისწრაფე არ დაუგდია, ეგრევე შევარდა `მარშუტკასა~ და შვინდისფერ
`დაშპაკლულ~ `ბეემვეს~ შორის, გაძვრა.
მიფრინავდა და თვითონვე გრძნობდა, მურტალ `აბგონებზე~ გასვლისას
შიშისაგან როგორ თეთრდებოდა.
უცბად გამოვარდა რუსთაველზე, მანქანა გააჩერა და თეთრად განათებულ
კაფეში შევიდა.
თავისუფალ მაგიდას მიუჯდა.
გვერდით მაგიდასთან ძალიან ლამაზი წყვილი იჯდა. ბიჭს გოგოსთვის ხელი
ხელზე დაედო და გემრიელად კოცნიდა ტუჩებში.
ძალიან კარგები იყვნენ, ბედნიერები და ერთი ამბავი. . .
თვითონ ისე იჯდა, თითქოს საიდანღაც ჩამოვარდა და ამ სკამზე დაეცა. უკან
აღარაფერი დარჩა. წინ საკუთარი ხელით დაგებული უამრავი ხაფანგი ელოდა, რომელთა მონიშვნა დაეზარა და ახლა ყველგან მომლოდინე ჩახუნის ხმა ელანდებოდა.
კარი გაიღო და შემოვიდა.
`ვახ.~
ისე დაფეთდა, თითქოს არ ელოდა. გოგოს გაფითრებულ სახეზე ქერა თმა
ჩამოშლოდა. თვალის უპეები ჩაშავებოდა. ტყავის ქურთუკი და ჯინსის შარვალი ეცვა, ავარიაში მოყოლილ როკერსა ჰგავდა. სხვანაირად ლამაზი იყო და უცნაურად თავისუფალი.
წასაღებად მოდიან ეგრე, რაც ეკუთვნით იმის წასაღებად.
მაგიდას მიუახლოვდა. სკამი გამოსწია, მაგრამ არ დაჯდა. ჩანთაში დაიწყო
ფათური, ალბათ სიგარეტს ეძებდა.
შეყვარებულებმა მეზობელი მაგიდიდან გოგონა აათვალიერ-ჩაათვალიერეს და
ერთმანეთს გაუღიმეს. თვითონაც შეხედა გოგოს, მაგრამ მაშინვე თვალი აარიდა და გარეთ გაიხედა.
გოგო ისევ ფეხზე იდგა. ახლა სანთებელას ეძებდა.
- დაჯექი რა! - უთხრა ჩუმად..
- გულის კოვზთან სხეულის ნაწილივით გრძნობდა სევდას და დაღლილობას.
მობეზრდა შიში. შიშზე მოსიარულე საკუთარი თავი.
გოგო იჯდა. სიგარეტის კოლოფს აწვალებდა. ლამაზი იყო.
- როგორა ხარ? – ჰკითხა ბიჭმა. მაგრად აცოფებდა გოგოს შეშინებული თვალები და აკანკალებული თითები.
- ჩაის დალევ? – ჰკითხა ისევ. გოგომ ჩუმად დაუქნია თავი და ბიჭს შეხედა,
მწვანე დაფეთებული თვალებით.
`რას მიყურებს საცოდავად,~ - თვითონაც შეხედა, მაგრამ მაშინვე აარიდა თვალი.
გოგო ჩუმად იჯდა.
ბიჭს თანდათან მთელი სხეული სიბრაზით დაეტენა და რაც შეიძლება ჩუმად
ჰკითხა:
- რა ქენი? – გოგომ სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა. ბიჭმაც აიღო სიგარეტი.
გოგოს ისევ თითები უკანკალებდა..
- რა ქენი? – კიდევ უფრო ხმადაბლა და მოუთმენლად ჰკითხა.
გოგომ თავი ჩაღუნა.
`შენიი!~ - გაიფიქრა ბიჭმა.
- არ გამოჩნდა, არ ჩანსო! – ჩურჩულით თქვა გოგომ. ხმა ძლივს ისმოდა.
ბიჭს ხელები გაუცივდა და გოგოს გაბოროტებულმა შეხედა. რაღაცნაირად
დაცარიელდა.
კაფეში ხმამაღლა ლაპარაკობდნენ.
კიდევ უფრო ცხადად იგრძნო სიცარიელე, ცუდი, მხოლოდ მისთვის განკუთვნი-
ლი სიჩუმე.
ხურდების ჩხრიალი ისმოდა.
თეთრად განათებულ ქათქათა კაფეში შემოგზავნილივით იჯდა.
- არ ჩანსო, არ გამოჩნდა. . .
მაგრად დაფრთხა.
- როგორ ტო, რა არ ჩანსო?
- არ ჩანსო და მორჩა.
ძლივს იჯდა სკამზე. ძლივს იკავებდა თავს. დიდი სიამოვნებით წამოხტებოდა
და დაგაზავდა.
- არ ჩანსო – მოულოდნელად ხმამაღლა გაიმეორა გოგომ. – არადა თვეზე
მეტია, თვეზე მეტი გავიდა.
გოგო ქაღალდივით თეთრი იყო. იჯდა, ეწეოდა და უყურებდა.
`მაგრა შევტოპე~ - გაიფიქრა. `როგორ ჩავდივარ ეს ჭკვიანი კაცი ამდენ
სისულელეს?~. .
რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანს ცვლიდა და ამის არც უფლება ჰქონდა, არც თავი.
ეს არ იყო `დამწვარი~ საქმიდან კისრისტეხით გაქცევა.
ჰაერში `ხლაპუშკასავით~ ნასროლი ფეხს რომ გიბრუნებს კატასავით მსუბუქად, რბილად მიმქროლავს, წონასწორობის დასაცავად ოდნავ ხელებგაშლილს და უკანასკნელ წამამდე საკუთარი თავის მოიმედეს. ოღრო-ჩოღრო, დანგრეული, სამალავებით და `ჩორნი ხოდებით~ სავსე ქალაქი. გამოცდილი `პადელნიკივით~ თვითონ რომ მიგიძღვის წინ. . . ხოშიანად რომ გაფხიზლებს იარაღის ტარზე შემოჭერილი თითების ტკივილი უკვე თავშესაფარში შემალულს და თვალებგაფართოებულს.
გული რომ გიცემს.
ახლა გული თითქმის არ უცემდა. ცარიელი იყო. ძალიან ცუდად ჰქონდა საქმე. ვეღარც ქუჩა უშველიდა, ვეღარც სიბნელე.
ქარმა მაგრად შეაზანზარა კაფე. გრიალით შემოვარდა შიგნით და ყველაფერი აშალა.
გაუნძრევლად ისხდნენ.
- იქნებ ურევს ეს ექოსკოპია და იმიტომ არ გამოჩნდა?
გოგოს საცოდავად გაეღიმა.
- ღირსი ხარ! – თქვა ბიჭმა.
მე ვარ ღირსი?
- ღირსი ხარ. ამხელა ხარ, ოთხმოცდაშვიდის. . .
- ოთხმოცდაშვიდისაც ხარ და ასისაც, დებილო-დეგენერატო. . .
ბიჭს მოულოდნელად გადაუარა სიბრაზემ და კიდევ უფრო ცუდად იგრძნო
თავი.
ბავშვობაში შეყვარებულს რომ აატირებდა და მერე შეცბუნებული და
ნირწამხდარი შეჰყურებდა თვალებში: - `კაი, ჰო, რა მოგივიდა, ო. . .~ - ეგეთი ბავშვური უმწეობა იგრძნო.
- რა ვქნათ ახლა?
- არ ვიცი, არაფერი არ ვიცი. – გოგოს ცრემლებით აევსო თვალები – იცი
როგორ მეშინია?
ბიჭი დაიჯღანა. გოგომ ტირილი დაიწყო.
ლამაზი წყვილი ფრთხილად კოცნიდა ერთმანეთს.
- მოვკვდები – ჩუმად ტიროდა გოგო.
ბიჭს სადღაც წასული სიბრაზე ერთიანად მოუბრუნდა.
- მოკვდი მერე – უთხრა ხმამაღლა.
- როგორ? –სერიოზულად იკითხა გოგომ. თან არხეინად ტიროდა.
- ათასი საშუალება არსებობს. ჩაირბენ ელბაქიძის დაღმართზე, ისკუპებ ვერის
ხიდიდან და ხუთ წუთში იქა ხარ. არც კი.
- კარგი! . .
- კარგი და წადი მერე! . .
გოგო ისევ სიგარეტს ეწეოდა, შეშინებული და ამავე დროს სასაცილოდ
შთაგონებული სახე ჰქონდა.
- გიყვარვარ?
- არა! – უბრალოდ უპასუხა ბიჭმა.
- სხვა გიყვარს?
- ჰო – ისევ უბრალოდ უთხრა ბიჭმა და პირდაპირ თვალებში შეხედა. – რა არ
იცი? . .
- ვიცი თქვა გოგომაც მშვიდად მარტო ტუჩები უკანკალებდა. – ვიცი, მაგრამ
არ მაინტერესებს, იმიტო რომ ვინც არ უნდა გიყვარდეს, მაინც ჩემი იქნები, იმიტო რომ მე უშენოდ არ შემიძლია – საშინელ სიცარიელეს ვგრძნობ და იმიტო რომ ყველაზე ძალიან მე მიყვარხარ და კიდევ ბევრი რამის გამო იქნები ჩემი. . .
ბიჭს გაეცინა. თან სიბრაზისაგან ხელები უკანკალებდა.
- მაგარი გაგიჭირდება იცოდე, ჩემთან ეგრე არ შეიძლება, შენ არა ხარ ეგეთი
`ატჩაინი.~. . ძალიან გაგიჭირდება. . .
- ვიცი – თქვა გოგომ ისევ მშვიდად, ტუჩებიც აღარ უკანკალებდა –
გამიჭირდეს!
`მე ნაცარქექია ვარ, ნაცარქექია ვარ, იცი? და დევები დავაბრინჯე~ - გაახსენდა
ლოტოს სამი წლის ბიჭი – ამას რომ ამბობდა, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა მაღლა
სწევდა ორივე ხელს და ამოჩაჩული პერანგიდან ტიტველი მუცელი მოუჩანდა.
- წავედით – თქვა ბიჭმა.
- მოვწევ და მერე წავიდეთ – თქვა გოგომ.
- რას მოწევ ფეხმძიმეთა ხარ, შე ბოზანდარავ! . .
- ბოზანდარა შენა ხარ თუ კაია – თქვა გოგომ. ადგა და გასასვლელისკენ ისე
წავიდა უკან არც მოუხედავს.
ბიჭი ტყვედჩავარდნილივით მიჰყვებოდა.
`წამიყვანა და ეგ არი~. . . გაიფიქრა ბიჭმა - `მე ამის ე, რო შემოვტრიალდე, ვწყვიტო აქედან და მოვხიო, გადავჭრა გულრიფში საიკა ხარაზიასთან. . . ჰა? . . ძაანაც ხოშიანად, რატომაც არა, მდიონ მერე და ითვალონ თლილ თითებზე ვისი ვარ. . . იმას კიდევ, ამ ომებში ერთი ეშელონი ქართველი ჰყავს მგონი მოკლული და როგორ გავუჩერდე, ბახა ვარ, ეს ჩემისა.
ქუჩაზე გადადიოდნენ.
ბიჭს გადასასვლელზე გადასვლის ყოველთვის ეშინოდა. ყოველთვის ფრთხილობდა, მაგრამ ახლა ცუდ ხასიათზე იყო და ფეხებზე ეკიდა.
გაუხარდა მანქანის დანახვა. ძველი `შესტი~ როგორც ყოველთვის გასარეცხი იყო.
მანქანაში ჩაჯდა, დაქოქა, მაგრამ არ დაუძრავს. ორივე წინ იყურებოდა. გოგომ ღუმელი ჩართო. ნელ-ნელა დათბა.
უკვე ბნელდებოდა. ქარი ისევ გუგუნებდა.
- არ მივდივართ? – იკითხა გოგომ.
- სად? – ჰკითხა ბიჭმა.
გოგო გაჩუმდა.
`რა ვუყო, მოვკლა?~ - შეხედა.
გოგო არხეინად იჯდა. არხეინად ჰქონდა ქერა თმა მწვანე თვალებზე
ჩამოშლილი. პროფილიც კი არხეინი ჰქონდა.
`რო ავიღო და მოვკლა, მართლა რო მივაბრიდო,~
ბიჭს გაეცინა. გოგო არხეინად იჯდა და თითებს ითბობდა.
`რა ვქნა ტო?!~
ძალიან მოუნდა სახლში, სავარძელში ჯდომა და სულელური ამერიკული
ფილმის ყურება – ვიღაცას რომ მაგრად ეჭოჭება, შენ კიდევ ზიხარ შენთვის, არაფერი გემუქრება, არაფერს ეძებ – არც გამოსავალს. გამოსავალი, რა გამოსავალი? მისავალი – მოსავალი, ხსოვნა იყოს, მშვიდად დაიძინებ, მშვიდად გაიღვიძებ. . .
`А мама готовит долма~.
ფუი შენი~ . .
- აღარ მივდივართ? – გოგო აშკარად კარგად გრძნობდა თავს.
`სულელი ვარ, ახლად გაღვიძებული განჯელი თათარივით სულელი.~
ბიჭმა მანქანა დაძრა და რუსთაველზე დაუხვია.
განათებულ პროსპექტზე კარგად ჩანდა, ქარი როგორ დაშხუოდა.
დავითო
დავითოს ცხენი გადაეჩეხა.
ბილიკზე მოდიოდა, ხევის პირას. აღვირით მოჰყავდა. მიწა უცებ ჩაიშალა და გადაიჩეხა.
იჯდა ახლა ქვაზე და თავის გატყავებულ ხელს დაჰყურებდა. ვერ მოასწრო აღვირისთვის ხელის გაშვება და გადაეყვლიფა. კიდევ კარგი გაწყდა აღვირი, თორემ გადაიყოლებდა.
იჯდა ქვაზე. პაპიროსს ეწეოდა.
ცხენს შეხედა. ცხენი უკვე მკვდარი იყო. ჩიჩვირიდან სისხლი ჟონავდა. ყველიანი გუდა გახეულიყო და ყველი მიწას შერეოდა. ცხენი გუდის სიმძიმეს გვერდზე გადაეხარა და ფეხები აეშვირა.
დავითო იჯდა და არ იცოდა რა ექნა. არც უნდოდა რამე ექნა. ცხენის ქვეშ მოყოლილ თოფს მოებღაუჭა. ეგრევე, მჯდომარე. ვერ გამოაძრო.
დაეზარა ადგომა. თოფს ხელი გაუშვა და იქვე დაგდებული მათრახი აიღო.
მათრახი გატეხილიყო. დაენანა.
ლამაზი მათრახი იყო, დაჭრელებული.
`ყარაჯალელმა თათრებმა მაჩუქეს 1960-ში, შერიგებისას. ოცდახუთი წელია ხელში მიჭირავს.~
გატეხილი ნაწილები შეაერთა. დაჰყურებდა ძალით გამთელებულ მათრახს.
`ეს მაინც არ გატეხილიყო. შეჩვეული ვიყავ, როდის გავა კიდევ ოცდახუთი წელი.~
დავითომ უცებ მოისროლა მათრახი. `ერთი ამისიო~.
მათრახი ჰაერში ორად გაიყო და სხვადასხვა ადგილას ჩავარდა.
უკვე ჩამავალი მზე ღრუბლებს წითლად ჭრიდა.დაენანა გადაგდებული მათრახი. `რაღას ვაგდებდი.~ ადგა ვითომ მოსაძებნად. `ერთი მაგისიო~, ისევ გაიფიქრა. გაფხრეწილ გუდასთან მივიდა, დაიხარა. მიწიანი ყველი მოტეხა, გაწმინდა და მოკბიჩა. მიწამ კბილებში კნაწაკნუწი დაიწყო.
ღეჭავდა ყველს დავითო და მკვდარ ცხენს დაჰყურებდა.
`მუშა ცხენი იყო, - გაიფიქრა, - სულ ერთად დავდიოდით. სად არ დადგმულა ამის ფეხი და აი, სად ამოუვიდა სული. ჭკვიანი ცხენი იყო, ჭკვიანი და მუშა. დროზე უნდა მოვხსნა უნაგირი, თორემ დამიღამდება.~
მლაშე ყველმა წყალი მოაწყურა. Mიბრუნდა, წვეთ-წვეთ ჩამომდინარე წყაროსთან მოძებნა ბუერის ფოთოლი და წყლის მოგროვებას დაელოდა. მერე მუცელზე დაწვა და დალია.
ადგა. წყურვილს ისევ გრძნობდა. ისევ დაელოდა წყლის მოგროვებას.
დალია და გამობრუნდა.
`უნდა მოვხსნა უნაგირი, თორემ დამიღამდება~.
მაგრად ეზარებოდა მკვდარ ცხენთან ჩალიჩი. `ერთსაც მოვწევ ბარემ,~ ისევ იმ ქვაზე დაჯდა.
იჯდა და აფურთხებდა. დაფურთხებულს ფეხით შლიდა. უცებ პაპისეული ხანჯალი გაახსენდა. ისიც უნაგირზე ეკიდა. წამოხტა, ცხენს ეცა.
ხანჯალი აღარ იყო. კბილების კრაჭუნით დატრიალდა. სიმწრისგან ყბის კუნთები დაებურცა. სწორედ იმ ქვის უკან დაინახა, რომელზეც წეღან იჯდა. თითქოს უკნიდან მოჰპარვოდა. შვებით გაიღიმა და დასწვდა ხანჯალს.
დიდი ხანჯალი იყო. პაპისეული, ქისტური, ყუიანი, ქარქაშში ბოლომდე ვერ ჩადიოდა. პაპამისს გიჟ იაკობას ეძახდნენ. თათრების უბანზე რომ ამოივლიდა, თათრები ლამფებს აქრობდნენ შიშით.
დავითომ უნაგირი მოხსნა. თოფიც გამოაძრო, ორივე ზურგზე მოიკიდა და დაიძრა. აღვირს მოხედა. ჯერ დაეზარა მოხსნა, მერე დაენანა და მობრუნდა.
მოხსნილი აღვირი კისერზე ჩამოიკიდა. უნაგირი ისევ ზურგზე მოიგდო და ნაშალზე აფოფხდა. ბილიკამდე ააღწია და ზევიდან გადმოხედა ჩაჩეხილ ცხენს.
მიტოვებული ცხენი ცუდი საყურებელი იყო. თითქოს ახლა მიხვდა, რომ ცხენი მოუკვდა. შეცბა.
გაბრუნდა და გზას დაადგა.
უკვე ბნელდებოდა. ჰაერი ტურის კივილმა გაჰკვეთა.
დავითო შედგა. უნაგირი დააგდო და თოფი მოიხსნა. ცალი ლულა მიწით იყო სავსე. Mმიწა გამოყარა და შესამოწმებლად იმ ლულიდან გაისროლა.
`კარტეჩმა~ მთებს იქით გაიბაგუნა. დავითომ თოფი ისევ გატენა. ვაზნები ჩანთიდან ამოიღო და ჯიბეში ჩაიყარა, უფრო მარჯვედ რომ ჰქონოდა. მერე ისევ აიკიდა თოფი, უნაგირი და გზას გაუყვა.
ტალახიანი ხევი გატოპა და მეორე ხევს აუყვა.
აღმართში ტვირთი უფრო ემძიმა. ერთი უზანგი მწარედ მოხვდა ფეხში.
`ძნელია უცხენობა,~ გაიფიქრა დავითომ. `რა უნდა ქნას მწყემსმა კაცმა უცხენოდ. ის ყველი მაინც წამომეღო, გავყიდდი, შემეშველებოდა, მაგრამ მძიმე იყო ის ოხერის ტიალი. ორივეს ვერა ვთრაქავდი. რა ვქენ ვითომ ახლა ჩემს უჭკუო ჭკვითა? თუმცა მაგის დედაც ვატირე, გუდა გახეული იყო და შემაღონებდა. თან ცხენს რომ ვიყიდი, უუნაგიროდ ხომ ვერ დავიტოვებ. ვერც ვერავის ეთხოვები, ახლა ყველას თავისი უჭირს.
დაიღალა.
`ჯერ რა დროს დასვენებისაა?~ - ედავებოდა თავის თავს.
`გუდამაყრელი ჩიოდა, გუდამ შეჭამა ყველიო,~ - ამოიმღერა დავითომ.
ძალიან გაბზარული ხმა ამოუვიდა და ამიტომ გუნებაში გააგრძელა სიმღერა.
აღმართი აათავა.
აქედან სწორი გზა მიუყვებოდა მთის ფერდს. მერე თავქვე ეშვებოდა.
ჩალიან ხევს გაუყვებოდა. ერთ მთასაც გადაივლიდა და სოფელიც გამოჩნდებოდა.
`როგორ გადამეჩეხა ცხენი, მაგის დედა ვატირე, უცებ ჩაიშალა მიწა და დაგორებულ ცხენსღა ვკიდე თვალი. მობრუნებაც ვერ მოვასწარი.~
გაახსენდა რომ გადაყვლეფილი ხელი ეწვოდა.
`რა ცუდი სანახავია დაგორებული საქონელი. რა საცოდავად შლიდა ფეხებს. სულ იმ წვიმების ბრალი კი იყო. სამი დღე წვიმდა. დაალბო მიწა. სწორედ იმ დღეს დასცხო, რო მოვდიოდი და სამი დღე გამაჩერა. დღეს კი ვითომ გადაიდარა, მაგრამ მაინც მიწია წერა-მწერალმა. არადა ცხენი რომ არ გადამვარდნოდა, აქამდე სახლში ვიქნებოდი და ჩემი დედიძმა ელიზბართან ხინკალსაც შავხვრეტდი.~
დავითოს მუცელი დაეწვა შიმშილისგან.
სულ უფრო და უფრო აბრაზებდა იმაზე ფიქრი, ეს ცხენ-ტიალა რომ არ გადავარდნოდა, უკვე სახლში იქნებოდა ლამაზ-თბილად. დასვენებული და ნასვამ-ნაჭამი.
`რა ჩემ საავდროდ უწვიმია მაგ მამაძაღლისას, ეგეც ჩემი ბედი?!~
დავითო უკვე ჩალიან ხევის პირს იყო.
ახლა კი უნდა დაესვენა, თორემ ფეხს ვეღარა სძრავდა.
კი არ დაჯდა, ეგრევე გადაწვა ფერდაზე და ჩაბნელებულ ცას შეხედა.
ჯერ მთვარე არ ამოსულიყო. ვარსკვლავებს ქვემოთ ჩარიგებული ღრუბლები ჩუმად მოსდევდნენ ერთმანეთს. ჩამუქებულ ჩალიან ხევში განუწყვეტლივ ისმოდა ათასგვარი ხმები.
`ნეტა რა ჭკვაზე შეჰქმნა არსთა გამრიგემ ეს ქვეყანა,~ - ფიქრობდა დავითო. დამძიმებულ ფეხებში ყრუ, ტკივილისმაგვარ რაღაცას გრძნობდა. მერე აიბამბღვლა და ფეხარეული რაცრაცით გაუყვა რიყეს.
რიყის ქვა ჩხრიალით მიჰყვებოდა დავითოს ნაბიჯს. გვერდზე მთიდან წამოსული ტალახიანი ხევი მოთხლიშინებდა. ხევის ხმაზე ისევ მოსწყურდა დავითოს. გზიდან გადაუხვია და მთას შეუყვა.
ამ მთის იქით მისი სოფელი იყო.
დინჯად ადგამდა ფეხს, ძირს არც იყურებოდა, მთელი ცხოვრება ამ ბილიკზე გადად-გადმოდიოდა და ფეხი უკვე თვითონ გრძნობდა ნაცნობ ბილიკს. ზაფხულობით ამ ხევში მოდიოდნენ საბანაოდ ბავშვობაში. `რამდენჯერ გამივლია ეს მანძილი. ახლაც გავივლი და მორჩა. აქედან უკვე ახლოა.~
ქვევით, ხევში ნადირმა გაიჯლიგინა.
`რა საკბილო დავუტოვე მგლებს. გამოსკდებიან ამაღამ. შეიძლება ახლაც ახტებიან ერთმანეთს. დაჰღაღავებენ და დაჰხარიან ჩემს ცხენს.~
უცებ ბოღმა და ბრაზი მოაწვა ყელში.
`ყველიც რომ დავუტოვე, ნეტავ სჭამენ მგლები ყველს? არა მგონია. ანდა, რა ვიცი. . . რომ მოშივდებათ მიწასა სჭამენ და ყველს რატომ არ შესჭამენ? ამდენი ხანია ცხვარში ვარ და ისიც კი არ ვიცი, სჭამენ თუ არა მგლები ყველს. სჭამენ ნეტა?~
ქვევით სოფლებში სინათლეები გამოჩნდა. დავითომ ნაბიჯს უმატა.
`შემჭამს დარეჯანი,~ - გაიფიქრა. - `შემჭამს და გავადენ ტყროშს, მაგის თავი მაქვს კიდე,~ - გაიფიქრა გაბრაზებულმა, მაგრამ მაშინვე გადაიფიქრა. `არა, ვერ გავადენ ტყროშს, ორი თვეა არ მინახავს, დავსწუხდი უკვე მაგისკენა, ორი თვეა ისედაც შავ ნაბადს შავყურებ. რომ ვიჩხუბო, საბძელში მომიწევს ძილი. ისევ სჯობია ჩემს დედიძმა ელიზბარს შევუარო, ის გააგებინებს, რომ ჩამოვედი, იქ ხომ ვერ დამიწყებს ჩხუბს და ამასობაში გადაუვლის, როგორ დავსწუხდი მაგისკენა. . . მართლა ელიზბარს ვკითხავ, სჭამენ მგლები ყველს თუ არა! ეგ ნავალი კაცია, ეცოდინება. სჭამენ ნეტა?''
×