გარეთ წვიმა მოდის
თოფუზას აბუჩად აგდება არასოდეს და არავის უფიქრია. თოფუზა რომ არა, ვინ იცის, რამდენს მოეპარებოდა ზამთარი, ქუდმოუხდელად და ფეხების ბაკუნის გარეშე, პირდაპირ, ბუხრის პირას და მერე სულჩასადგმელ ნაკვერჩხალზე, ბოლო ურები ფიჩხების მიწყობა.
... თოფუზას ხელი ყველაფერში იყო გარეული.
... გზაზე მიმავალს უკან ყოველთვის ხმები მოსდევდა: ,,თოფუზა ეს გამიკეთე! თოფუზა ამაში დამეხმარე! ” და ვინ დათვლის კიდევ რამდენი რამე...
... ახლა თაოფუზა თავის გათხრილ ორმოში ზის და თავს მაღლა ვერ სწევს. წვიმაც არაფერს აკლებს და ცხვირპირს უცხრილავს.
... საკუთარ თავს ხელებით ისე უჭერს, გეგონება, შუაზე გახეთქვას უპირებს, როგორც მდინარეზე ყოფნისას საზამთროებს ხეთქავს-ხოლმე. ცეცხლარეკლილი თვალებით იყურება და ნაბიჯების გადადგმა უჭირს, ტალახშია მუხლებამდე. მის ტერფებს კი ასე რბილად ყოფნა ჯერ არ ღირსება.
... კენჭებზე ისე გადაირბეს-ხოლმე, გეგონება, უგრძნობია. ,,გიჟი კი არა ვარ, ფეხსაცმელი გავცვითო”- იტყვის და ღორის კანივით გამაგრებულ ტერფებს წვრილ-წვრილ კენჭებს მოაშორებს.
... ამ წუთას მოთქვამს:
_ქორშას ყანას ასეთი რამ არ ახსოვს, ზღვა ხალხი შესევია, თანაც უსაჭმელო და უღვინო, უშვილო და შვილიანი, უსაშველო კი რამდენიც გინდა! შარშან შემოდგომაზე ბედი იწყევლა ქორშამ, მაგრამ პურ-მარილი მაინც გაშალა, ნოდებს პატივი სცა და ღვინო თავზე ასხა, მაგრამ წვიმებმა ნახევარი მოსვალი მაიც მიალპო მიწას. ყოველდღე გადაუღებლად წვიმდა. ჯერ "გოლოფა” უსაშველო და მერე "ჭოროფა” დაუმთავრებელი...
... თოფუზას თავზე დარაჯვივით ადგას ერთი უშნოდ დაგრეხილი, ორ ტოტშერჩენილი და წელში გადაჭრილი ხე. მაღლა ახედვისას, ხე ჯალათივით ებდღვირება გამოფიტული ფუღუროდან. ტოტებით კი, გეგონება თოფუზას დახრჩობას უპირებს. ... ცაზე ღამე ნელ-ნელა ირეცხება, მაგრამ ჯერ ადრეა გათეთრებამდე. თოფუზამ გადაუღებელი წვიმის დასაწყისი გაიხსენა და თავსაც ამით იმხნევებს,
_პირველი ცის ჩამოქცევა მოულოდნელად და ყაჩაღივით გზაში დამესხა. ბიჭოს, რას წვიმდა! მეგონა ვიღაც, ვედროებით ასხამდა მაღლიდან. საიდანღაც ქორშას ყვირილი შემომესმა. მთვარილი მეგონა, დედა ცხონებული. ვიფიქრე, ვინმეს ხომ არ აუშარდა - მეთქი და სიარულს მოვუმატე. გზაში მამა ელიზბარი შემეფეთა, ცხენივით მოქროდა. ,,წესის აგებაზე ვიყავი და ცხენი საძოვარზე გამექცაო”. ისე მითხრა, თითქოს სულ არ ადარდებდა წვიმაში ფეხით სიარული. სწრაფად მოვდიოდი და კისირისტეხით გავხედავდი- ხოლმე მამა ელიზბარს, ხომ არ ჩამომრჩა- მეთქი. გზაში რა არ მითხრა, ღმერთი თუ ახსენე, შენთან მოვაო. ქარი აქეთ-იქით უხვეტავდა წვერებს და შეშლილის სახე ჰქონდა. უკან ჩამოვიტოვე, ქორშას სიმწრის ყვირილი არ მასვენებდა, თორემ გზაზე კაცის მარტო დატოვება ცოტა არ იყოს, უხერხულია. იმ დღეს ქორშას ორი ურემი სიმინდი გამოვიტანე. ბოლოს მთლად დასცხო და დასცხო წვიმამ. ფეხშიშველი დავრბოდი. ქორშამ: ჟღარკებს მოგცემო! სიცილი ამიტყდა, მე სულ ასე ვარ- მეთქი.
... ფეხშიშველი ვარ ახლაც, წვიმის ნაცემ -ნაბეგვი. კი იძახდა ქორშა, მოსავალი წელსაც თუ ვერ გამოვიტანე, ჭირმა წაიღოს, ჭიამ ჭამოსო. არადა, როგორია, ქორწილია წელს ქორშასთან! ახლა სჭირდება მოსავალი. ტყუილად ხომ არ ვიყავით ბედიაში, კისერწაგრძელებულ და თვალებში ცეცლხანთებული აფხაზების სანახავად, მაგრამ ქორშა მაგარია, დედა უტირა!
... ერთმა აფხაზმა ვაზაში ჩაალაგა: ნამცხვარი, ხაჭაპური, მერე მწვანილი, ქათმის ბარკალი, პური, ღომი, მჭადი, ყველი, საქონლის ხორციც დაამატა ბოლოს და მერე იმ ვაზაში ღვინო ჩაასხა, ქორშას გაუწოდა. დალიე და მოგებული ხარო! ქორშამ დალია და გასკდა. მერე ყველაფერი ზედ მიაყოლა, თავის
ბარკალყველნამცხვარმწვანილიანად. მაშინ დოლივით გაუხდა მუცელი.ცოტახანში ხასიათზეც მოვიდა და ,,ოდია” იმღერა. ,,ყაზახი უნდა იყო ბიჭი ყაზახიო,” იძახდა და თან კეფაში მირტყამდა. იმ ღამით ქორწილისთვის სამი შავი ხარი გამოვდენეთ, მაგრამ ჯანდაბასაც წაუღია ახლა ისინი! რამდენია მოსასწრები. შენ რას იზამ ქორშა? ტყლაპოში აზელილი, ღმერთს მოუხმია შენთვის, მაგრამ ვიცი, არ ნებდები, დედის სულს იფიცებ და ბავშვი გელანდება.
... ცა წვიმას არ წყვეტს, ტეხავს და ამსხვრევს ყველაფერს. მაღლობის სახლებიდან თოფები ზარებივით რეკავენ, მამლების ყვირილი ზარბაზნების გავარდნას ჰგავს. თოფუზა ხმადაბლა ეძახის ქორშას.
_ქორშა, გესმის კაცო, რა დროს ძილია, ღვინომ დაგათრო?!
ბოლოს გაბედა და ამოძვრა ორმოდან. ხოხიალით შევიდა ყანის შუაში, სადაც ყველას ერთად მოეყარა თავი.
_ბიჭოს, ყველა აქ ყოფილა. თოფუზამ თავზე დაიშინა ხელები.
_ ამათ აქ რა უნდათ? კახი და ხეპირა, შორე და პიმპილა, სად შეიკრიბეთ ხალხნო? ეს რა ეღირსა ქორშას,- თქვა და შეშინებული ისევ თხრილისკენ გახოხდა.
_ გუშინ მე და ქორშამ ქვეყნის დავლიეთ. დათვზე წაგიყვანო სანადიროდ. მგონი, მომატყუა, ახსოვდა, რომ ქეთოს ქორწილი ახლოვდებოდა და ვერსადაც წავიდოდა. ქეთო რომ გათხოვდება, მე მაყარში ვიქნები, ჯვარს ილორში დაიწერენ, ქორშას რაც ფული აქვს, არ დაიზარებს და ყველას დახარჯავს, ოღონდაც ქეთო კარგად იყოს. კაი გიჟიც არის ქორშა, დათვრება და აფრენს. ბავშვი სხვისთვის ხომ არ გავზარდეო?
ქორშას გაუმართლა, ია რომ ჰყავს ცოლად. ეგეთი ქალი ბევრს არ შეხვდება, რომ ვსვამდით, იამ ჩუმად მითხრა, მეტი არ დალიოთ, აქაურობას დალეწავსო. მე ხუთი ჭიქა გამოვტოვე, ქორშა მაინც არ გაჩერდა. შენ კარგი ხარ, შვილივით გიყურებო. მერე იას მიუბრუნდა- ქალო, ბავშვი სად არისო? რაღა ბავში, ქორწილია დღე დღეზეო, გადაირია ია. ქორწილს ვანახებ მაგას, დედას ვუტირებო! მერე ქეთო შემოვიდა და ლოგინში ჩააწვინა. ტიროდა ქორშა, მე ვხედავდი, კარები ოდნავ ღია იყო. გზაში მეც ვიტირე. როგორ წამოიზარდა ქეთო, სულ ერთად ვთამაშობდით. ახლაც, რომ დამინახავს, წამწამებს ააცეკვებს. ლოყები წითელი ვაშლივით აქვს. ქორშას საერთოდ, არ ჰგავს. ქორშა უხეშია, ქეთო კი ვარსკვლავია და ანათებს. ღამით როცა მდინარეზე მიდის საბანაოდ, მაღლიდან მთვარე ლოცავს. ბიჭო, რა ქალია, ანგელოზია, ანგელოზი! ღამით რამდენჯერ მინახავს იქ. ხიდის თავთან ვდგებოდი. აბა სად წავიდე? სახლში წვიმა ჩამომდის, ქარმა სახურავი მომტაცა, ხიდის თავზე რომ ვცხოვრობდე, კარგი იქნებოდა.
... ერთხელ, ღამით გზაზე რომ გადავუდექი, გაეიცინა. აქ რას აკეთებო? ალბათ, ვერ მიხვდა, რომ ვუყურებდი. ქეთო ხომ ყველაზე მაგრად მე მიყვარს, მაგრამ არასოდეს ვეტყვი, გულში მოვიკლავ, არაკაცი ვიყო, თუ გავუმხილო, დედის სულს გეფიცები!
... თოფუზა უცებ ისე წამოხტა, გეგონებოდა, მუხლებამდე ტალახში სულ არ ყოფილიყო. ქარს შორიდან ზარების ხმა მოჰქონდა.
_ეს რა მესმის, კაცო, ზარებს რეკავენ!
თქვა და ძალა მოიკირიბა, გიჟივით გამოვარდა ტალახში ამოვლებული შუკაზე,. გზაზე ჯერემიას მოკრა თვალი. ჯერემია ეზოში შედიოდა. თოფუზა პირდაპირ ჯერემიას სახლს მიადგა და შიგნით შევიდა.
... ჯერემია ბუხართან ზის და ხელში ლეკური უჭირავს.
_წამო, ჯერემია!- უთხარა თოფუზამ და ბუხარში მოხტუნავე ნაკვერშხლებს მიაშტერა თვალი.
_ფეხს არ მოვიცვლი, სად წავიდე?- დაბდღვერილია ჯერემია.
თოფუზა ხელებზე ექაჩება. ჯერემია ჯორივით ზის ჯორკოზე, თანაც გაჯგიმული. თოფუზა ძვრას ვერ უკეთებს.
_სად არიან სხვები, ჯერემია?
_ჭორთში წავიდნენ.
_მეც ჭორთში წავალ.
ჯერემია ლეკურს აპრიალებს და ხმას არ იღებს.
_ დავბრუნდები, ჯერემია, შენ აქ იყავი.
უთხრა და ჭორთისკენ დაიძრა, მაგრამ ხალხი გზაში შეხვდა და მათთან ერთად ისევ შუკაზე გამოვიდა. შუკაზე მარტო ბოხოს სახლს არ ეკიდა ცეცხლი. ყველა ბოხოს ეზოში შეცვივდა. ეზოში ათასი ნაფეხურია.
_აგერ, ლეღვის ძირშია ბოხო, უნდა დავმარხოთ, სახლის უკან გავაპატიოსნოთ.
შეიცხადა თოფუზამ და სახლის უკან როცა გავიდა, ნელი დაინახა, ნელი ღობეზე მისვენებულია, პირი წვიმის წყლით აქვს სავსე.
_ორივე აქ დამარხეთ, მე მამა ელიზბარს მოვიყვან,- თქვა თოფუზამ და სირბილით წავიდა ტაძრისკენ.
... მისული ტაძრის კარებს აღებს და თვალმოუწყვეტლად უყურებს გუმბათამდე ამაღლებულ მამა ელიზბარს.
_ ბიჭოს, რა სიმაღლეზეა? მართლა, წმინდანია! ჩამო, რა მამა ელიზბარ, წესია ასაგები!
... საკურთხეველში ცეცხლი მატულობს, მამა ელიზბარი ჰაერში ირწევა. . .
თოფუზა ისევ სირბილით მივიდა ბოხოს სახლში და ვინც დატოვა, ყველა დასამარხი დახვდა.
... ქეთო გაახსენდა.
_ ქეთო, უნდა ვნახო, ქეთო! სახლში იქნება, დედას არ დატოვებდა, გუშინ ჩალოგინდა ის საცოდავი, იძახიან პარალიჩიაო.
... ჭექა-ქუხილმა ბოლომდე გაანათა ოდა სახლი. წვიმაში, ჩაფიქრებულ მუხლებში ჩამჯდარ და გაქვავებულ კაცს რომ ჰგავდა, რომელსაც ღამის ქუდს ახევდა ზეცა თავზე.
... ოდის ფანჯრებში წამწამებივით, წამიერად წათვლიმა ლამფის შუქმა და ისევ განათდა.
...ოდის საკვამურიდან ამოსულ კვამლს ქარი იტაცებდა და მანდილივით აფრაილებდა ხეებს შუა. კვამლი თითქოს ყურში ეჩურჩულება ხეებს ცეცხლის იდუმალ ზრახვებზე.
... გალუმპული თოფუზა ჭიშკართან წამით გაშეშდა, მერე ეზოში შევიდა. სახლის კარები ფრთხილად შეაღო. ქეთო ლოგინზეა წამომჯდარი და დედამისის წყალს ასმევს. ქეთომ თოფუზას ახედა. თოფუზას ქეთოს სახეზე გადამკვდარი ღიმილის შეეშინდა და კარებიდან გავიდა.
_ სად მიდიხარ? _ ხმადაბლა ჰკითხა ქეთომ.
_ წყალი მინდა, წყალი!
თოფუზა ეზოში გავიდა და ჭაში ჩაიხედა. შორიდან ხმები ესმის.
_ ვიღაცები მოდიან, ალბათ გაღმელები იქნებიან, ბამბუკებისკენ მიდიან დასამალავად. მე ვის რად ვარგივარ? _ თქვა და თავქვე ჩაეშვა ჭაში.
... სული კი ჯერ უდგას და არაკი ახსენდება ბავშობაში მფქვაველებზე რომ უყვებოდნენ.
... მფქვაველები მდინარის გაღმა_გამოღმა ერთ დიდ ტომად ცხოვრობდნენ. გაღმელებს და გამოღმელებს მდინარეზე გადებული ბეწვის ხიდი აკავშირებდათ. წვიმა იმათ მიწაზე იშვიათად იცოდა და მფქვაველებიც მარილის სახლებში ცხოვრობდნენ. წვიმა სახლებს მარტო სახურავს თუ დაუთხელებდა, მეტი არაფერი. მთვარე როცა ყველაზე დიდი ხდებოდა მფქვაველების ცაზე, რაც წელიწადში იმდენჯერ იყო, რამდენჯერაც მფქვაველების დღესასწაული, ქალები და კაცები მდინარეში შიშველნი ბანაობდნენ, ერთმანეთს ზურგს ჰბანდნენ და კოცონზე თბებოდნენ. მფქვაველებს ლამაზი ქალები ჰყავდათ. დღესასწაულებზე ქალები უფრო მეტ საქმეს აკეთებდნენ, ვიდრე კაცები. კაცები ჩიბუხს აბოლებდნენ და სასმელით ღვინდებოდნენ, თან შორს იპურჭყებოდნენ, რაშიც შეჯიბრიც ქონდათ. მათთან დღესასწაულობა იქამდე გრძელდებოდა, სანამ მეორე არ მოუსწრებდათ, მეორეს მესამე წამოეწეოდა და დღეები ასე ილეოდა. მფქვაველები ცოტა არ იყოს ,შურიანები იყვნენ. გარდა ამისა, ქალებს გრძელი ენა ჰქონდათ, კაცებს გრძელი ხელები, მოხუცებს დიდი ყურები, ბავშვებს კი დიდი- თვალები. მათ სამუშაოც არ ელეოდათ, ყოველდღე ცოცხის ყანებს უვლიდნენ. გაღმელები უფრო მეტ მიწას ამუშავებდნენ, გამოღმელები _მცირეს, რითაც ერთტომელები უკმაყოფილონი იყვნენ. ჭკუის საკითხავად კი, ერთი თეთრ წვერება მოხუცი ჰყავდათ. ღამით ერთ_ერთ ღვინობის დღესასწაულზე, როცა კოცონი დაანთეს, უკმაყოფილებაზეც პირველი სიტყვა თეთრმა მოხუცმა წარმოთქვა, ყევლა დაეთანხმა, მიწები თანაბრად უნდა გაყოფილიყო. საქმე კი იქამდე გადადეს, სანამ სამი ღვინობა არ ჩაივლიდა და ცაზე ახალი მთავრე არ გამოჩნდებოდა. როცა ეს მოხდა, გაღმელები და გამოღმელები ისევ შეიკრიბნენ. მფქვაველების ცის ქვეშ ზეიმი იყო, როცა თავსხმა წვიმა წამოვიდა. წვიმას სამი დღე არ გადაუღია, მფქვავლებს მარილის სახლები დაუდნათ, მდინარე ბოლოს ისე ადიდდა, რომ მთელი ტომი წყალმა წალეკა. რის მერეც მფქვაველებზე არაფერი სმენიათ.
თოფუზა ჩაფიქრდა, თვალები გააფართოვა და მაღლა აიხედა.
_ცაზე ცეცხლს ვხედავ, ცეცხლმა რომ ჭამა ყველაფერი.
ჭას უცებ ქეთო გადაეფარა, თეთრ კაბაში ანგელოზს დამსგავსებოდა.
_ეს რას ვხედავ, დედას მიხედე გოგო. ეხ, რა ჰქენი? რაღა დროსია, ფრთები შეგისხამს. ვიფიქრებდი ასე?! წლები გავიდა გარეცხლი და გახეხილი, კარებთან მტვერი დამიგროვდა, ცოცხი შეჭამა და გაცვითა მამაძაღლმა! ქარმა სახურავი ამხადა. სახლებს გასახლება, დროზე ადრე შევატყვე. შენ რომ გახსოვს, ერთი-ორგან ჩამომდიოდა წვიმა, ბოლოს ლოგინისქვეშეთში ვბუდობდი. ლოგინის ქვეშ სამოთხე მაქვს, მერე კიდევ კატები კნავიან კარებთან, იცი? არ მაძინებენ, ვერც გავაგდე, ვერც სახლში შემოვუშვი დედის დაყრილები. წვიმა, წვიმაო! გამიწელე, გაწამებული ისედაც ცოტა ცხოვრების წესი. ქალო, შენ კი გამიგიჟდი, რა დღე დამიდგა, მგონი, მაყრიონი დაგვითვრა და გზაზე მიგვატოვეს. მე გამოვიპარე, შენ მოგიგნია. ღმერთი მწყალობს, თუ რაშია საქმე ვერ გავიგე. არ გელოდი, ცოტას დავლაგდებოდი. თვე გავიდა რაც არ უწვიმია. ახლა ცამ გადმოასხა ისევ დაყვავებული და დაჩხავებული თქეში. სულმოუთქმელად ნისლიც და სეტყვაც. არ ვყოფილვარ გაოცებული, გაცოფებული ყოფილა ყველა, ვფიქრებდი?! მე რა ბედი მქონია, დაკონკილი ძაძებშიც მახსოვხარ, მუშტივით მოღერებული შენი ძუძუ მინახია. ახლა ტყავი გავიძვრე გასარეცხად, სუფთად რომ შეგხებოდი, დამსხვერულ ტანში, ღვარცოფი ჩამდის, ან გადაიღებს ან არა, თუნდაც დილამდე. ქალო, აქ სულ წვიმს, ქალო, გესმის? კარებში გამეკვეხე, ზვავს გამოჰყევი და გზაზე გაქცეულს უკან რა მოგაბრუნებს, არა? ბოლოს და ბოლოს ღამეა ისეთი, მამლის ყივილი არ შეწყვეტილა. შენ აქ გაჩერდი! კარებში მე გამატარე, შენ ძუძუ გაივსე, რძე შეინახე, იტირე და იყვირე, მე რას მომაჩერდი, მე რას მომყვები? ღამე გაათენე რკინის საწოლზე. ხიდზე მე არ დაგიხვდები, მე წყალს წავუღივარ, ზედ გადამაკვდი? მე ლოთს, უფრო მატყუარას, ღილებაყრილს და ნამუს გარეცხილს, ღვინოზე თამამს. სუფრაზე გვეძახიან , გესმის? დედა ხაჭაპურს აცხობს. რამდენი გიჭამია, ჭია- ჭიაყელაც. კარებში გამატარე – მეთქი, ქალო. მე სულ ფეხშიშველი დავრბოდი, ქორწილი- გასვენება, ქორწილი- გასვენება..
ახალი ზღვა
ზღვა წყნარია, ისე, როგორც ამ წუთას გიოს თვალები…... ეტყობა, ზღვა ამშვიდებს. . . ქვიან პლიაჟზე პირაღმა წევს და თავისთვის ფიქრობს, ზღვა, ზღვა, ზღვა, მაინც რა დიდია. დიდია ხო დიდი, ამაზე დიდი რა უნდა იყოს?
გვერდით გახურებულ ქვებზე გოგოები არიან წამოწოლნი და იცინიან. გიო გახედავს ხოლმე, თვითონ სასაცილოს არაფერს აკეთებს, მაგარმ გოგოები იცინიან და იცინიან. ერთს ძალიან სიაფანდი სიცილი აქვს. გიოს არ მოსწონს გოგოს ეგეთი სიცილი.
მან საათვალეები გაიკიეთა , გოგოებს შეხედა- ოთხნი არიან, ერთი საერთოდ, არ იცინის და წიგნს კითხულობს, ზოგჯერ ჩაიღიმებს- ხოლმე, მაგრამ დაქალების სიცილმა ეტყობა, წიგნის კითხვაში ხელი შეუშალა და გვერდზე გადადო. გიომ ისევ გახედა გოგოებს. ისინი არც კი აქცევენ ყურადღებას, ერთ მომენტში იმან გამოხედა, სიაფანდი სიცილი რომ ჰქონდა. გიომ თვალი აარიდა, მაგრამ გაახსენდა, რომ სათვალეები ეკეთა და ისევ მიტრიალდა ..
…... ნინ... ნინ...- გოგოს დაქალებმა დაუძახეს. გიოს სახელი ,,ნინი,, მოეწონა, მაგრამ სიცილზე ჩაფიქრდა. შეიძლება, ყოველთვის ეგრე არ იცინის . გიომ ყურადღება ისევ ზღვაზე გადაიტანა…, რა მაგრია ზღვა. ..
... შორს, ჰორიზონტზე გემი გამოჩნდა, გემმა პირდაპირ წითლად ჩამავალი მზე გადასერა. გიო გემს ადევნებს თვალს და ეღიმება. რაღაც გაახსენა. პატარა რომ იყო, მამამისმა გემზე აიყვანა, უბრალოდ, დაათვალიერებინა. რამოდენიმე ფოტოც გადაიღეს…. კარგად ვერც იხსენებს, პირველ თუ მეორე კლასში იყო. . . .
_გოგოებო რამე არ დაგრჩეთ. - ხმის გაგონებაზე გიომ გვერდზე გაიხედა. გოგონები წასასვლელად ემზადებიან. გიო თვალს არ აშორებს ნინის. ნინის შავი თმა და ლურჯი თვალები აქვს.
... გოგოები აბარგნენ და წავიდნენ. გიო პლიაჟზე დარჩა და ისევ გემს გააყოლა თვალი, ის თითქმის არ ჩანდა. მერე წამოდგა და ფეხები დაისველა ზღვაში. ღრმად არ შესულა, მარტო მუხლებამდე და ეგერე გამოვიდა.
... სახლში ბულვარის გავლით წავიდა.
... ბულვარში უარავი ხალხია, ბავშვები ატრაქციონებით ერთობიან. ვიღაცები ველოსიპედებით დასრიალებენ, რაზეც ფეხით მოსიარულეები ფრთხებიან. გიო ყველაფერს თვალს ადევნებს და სიამოვნებს. ახლა ბუნგალოსთან ჩაირა და აი, ის გოგოებიც იქ სხედან, წვენს წრუპავენ, მაგრამ ნინი არ ჩანს. გიოს თვალები აუთამაშდა. სად უნდა წასულიყო, პლიაჟიდან ერთად არ წამოვიდნენ? შეიძლება დაღლილი იყო და სახლში წავიდა. თუ წავიდა და ერთი მაგისიც, მაინც არ მომწონს, მაგ გოგოს ღიმილი. . . იქვე ხის ძირას ჩამოჯდა, რა დროსაც ნინი გამოჩნდა. გიო ოდნავ წამოიწია, ნინის დანახვაზე თვალები გაუბრწყინდა. ნინის ტანსაცმელი გამოუცვლია და ახლა სულ სხვანაირია. თმები სველი აქვს, პლიაჟზე რომ იყო, მშრალი ჰქონდა, მწარე მზე იყო და ეტყობა, ეგრევე შეაშრო. ალბათ, სახლში იყო შხაპის მისაღებად. თმა დავარცხნილიც არ აქვს, მაგრამ ეგრეც უხდება. ნინის ყვითელი კაბა აცვია და ხელში პატარა ჩანთა უკავია. ფეხზე ნაცრისფერი ფეხსაცმლები და თეთრი წინდები აცვია. აუ, ეს თეთრი წინდები რამ ჩააცვა, თან წინდა ცალ ფეხზე კოჭს უფარავს, მეორე ფეხზე არა. გიოს არ მოსწონს.
... ნინი მაგიდასთან მივიდა გაიღიმა და დაქალებს მიუჯდა. ლამაზად იღიმის, მაგრად უხდება, მაგრამ ახლოს რომ ვიყო სიცილის ტონი გამაღიზიანებდა.
... გიო სახლში წავიდა, თვითონაც გადაივლო შხაპი და ლამაზად ჩაიცვა. თაროდან კონიაკი გადმოიღო და პირდაპირ ბოთლიდან მოიყუდა, რამოდენიმე ყლუპი გააკეთა. ტუჩიდან ბოთლი რომ მოიხსნა, ხველება აუტყდა, კინაღამ დაიხრჩო. მერე ბოთლი ისევ კარადაში შეაბრუნდა და სახლიდან გავიდა.
... გვიანი საღამოა, ცოტაც და ჩამობნელდება.
... ქუჩა მოსეირნე ხალხით არის სავსე. გიო ჩაფიქრებული მისეირნობს მარტო. ნინი მოსწონს, მერე რა, რომ მასში რაღაცებს ვერ იტანს? იქნებ, გადააჩვიოს -კიდევაც, როცა კარგად გაიცნობს. მიდის და რაღაც ინგლისურ მუსიკას ღიღინებს ხმადაბლა. ახლა ეგ მობეზრდა და თავისთვის გულში ლექსს ამბობს.
…ცამ გადაღალა მთვარე…,
…მთვარე მთვარლია უკვე…,
…ახლა ღრუბლებზე ძინავს…. . .
უნდა, რომ ხმამაღლა თქვას ეს ლექსი, მაგრამ ყველას გიჟი ეგონება. რატომ? რატომ? ეკითხება თავის თავს. ლექსის თქმაში რა სიგიჟეა? ეხ, შეიძლება იყოს კიდევაც, შუა ქუჩაში, ბოლო ხმაზე ლექსის წაკითხვა. . .
... გიომ კინოთეატრს ჩაუარა, აქ უამრავი ხალხი ირევა. კარებთან რიგია, ხალხი ერთმანეთს აწყდება. ნეტა კინოში რა გადის? ხომ არ შევსულვიყავი? მაგრამ არა, კინოში მარტო რა მინდა? ვინმესთან ერთად მაინც ვიყო- თქვა და სიარული განაგრძო. უნდა რომ გზაზე გადავდიეს, მაგრამ მანქანები გიჟებივით დადიან. წერილი მიაქთ, თუ სად ეჩქარებათ, მაცოდინა ერთი- თქვა და გადასასვლელად მოემზადა. წინ გაიხედა და რას ხედავს, ნინი და მისი დაქალები გზის მეორე მხარეს დგანან და შუქნიშნის წითელ ფერს ელოდებიან, რომ გადმოვიდნენ.
...გიო უკვე არსად არ წავა. დადგება და დაელოდება. დააკვირდება სად წავა ნინი. გიო ლამპიონთან დადგა. გოგოები გზაზე გადმოვიდნენ. გიოს ისე ახლოს ჩაუარეს, ერთმა კინაღამ მხარიც კი გაჰკრა, მაგრამ ყურადღება არც მიუქცევია.
_წამო, რა, ყავა დავლიოთ! - იძახის ერთი.
მეორეს უნდა, რომ ატრაქციონებზე გაერთონ._ მე კინოში მინდა, თქვენ, რაც გინდათ, ის გიქნიათ. იძახის ნინი და კუდაბზიკურად ტრიალდება. გოგონებიც ნინის მიჰყვებიან. _კარგი კინო და მერე ატრაქციონები, დისკოტეკაც. დისკოტეკა? ამ სიტყვამ ყური მოუჭრა. გიოს დისკოთეკა არ უყვარს, სადმე მშვიდ ადგილას ურჩევნია ყოფნა. იქნებ, მეც შევსულვიყავი კინოში?- თქვა და გოგოებს აედევნა. ნინის სუნამო ამოაქვს ჩანთიდან და ყელზე იპკურებს.
... კინოს კარებთან ხალხი დაცარიელდა. ეტყობა რომ სეანსი დაიწყო. გიომ სანამ ბილეთი იყიდა, ნინი და მისი დაქალები დარბაზში შევიდნენ.
... გიო მარტო შედის ჩაბნელებულ დარბაზში და დასაჯდომ ადგილს ეძებს. დარბაზში კი სიბნელეა და ვერაფერს ხედავს, უცებ, დიდი ეკრანი ნათდება და იქვე სკამზე ჩამოჯდება. ეკრანზე ტიტრები ადის. გიო აქეთი-იქით იყურება, ნინის ეძებს, ის არ ჩანს. . .
... ეკრანზე, ვიღაცის სახეს აფარებული გაზეთი ჩანს, რომლის ფურცელზე საცვალში მდგომი გოგონა ახატია, ხელები ზურგს უკან აქვს და ხელში თოჯინა უჭირავს, გოგონა მაცდური მზერით იყურება. აზიდული მკერდი, საკუთარ ცხვირს მიუგავს, ლამაზია, თვითონაც თოჯინას ჰგავს. რაღაცით ნინის წააგავს, თმებიც ზუსტად ისეთი აქვს, როგორ ნინის ჰქონდა დღეს, როცა ბუნგალოსთან ნახა. დარბაზში ხმა ისმის. ეტყობა, გაზეთს აფარებული კაცის ხმა არის. პირველი ფრაზაც წარმოთქვა. ალბათ, გაზეთიდან ამოკითხა, ან შეიძლება, ეგ უნდოდა, რომ ეთქვა. ,,გარდა იმისა, რომ მე ნაძირალა ვარ, ეს ყველაფრი საჭიროა” ეკრანიდან გაზეთი ქრება და მის უკან დამანჭული, პირში სიგარაგარჭობილი, ცილინდრიანი ბიჭი ჩნდება. გიოს უფრო ის აინტერესებს, ნინი სად მოკალათდა. წამოდგა და დარბაზს გადახედა. სიბნელეა შეიძელბა ვერც დაინახოს სანამ კინო არ მორჩება.
... ეკრანს მიუტრიალდა.
... ცილინდრიანი მანქანას იპარავს და უდარდელად მიუყვება ტრასას. თან ხელში იარაღს ატრიალებს, თამაშობს და მასხარაობს. გიოს ისევ დარბაზისკენ გაექცა თვალი. გასროლის ხმა ისმის, მამაკაცი მზეს უმიზნებს იარაღს და ესვრის, ერთხელ კი არა რამოდენიმეჯერ, მაგრამ მზე ისევ ანათებს, გზადაგზა ხეებს შუა ძვრება და ცილინდრიანს დამალობანას ეთამაშება.
... გიო ჩაფიქრდა, მზეს რა მოკლავს, მზეს რა ჩამოაგდებს? მასზე მაღლა ხომ ღმერთია, არა სანამ ჩამოვარდება, უეჭველად დაიჭერს, თავზე არ დაგვამხოს. თორემ ხომ ამოვიბუგეთ ყველა და ეგაა.
... ცილინდრიანს მილიცია გამოეკიდა.
_მოკლავს, უეჭველად მოკლას, ეს რას ჩაბარდება.
...მართლაც, ორივე მილიციელი გააგორა, ორივეს ტყვია დააჭედა. რაღაც სულელობა კინოა! ჯობდა, ქუჩაში მებოდიალა. თქვა და ენას უკბინა. არა, უნდა ვუყურო, ალბათ, ნინის ეს ფილმი უყვარს, ალბათ, ამ ბიჭზეც გიჟდება. ყველა გოგოს უყვარს ეგეთი ბიჭი, მაგრები რომ არიან, ყველაფერს რომ ახერხებენ. გიომ თვალები დახუჭა და კისერი გადააგდო. სულ სხვა რამეზე ფიქრობს, რა დროს ფიქრია, კინოში მოვედი, რა მჭირს კაცო?-თავის თავს ეუბნება. დახუჭული თვალები რომ გააღო, დიდმა ეკრანმა თვალი მოუჭრა. ცილინდრიანი ახლა თავის შეყვარებულთან მიდის ხახლში, გოგო ლოგინში წევს.
... ალბათ ,ერთ დღეს მეც მივაკითხავ ნინის, ის კი კარებს გამიღებს და სულ არ შერცხვება, რომ საცვლებშია, პირიქით, მკითხავს, ლამაზი ფერი აირჩია თუ არა, მაგრამ მე ალბათ, შემრცხვება და ვეტყვი, კაი რა -მეთქი. ის სიცილს დაიწყებს, აი, ისეთ სიცილს, პლიაჭზე რომ იცინოდა, მე შემეზიზღება, იმ მომენტში ვერ ავიტან, მაგრამ რაღაცას ისე მოიმოქმედებს, ყველაზე კარგი იქნება. მე ეგეთი გულგრილიც არ ვიქნები, როგორც ეს ცილინდრიანი ჩანს.
… ... ცილინდრიანი გოგოს ფულს მოპარავს და იმ ფულით კაფეში დაპატიჟებს, გოგო უარზეა.
... ახლა ეს ცილინდრიანი სულ სხვა გოგოს აეკიდა ქუჩაში, რომელთანაც ყველაზე დიდ დროს ატარებს. თან ცილინდრიანს მილიციელები დასდევენ. რამოდენიმეჯერ დააღწევს თავს. ეს გოგო კიდევ იდიოტია, იდიოტი, ჩაუშვა, ჩაუშვა და დააჭერინა. ცილინდრიანი მოკვდა, როგორ უნდა ჩაუშვა ადამინი, აზრად არ მომდის თავში. ეს გოგოც ნინის ჰგავს, ალბათ, მეც რომ არ მოვეშვები, ვიღაცებს ეტყვის, მაწუხებსო, საერთოდ, ვერ გამიგებს. მე კიდევ ისევ ისეთი დავრჩები, ეგეთი ვიქნები და მორჩა.
... დარბაზში შუქი აინთიო, ხალხი ფეხზე წამოდგა და გასასვლელისაკენ მიდის. გიოც წამოდგა, ნინის ეძებს, იპოვა- კიდევაც დარბაზის გასასვლელთან დგას, მაგრამ გიო კარებამდე ვერ მიდის, წინ ხალხი ებლანდება. ფოიეში რომ გამოვიდა, იქაც უამრავი ხალხი ირევა. ყველა კინოზე საუბროს. გიოსაც უნდა, თავისი აზრი ვინმეს გაუზიაროს, მაგრამ იქ არავის არ იცნობს და ქუჩაში გადის.
... გარეთ წვიმს. გიო მარტო დგას კინოთეტრის წინ და განათებულ აფიშას მისჩერებია. აი, ის ცილინდრიანი ბიჭი, ლოგინზე წევს და პირში სიგარეტი აქვს გარჭობილი. იხსენებს, როდის იყო ეგ მომენტი, მაგრამ არ ახსენდება, ეტყობა, მაშინ განზე იხედებოდა და ნინის ეძებდა.
... გიო ნაწვიმარ ტრასას მიჰყვება და სახლში მიდის, ახლა სულ არ არის იმის ხასიათზე, რომ ლექსი თქვას. თან ბევრი ლექსი არ იცის, მარტო ერთი.
…ცამ გადაღალა მთვარე,
…მთვარე მთვარლია უკვე,
…ახლა ღრუბლებზე ძინავს.
... სახლის ეზოში შევიდა. ეზოში მეზობლები სხედან და ნარდს თამაშობენ. მაგიდაზე არაყი და მისაყოლებელიც უდევთ.
_გიო, მოდი ერთი ჭიქა დაგვილიე.
გიო უარს არ იძახის,სავსე არყის ჭიქას ხელში აიტაცებს.
_რას გაუმარჯოს?
_რაც გაგიხარდება.- პასუხობენ მოთამაშეები.
_ რა ვთქვა, რა სადღეგრძელო შეეფერება ჩემ განწყობას? ფიქრობს და ძაან გაეწელა.
_მოდი, კარგად ვიყოთ.
_მეტს არ დალევ?
_არა, მეტს ვერ დავლევ. –დალია და სახლში შევიდა. შუქი არც აანთო და დივანზე წამოწვა, არაყმა ცოტა გააბრუა, ტელევიზორი ჩართო. საინტერესო არაფერი გადის. გვერდზე გადატრიალდა და თვალები დახუჭა. ახლა რომ კარებზე ნინიმ დააკაკუნოს, მაგრამ ნინის აქ რა უნდა? არა, ხომ შეიძლება, ამ სახლში, ვინმე მისი ნაცნობი ცხოვრობდეს და მასთან მოვიდეს, კარი შეეშალოს. ეგეთებიც ხომ ხდება? არა, არამგონია, აქ ნინის ვინმე ნაცნობი ჰყავდეს. ვისთან უნდა მოვიდეს, თამაზასთან? თამაზისთან ორი წელია ,არავინ მოსულა. ერთი აკაკი აკითხავს და ეგეც სულ დღისით მოდის, დალევენ და ეგრევე იშლებიან. სოფომ ბავშვები სოფელში წაიყანა და სახლი დაკეტილია. გია და ანას შვილები და შვილიშვილები კი აკითხავენ ხოლმე, მაგრამ ეგენი შაბათს ან კვირას მოდიან. ისე მაგის შვილიშვილები ისეთი მხეცები არიან, ნინისთან არაფერი ექნებათ საერთო. ისე არც ნინი ვიცი, როგორია. ჩემთვის ყველაზე უარესი, შეიძლება გათხოვილი იყოს. ისე, არაფერი ეტყობა, რომ გათხოვილია, გათხოვილი ქალები სულ სხვანაირები არაინ. თუმცა, გამონაკლისებიც არის.
... გიომ გვერდი შეიცვალა და უნდა რომ დაიძინოს. იქნებ ნინი დაესიზმროს, სულ ეგრეა, როცა ვინმე მოეწონება, სულ ძინავს. იცის, რომ დაესიზმრება. ახლა ჩათვლიმა და კარებზე ბრახუნმა გამოაფხიზლა. ნინი? არა, რა ნინი, სულელი ხარ რა! აუ, თუ ნინი არის, სახლში შემოვიპატიჟებ, ყავას მოვუდუღებ, აი იმ ყავას დედაჩემმა, რომიდან რომ გამომიგზავნა. მე ჩაის მოვიდუღებ. ყავა რომ დავლიო, ამ ღამით არც დამეძინება. ყავაში ცოტა კონიაკი ხო მარ ჩავუსხა? არა, არა, ეგ ცოტა უხერხულია. თუ დალევა მოუნდა, თვითონ იტყვის.
…... კარებზე ისევ აბრახუნებენ…. წამოდგა, მაგრამ კარებთან არავინ დგას…. . .
... გათენდა, გიომ ჩაი დალია და პლიჟზე გავიდა. იქ უამრავი ხალხია. გიო ნინის ეძებს, იქაც მივიდა სადაც გუშინ ისხდნენ, მაგრამ ახლა იქ სხვა ვიღაცები არიან. სად უნდა იყვნენ?
... გიო დადის სანაპიროზე და ყველგან ნინის ეძებს. უკვე ორი კილომეტრი გაიარა და არსად ჩანს. იქნებ, თბილისში წავიდა?
... გიო ნაპირთან ჩამოჯდა. ტალღები პატარა ქვებს ერთმანეთში ურევს. გიომ ქვების მოგროვება დაიწყო. ერთი ქვა იპოვა, ზუსტად ალმასს ჰგავს, მეორეც იპოვა, ის ადამიანის სახეს წაგავს. შარვლის ჯიბეში მოგროვილი ქვები ჩაიყარა და ბულვარისკენ წავიდა. მერე იქაც მობეზრდა და სახლის გზას გაუდგა.
... ნინი, აგე, ნინი მოდის! თავის დაქალებთან ერთად, ხელში ჩანთები უჭირავთ და სადღაც მიდიან. სად მიდიან ნეტავი, თბილისში? არა ,მაშინ აქეთ რა უნდათ? თბილისის ავტობუსები სულ სხვა მხარეს დგანან. იქნებ დავეხმარო? ხო, უნდა დავეხმარო, აბა რა უნდა ვქნა, რა სულელი ვარ. გიო სწრაფად მიდის გოგონებთან.
_გოგოებო დახმარება ხო მარ გინდათ? ჩანთებს წაგაღებინებთ.
_რა საყვარელი ბიჭია.- იძახის ერთი.
_ხო ძაან საყვარელი.-ამატებს მეორე და წვრილად უშვებს სიგარეტის ბოლს.
_დაგეხმაროთ?
_კი, კი.
გიო სათითაოდ ათვალიერებს გოგოებს, ნინის ყელზე ლამაზი მძივი აქვს . იქნებ, პლიაჟიდან წამოღებული ქვა ვაჩუქო? ვითომ, რამეთი ნაკლება მაგ მძივზე Yთუ? ბოლოსდაბოლოს ზღვის ქვა არის, მაგრამ ხომ შეიძლება არ მოეწონს. მე მაინც მივცემ, რაც იქნება ის იქნება.
გიოს ჯიბიდან მომწვანო ფერის ქვა ამოაქვს და ნინი აწვდის.
_აი, ლამაზი ქვა.
რა სულელი ვარ, სულელი. მარტო ნინის მივეცი. სხვებისთვისაც უნდა მიმეცა. ჯანდაბას ახლა მივცემ.
... გიო ისევ ჯიბეში იქექება, დანარჩენი ქვები ამოაქვს და გოგოებს ჩამოურიგებს. ერთს არ შეხვდა, რა ქნას? ძაან სირცხვილია. რომ მცოდნოდა ყველას არ ეყოფოდა,არცერთს არ მივცემდი.
_იქნებ ბინის პოვნაში დაგვეხმარო?- თქვა ერთმა, რომელიც სიგარეტს ეწეოდა და ისევ წვრილად ამოუშვა ბოლი. ნინი, ალბათ არ ეწევა. გიოს არ უყვარს, გოგოები რომ ეწევიან, მაგრამ ხელში სიგარეტი, რომ უკავიათ ეგ ძაან მოსწონს. საჩვენებელი თითით რაღაცნაირად, რომ აფერფლებენ. არა, გოგო საერთოდ, რატომ უნდა ეწოდეს? გიომ ნინის მიაპყრო მზერა, მაგრამ ნინიმ რომ გამოხედა, თვალები სხვა მხარეს გააქცია. ნინის დღესაც ლამაზად აცვია, შოკოლადისფრადაც ქცეულა. თეთრი კაბა მუხლებამდე წვდება, მუხლთან პატარა ნაკაწრი აქვს. ეს რა ნაკაწრია? წაიქცა? ამხელა გოგო რამ წააქცია? შეიძლება, რამეს მიარტყა, ახლა ფეხსაცმლებს დააკვირდა, არ მოსწონს. ეგეთი ფეხსაცმელი უფრო ოცდაათი წლის ქალს მოუხდებოდა. რატომ არის, რომ ამ გოგოში სულ ისეთ რამეს ვპოულობ, რაც თვალში მხვდება და არ მომწონს. რატომ? თან მიყვარს. საერთო ეგრე ხომ არ უყვარდებათ?როცა გოგო გიყვარს, მასში ყველაფერი უნდა მოგწონდეს. ალბათ, ნინი სიგარეტსაც ეწევა. კბილები ოდნავ ყვითელი აქვს, მაგრამ ძალიან ლამაზია.
_კიდევ გაქვთ რამე წამოსაღები?- გიომ სიჩუმე დაარღვია, სანამ გოგოები ისვენებენ.
_მარტო ეგ ჩანთებია.
გიომ ყველა ჩანთას ერთად ჩაავლო ხელი.
_ყველას ერთად ვერ წაიღებ!- ერთახმად წამოიძახეს გოგოებმა.
_წავიღებ, ეგ რა სიმძიმეა?
გიო ჩანთებს დაეჭიდა. ჩანთები მძიმეა, მაგრამ არ იმჩნევს.
_ბინა ახლოა?
_აქვე არის, სულ რამოდეინმე მეტრი იქნება.
... გიოს გოგოები თავის ბინაში მიჰყავს. იქ გვერდითა მეზობელი ოთახს აქირავებს. გიომ გოგოებს ჩანთები ოთახში შეატანინა. გიოს თვალები უბრწყინავს, ნინი ახლა მისი ოთახის გვერდით იცხოვრობს, შეიძლება, ღამით მისმა ლაპარაკმა გამოაღვიძოს. გოგოებს ჩანთებინდან ტანსაცმელი ამოაქვთ.
... ნინიმ თავის ჩანთიდან დაკეცილი პოსტერი ამოიტანა და კედელზე გააკრა. ეს ის კაცია, გუშინ კინოში რომ იყო. ის ცილინდრიანი და პირში სულ სიგარეტ გარჭობილი ტიპი. ნინის ალბათ, ეგეთი კაცები მოსწონს. ცოტა რომ ვერ არიან.. გიო კედელზე გაკრულ პოსტერს მიაჩერდა, ცდილობს, იმ ტიპს დაემსგავსოს, ზუსტად ისეთივე მზერა დაიყენა, მომენტალურად ტუჩებიც გაიბერა მაგრამ ისევ მოუშვა.
_კარგი, მე დაგტოვებთ. _თქვა და თავის ოთახში შევიდა.
გიო თავის ოთახში შევიდა. არ იცის, რა ქნას, ძაან უხარია, მაგრამ ერთი რამე უტეხავს გულს. მაგას ალბათ მარტო ეგ ცილინდრიანი მოწონს. თავისთვის, ჩუმად გაიძახის და თვალებს ძალით ხუჭავს. . .
... გიოს მთელი ღამე არ სძინავს და ფიქრობს. დილით ზღვაზე რომ წავა გოგოებს კარზე მიუკაკუნოს თუ არა. ფიქრში დაათენდა კიდევაც ორი დღეა ნორმალურად არც უძინია.
... გათენდა თუ არა ადგა ხელპირი დაიბანა და გოგოებს კარზე მიუკაკუნა, მაგრამ კარებს არავინ არ აღებს. მეორეჯერაც დააკაკუნა. ალბათ უკვე პლიაჟზე არიან.
... გიო სირბილით მიდის ზღვისკენ. აი, ნინის და მის დაქალებს მოკრა თვალი. ერთად არიან შეჯგუფებული, ერთს რაღაც წიგნი აქვს გადაშლილი და ლექსს კითხულობს. გიო გოგოებს თავზე ადგას, მაგრამ გოგოები ვერ ამჩნევენ.
_გამარჯობათ.-თქვა და ყველამ ერთად ახედა.
_როგორ ხარ?
_კარგად.
_როგორ გეძინათ ახალ სახლში?
_ძალიან კარგი იყო.
_მანამდე ისეთ ბინაში ვიყავით, სულ ხმაური იყო და ვერ ვისვენებდით.
_დიდი ხნით ხართ ჩამოსული?
_არც ისე.
_ზაგარი უკვე მიგიღაით.
_შეეენც.
_მეეე? არა მე რა ზაგარი მაქვს.
_როგორ არა, ცოტათი მაიც ხარ გაშავებული.
_გაშავებული? არა შემომხედეთ, გათლილი კარტოფილივით ვარ.
გოგოები წყალში შედიან, ნაპირთან მარტო გიო და ნინი დარჩნენ.
ნინი ჩუმად არის, ეტყობა, ცუდ ხასიათზეა. ნინიმ ჩანთიდან სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა. ხომ ვიძახიდი, ხომ ვიძახდი, ეწევა. ნინიმ სიგარეტს ღრმა ნაფაზი ამოარტყა, ბოლი ეგრევე არ გამოუშვა და პირში გაიჩერა. გიოს უნდა, რომ გამოელაპარაკოს, მაგრამ არ იცის, რა ჰკითხოს.
...არ მომწონს რა, ეგ გოგო, ახლახანს ისიც შეატყო რომ სიტყევბს წელავს.
...სიგარეტსაც ეწევა... ისე, სიგარეტს უხდება, სიგარეტს ყველა გოგო ვერ იხდენს.
გიოსაც მოუნდა მოწევა. . . სიგარეტს ნინის სთხოვს. თან ისეთი ტონით, თითქოს უსიგარეტობა მეტი ვერ მოეთმინოს.
_ერთი ღერი მომაწევინე.
ნინი გიოს სიგარეტის კოლოფს და სანთებელას აწვდის.
გიომ სიგარეტს მოუკიდა, მაგრამ არ იმჩნევს, რომ პირველად ეწევა. გიოს ასთმა აქვს და ექიმებმა მოწევა აუკრძალეს. სკოლა რომ დაამთავრა, ბანკეტზე მოწია და კინაღამ დაიხრჩო, იმის მერე არც მოუწევია. უნივერსიტეტშიც ყველა ეწევა, მაგრამ გიო არა.
... მან რბილად მოქაჩა სიგარეტი, არც -კი დაახველა, მერე სიგარეტი და სანთებელა ნინის მიაწოდა და გვერდზე მიუჯდა. ნინის გაშეშებული თვალები აქვს, არც-კი ახამხამებს.
_შენ რა გქვია? სახელებს ეგრევე ვერ ვიმახსოვრებ...
_მე ნინი...
_მე გიო...
ახლა რა უთხრას? სახელი ისედაც იცოდა, ახლა სხვა რამე უნდა ჰკითხოს... კინოზე? ხო, კინოზე უნდა ვკითხო, გუშინდელ კინოზე!
_გუშინ კინოში იყავი , არა?
_კი... და შენ საიდან იცი?
_მეც ვიყავი.
_ვგიჟდები მაგ ფილმზე. შენც მოგეწონა?
_კი.
_ ხომ მაგრია ბელმონდო?
_ვერ გავიგე?
_ ბელმონდო რა ტიპია მეთქი კინოში! ცილინდრი და პირში სულ სიგარეტგარჭობილი. ვგიჟდები ისე მიყვარს!
_ააა, ხო ბელმონდო.
...ხომ ვიძახდი, ამ სულელს ის ბონდოა თუ ბელმონდო ჰყვარებია.
...გიომ სიგარეტს დახედა, ნახევრამდე ჩამწვარიყო, მეორე ნაფაზი არც დაურტყამს და ჩააქრო.
_კინო გიყვარს?
_კი, კინო მიყვარს! ბელმონდომაც ძაან მაგრა ითამაშა გუშინ.!
_მე ეგ კინო ,ალბათ,ასჯერ მაქვს ნანახი.
_ასჯერ?!
_კი.
გიჟია, ნამდვილად გიჟი!ასჯერ უყურა ფილმს, იმ ბელიანო თუ რა ჰქვია მაგას,მაგის გულისთვის, ნორმალური სახელი მაინც ერქვას!
_ცუდია, რომ მოკვდა ეგ...
_ძაან სააყვარელი ხარ, _ უთხრა ნინიმ და თითები ნაზად გადაუსვა გიოს მკლავზე.
... გიო დაიბნა.
_იცი ,ეგ ისეთი მოკვდა, როგორიც იყო! ვერავინ შეძლო მისი შეცვლა.
_გიჟია, მზეს რომ ესროლა!
_ალბათ,გიჟია... მე ცოტას გავცურავ, შენ შემოხვალ?
_მე არა, ჯერ არ მინდა.
ნინი წამოდგა, ნელი ნაბიჯებით შევიდა ზღვაში და დელფინივით ჩაყვინთა , მერე სადღაც შორს ამოყო თავი, მერე ისევ ჩაყვინთა. კაცივით მიცურავს,ახლა უკვე უფრო შორს გავიდა. თითქმის, არ ჩანს. ნინის დაქალები უკვე ამოვიდნენ წყლიდან.ის კი წინ მიიწევს. მის თავზე თოლიები დაფრინავენ.
... კარგახნის შემდეგ ნაპირს რომ მიაღწია, ქალთევზასავით ამოვიდა, თმები უკან გადაიყარა და გაწურა.
_ნინი ცოტახნით სახლში არ წავიდეთ? აწრიალდნენ დაქალები.
_ჯერ ადრე არ არის?
_ვჭამოთ და ისევ მოვბრუნდეთ.
...მოკლედ სახლში გადაწყვიტეს წასვლა.
...გიოც გოგოებთან ერთად წავიდა სახლში. გოგოებმა საჭმელზე შეიპატიჟეს, გიოს მოერიდა და უარი უთხრა. სახლში შევიდა და დივანზე წამოწვა. დივანთან გამათბობელის ძველი მილი გადის, რომელიც ჩაჭრილია. მილიდან ოდნავი ხმაური გამოიდის. გიომ ყური მიადო და გოგოების საუბარი ისე ისმის, თითქოს, მათთან ოთახში იყოს.
_გოგოებო, დავლიოთ ცოტა! …
ეს ნინის ხმა არის, დალევას აპირებენ, იქნებ, მეც დამიძახონ, მაგრამ არა მგონია, ახლა დასხდებიან და იჭორავებენ.
... გიოს მილზე აქვს ყური მიდებული. გოგოები იცინიან. ნინი რაღაც ამბებს ჰყვება, ყველა მას უსმენს. ალბათ დაქალებს მეათასეჯერ ნათქვამ ისტორიას ამბობს, მაგრამ ისეთი ემოციებით უყვება თითქოს რამე ახალი იყოს და არავინ იცოდეს.
_იცით, როგორ ჰგავდა დათა ბელმონდოს, აი ძაან... არა, თავიდან არც შემიმჩნევია, ერთ დღეს მივხვდი, რომ ძაან ჰგავდა. თვითონაც მითხრა, ბევრი მეუბნებაო. არა, მარტო მაგიტომ არ მომწონებია. ორივეს კინო გვიყვარდა, კინო, კინო იყო ჩვენი ცხოვრება, ყველგან კინოზე ვლაპარაკობდით. მეტროში, ავტობუსში, ქუჩაში, ტელეფონში. ისედაც ძაან მაგარი ტიპი იყო. ყველაფერს მიგებდა. ყურადღებიანი იყო. ძაან მაგარ ლექსებს წერდა, თუ რამე ახალს დაწერდა, პირველი მე მაკითხებდა. მერე ვსაუბრობდით ბოდლერზე, დათას ყველაზე მაგრად ვიიონი მოსწონდა, მოსწონდა კი არა, აფრენდა. თან სულ ისეთ რამეებს მიყვებოდა, ადამიანს ცხოვრებაში რომ წაგადგება. ფილოსოფიაში ერკვეოდა. ეს ფროიდი კი არ მოსწონდა, ეზიზღებოდა წარსულში ქექვა.
სადაც დადიოდა, ყველგან ჩეხოვის მოთხრობები დაჰქონდა, აქ ყველაფერი ზედაპირზე დევსო. გაუთავებლად საუბრობდა ლიტერატურაზე. ერთხელ,,დონჟუანი,, რომ წავიკითხეთ ერთად. ,,ქალის და მამაკაცის სუფთა სახე ნიღბების გარეშე მანდ არისო”.
... მერე შემიყვარდა, მასაც შევუყვარდი.
... ერთ დღეს ბერტნარ ბლიეს- ,,ვალსის მოცეკვავეებს” ვუყურეთ. ფილმი რომ მორჩა, პირველად მაკოცა, მეფერებოდა გაუთავებლად, მეფერებოდა ყველგან, მე თავს ვიკავებდი, მერე მეც ვაკოცე და ყველაფერი იმ დღეს მოხდა. ჩვენ კინოთი და კინოში ვცხოვრობდით, მაგრამ კინოს ხომ დასასრული აქვს! ჩვენი ამბავიც დასრულდა...
... ახლა იშვიათად ვხედავ. დათა, მართლა, ძაან საყვარელია! ლექსებს ახლაც წერს, მაგრამ იშვიათად მაკითხებს.
... გიოს თვალები გაუფართოვდა, სიბრაზისგან კბილებს ერთმანეთს უჭერს, წარმოიდგინა, როგორ ეფერება ვიღაც დათა ნინის, როგორ ჰკოცნის ყელზე, თვალებზე, ტუჩებზე. როგორ წვანან შიშვლები. თვალებზე ცრემლი მოადგა, მაგრამ თავს ტირილის უფლება არ მისცა. მერე ისევ მიადო მილს ყური, ნინი ისევ განაგრძობს ლაპარაკობს. ახლა ვიღაც მხატვარ ბაჩოზე. ბაჩო ძაან ნიჭიერი მხატვარია. როცა არაფერს ვაკეთებ, ბაჩოსთან ვარ. ბაჩოს პიკასო მოსწონს და მისი წინასწარმეტყველება სამყაროს დაშლის საშიშროებაზე. თავისუფლებაზე, რომელიც შეიძლება, საზღვრების რღვევაც იყოს, გაერთიანებაც და დაქუცმაცებაც...
...გიო უფრო მაგრად აჭერს მილს ყურს, სტკივა -კიდეც. სტკივა და ეჭვიანობს. ალბათ, ნინის ბაჩოც ჰკოცნის- ხოლმე. ნინი შიშველიც ეყოლება დახატული. ნინი კი გაუჩერებლად ლაპარაკობს კაცებზე...
...როცა უგუნებოდ ვარ, მაშინ აკოს ვურეკავ. აკო უფრო სხვა ტიპია, ეგ საერთოდ, არავის ჰგავს. ,, მაგარი მკიდია ტიპი უნდა იყოო, მკიდია იმ ვარიანტში-მიზანს რომ მიაღწიოო,, აკო უსაქმურია და მარიხუანას ეწევა.
...გიო უფრო და უფრო ღიზიანდება ნინიზე, უკვე, საერთოდ არ მოსწონს, წარმოიდგინა, როგორ ეწევიან მარიხუანას. ალბათ, ნარკოტიკით გაჟღენთილები ერთმანეთსაც ეუფლებიან.
...გიო წამოხტა, თაროდან კონიაკი ჩამოაქვს, ბოთლს ნახევრამდე ჩაცლის.
...კარებზე ვიღაც აკაკუნებს. გიომ კარები გააღო, კარებთან ნინი დგას. თვალები ჩაწითლებული აქვს და იქით -აქეთ გაურბის. ეტყობა, ნასვამი არის.
_გიო, ჩვენ პლიაჟზე მივდივართ, წამოხვალ?გიო ჩასისხლიანებული თვალებით უყურებს, არ იცის, რა უპასუხოს და ბოლოს გადაწყვიტავს, რომ გაჰყვეს.
_კი. _ უთხრა და ოთახიდან გამოვიდა. გოგოებიც გამოდიან ოთახიდან. ყველა კარგ ხასიათზეა. ქუჩაში გადიან. გიო ჩამორჩება- ხოლმე და ნინის უყურებს. ნინი ძალიან ლამაზად მიადგამს ნაბიჯებს. ახლა, საერთოდ სხვანაირია, ჰაეროვანია... ამჩატებული დადის, სიფრიფანა კაბას ქარი უშრიალებს და ლამაზად ეფინება მის შოკოლადისფერ კანს. . .
... ყველანი სიცილით მიდიან პლიაჟამდე. მისულები ეგრევე იხდიან ტანსაცმელს და საცურაო კოსტიუმებში ისე დგანან, თითქოს ზღვა უნდა გადასცურონ. გიო ნინის უყურებს და ყელამდე შედის წყალში. წყლის ზედაპირს უხეშად ურტყამს ხელებს. მიცურავს და მძიმედ სუნთქავს, თითოქოს, უკანასკნელი სუნთქვა ამოსდის პირიდან. ახლა ხელებს უფრო მძიმედ მიათრევს და უკან იხედება, ფიქრობს , მობრუნდეს თუ არა. ნინი თურმე ნაპირზე დარჩენილა, მაგრამ გიომ ცურვა განაგრძო, ძალიან შორს შესცურა...
...ეს მისთვის ახალი ზღვა არის, აქამდე ჯერ არასოდეს შეუცრავს... ცურვა საერთოდ, სულ რამოდენიმე წუთის წინ მოსინჯა პირველად... ატყობს, რომ მეტი არ შეუძლია, დაიღალა, ნაპირი შორს მოჩანს.
...ნინი, ალბათ ახლა იცინის, თავისი სიაფანდური სიცილით, მაგრამ უხდება ეგ სიცილიც ძაან უხდება...
.
×