საჰაერო ბუშტი №2
ჯაჭვზე მიბმული.
მოძრაობს სწორ ხაზზე, წინასწარდადგენილი მიმართულებით.
ახასიათებს ისტერიული რხევები, ტრაექტორიის შეცვლის გარეშე.
გახეთქვას გადაურჩა, მაგრამ რაკი ზევით აფრენის ძალა არ შესწევდა, დავჩუტეთ. საკუთარ წიაღში დაგროვილი თვითკმაყოფილებით აგვიწვა სახე. შემოგვაბოლქვა - დამარცხებულის საბრალო თვითკმაყოფილება.
ვდგავართ, ვეწევით. უსიტყვოდ. ხელიხელჩაუკიდებლად.
- ჰიმნის ტექსტი ზეპირად იცი?
- კი, კაცო.
- მეც ვიცი.
ნერვიულად.
- ტეხავს.
- მაგრა.
თავშეუკავებლად.
- ხო გეუბნებოდი.
უსიტყვოდ.
- შვილო, ეს ლოცვა უნდა წაიკითხოთ.
- არ ვიცი, დეიდა, ლოცვა.
- მერე ღმერთის არ გეშინია?
- არა.
- პატრიარქ...
- ...იშა.
- ...ელო.
- ...ჯოს.
ვდგავართ. კალენდარი გაგვიმრავალფეროვნა.
აქ: ლეო ნაფტას ხელმოწერა.
- წამო, ამათი...
გზაში.
- არა. კაია, რო ვიყავით.
- ნუ ხო. ვიგრძენი, ზევიდან როგორ დამაფიქსირეს.
- მერე რა, რო ლოცვა არ იცი, ხო?
- არა ტო, ვერტალიოტიდან.
- ორი კრომბახერი.
სავიზო რეჟიმი გაგვიმარტივესო.
.......
ხუთი დღე დაგრჩა.
მეტირება.
ქევხიშვილი ნინო - Kevkhishvili Nino
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%