ჩემი ძმა ანიკი
უბედურები ვართ. ვცხოვრობთ ზღვის ნაპირას. აქ ყველა ასეა. მამები მეთევზეები არიან. ოკეანეში მიდიან და ყოველთვის ნაკლული ბრუნდებიან. არ ვიცი, როგორ. სრულწლოვნებამდე ზღვაში შესვლა არ შეიძლება. მხოლოდ მზის ჩასვლისას გვეშვებენ. მაშინაც, დედები მკერდამდე წყალში დგანან და გვიცდიან.
უბედურები ვართ. ჩვენს აღარ ვჭამთ პურს და რძეს, მხოლოდ ღამით ვსვამთ. ზოგჯერ რძე იჭრება და ყველაზე მეტად მაშინ გვახსენდება, რომ უბედურები ვართ.
მე არ დავდივარ სკოლაში. წერაც ვიცი და კითხვაც.
რახან უბედურები ვართ, დედას აღარ აცვია ლურჯი კაბა. ამბობს, ოქროსფერი უფრო მომწონსო. აღარც ზღვაში შედის. ამაზეც ამბობს, ასე უკეთესიაო, მაგრამ ორჯერ ვნახე, როგორ ეკვროდა ზღვიდან ახალდაბურუნებულ მამას.
მთელს ოჯახში მხოლოდ მამა არაა უბედური. მას არც რძე დაულევია ოდესმე და არც პური უჭამია, მარტო თევზს ჭამს. წყალსაც მლაშეს სვამს.
მე ყოველ ღამე მესიზმრება ბურუსი. მივფრინავ და ხავსისაგან აშენებულ სახლებში ანთია შუქი. იქ ბევრი რძეა. წყაროდ მოდის. დავფრინავ, დავფრინავ და მერე ანიკის ტირილი მაღვიძებს. მე ვწყევ ფრენას, ვეცემი მიწაზე, სადაც ცალი ქუთუთოები მითრევენ უფრო ქვემოთ.
ანიკიმ მითხრა, შენს სიზმრებს ჩემს ნიჟარებს ვუყვებიო. როცა იქიდან ლოკოკინები გამოვლენ, მე ორივე ქუთუთო მექნებაო.
ჩვენ უბედურები ვართ. ჩემს პატარ ძმას, ანიკის ცალი ქუთუთო არ აქვს.
დედა ღამე ეკითხება:
-ანიკი, ანიკი, ანიკი, მხედავ?
ამ დროს ანიკის სძინავს. ცალთვალგახელილია.
მერე დედა ტირის. რახან მამა ოკეანეშია, მე შუქს ანთებულს ვტოვებ. ანიკის გახელილ თვალზე ფოთოლს ვაფენ და ფეხებთან ვუწვები.
მე მქვია ოკუ. სკოლაში არ დავდივარ. ტყეში ფოთლებს ვაგროვებ, ანიკისათვის. 9 წლის ვარ.
(ბოლო)
მეოთხმოცეა. გულიდან ხუთ–ექვს ნაწილად ვშლი. იატაკზე უკვე მეორე წრეა. თვალები მანდარინის სუნით ამევსო . ხვალ შოკოლადის დღეა. გუშინწინ მე და ანიკი მთელი ღამე დავდიოდით კაკაოს ხის საპოვნელად. ეს არისო. ბოლოს ვიპოვნეთ.
,,ეს არისო“.. მაღალია ხე. ყვითელი მძივებივით რაღაც ასხია.მოვაგროვეთ. ოთხსმოცდაერთი, ოთხმოცდაორი, სამი, ოთხი.
160.
კაკაოს ზღვის წყალში ვრეცხავ.მისგან სულ ერთი მუჭა რჩება.
ოთახი.იატაკზე უკვე 4 რიგია. შუაზე გახლეჩილი მანდარინებით სავსეა.
პირში მაქვს მანდარინის სუნიც.
ხვალ შოკოლადით ამოვავსებ მანდარინს. ზღვამდე წამაღებინებს ინუ. არასოდეს ვეუბნები, რა მიმაქვს.
დიდხანს მიყურებს. მანდარინები ნავით ზღვაში გამაქვს და ცალ–ცალკე ვყრი. 5 დღე.
ნაპირზე ინუ მხვდება.მიყვირის: ,,შენ მოკალი! შენ მოკალი!“
მე გავრბივარ. ინუ რჩება. რჩება ზღვაც.მამა ზღვაში.მანდარინები ზღვაში. რჩება დედა.
მე ვარ ოკუ. ყოველ 8 დღეში მანდარინებს შოკოლადის სიროფით ვავსებ.მერე ანიკისთან მიმაქვს.
დღეს დაბრუნდება მამა. ანიკი შარშან დაიხრჩო.
ფოლადაშვილი თამარი - Poladashvili Tamari
⏱️ 1 წთ.
👁️ 1
100%
