კედელი
ვარიაცია 1
Hey you, standing in the road
Always doing what you’re told,
Can you help me?
- მე და სოფი გრიოტტო ერთად ვცხოვრობთ. სოფი გრიოტტო ეს მე ვარ. - სიგარეტს ვუკიდებ.
- აქ მოწევა არ შეიძლება. - ვაქრობ.
- ვმუშაობ სუპერმარკეტში, ღამის ცვლაში, გაზიანი სასმელების განყოფილებაში. განათლება არ მიმიღია. არ ვყოფილვარ დაოჯახებული. არ ვსვამ და მიდრეკილი არ ვარ ნარკოტიკული ნივთიერებებისადმი. შობის დღეებში სანტას ვეხმარები ნაძვების გაყიდვაში, რადგან საშინლად მეშინია მარტოობის და ზამთრის გრძელ ღამეებში სიმწრისგან მიწას ვჭამ. შეიძლება მოვწიო ?
- არა.
- 16 წლის ასაკში გამაუპატიურეს კლასელმა ბიჭებმა და დავორსულდი. მაშინ წამოვედი სახლიდან. დავსახლდი კლიშის ბულვარზე, ზანგების უბანში. გავაჩინე გოგონა - ჟიზელი, რომელიც ნახევარი წლის წინ სოციალურმა სამსახურმა წამართვა. იმ საღამოს დამეწყო ხილვები.
სარკმელთან ვიდექი, როდესაც ალვის ხე მოწყდა მიწას და ჩემკენ წამოვიდა. მან ჩაამსხვია შუშები და გარეთ გამომიყვანა. დიდხანს მივდიოდით და აღმოვჩნდით სანაპიროზე. მეთევზე უკვე გასულიყო ზღვაში, მძიმედ ისროდა ბადეს. დააკვირდიო, მიჩურჩულა ხემ. ბადეს ამოყვნენ დახოცილი ბავშვები, მათში ერია ჩემი გოგონაც.
დილით ტელეფონის ხმამ გამაღვიძა, იუწყებოდნენ, რომ ავიაკატასტროფაში დაიღუპა 3 წლის ჟიზელი.
იატაკზე ეყარა შუშის ნამსხვრევები და კლიშის ბულვარს უკვირდა, სად გაქრაო ალვის ხე.
მეორე ხილვა ერთი კვირის შემდეგ მქონდა , ვკითხულობდი გაზეთს, როდესაც სიტყვები წამოიმართნენ ფურცლიდან და მაგიდაზე დაეწყვნენ შემდეგი მიმდევრობით : „ მოძულეთა და მაჭირვებელთა ჩუენთა შეუნდევ“. ეს სიტყვები დღემდე იკითხება ჩემს მაგიდაზე.
მესამე ხილვა ისევ სახლში მქონდა. სამზარეულოსა და საძინებლის გამყოფი კედელი ჩამოიშალა. სამზარეულს ადგილას ხრიოკი ადგილი იყო. ბავშვები ჩაემარხათ ფეხებით. ისინი სატვირთოებით მოჰყავდათ. მუშათა ბრიგადები ხდიდნენ ბავშვებს და მუხლებამდე ფლობდნენ მიწაში. მე ყოველ მუშას ჩავხედე თვალებში და ამოვიკითხე - ისინი მონები იყვნენ, რადგან მოქმედებდნენ მექანიკურად, მოქმედებდნენ სხვათა ბრძანებით.
მეოთხე ხილვა ჟიზელის სასაფლაოზე მქონდა. მიწა მოიხარა, დააღო პირი და ამოანთხია შეუთვისებელი ადამიანები. მე მათში ამოვიცანი მექანიკური მუშები.
იმ ბავშვებს მიწაში გაედგათ ფესვები და ხეებად გაზრდილიყვნენ. მე ყურს ვუგდებდი დაჩოქებულ ხეებს, ჩურჩულებდნენ : „მოძულეთა და მაჭირვებელთა ჩუენთა შეუნდევ“.
მე შემეშინდა და გამოვიქეცი. - სიგარეტს ვუკიდებ, ისინი არაფერს ამბობენ.
- მერე მოხვედით და წამომიყვანეთ. მე თქვენში ამოვიცანი მექანიკური მუშები.
ვარიაცია 2:
Hey you, dont help them to bury the light
Don’t give in without a fight.
- მე და სოფი გრიოტტო ერთად ვცხოვრობთ. სოფი გრიოტტო ჩემს კატას ჰქვია. - სიგარეტს ვუკიდებ.
- აქ მოწევა არ შეიძლება. - ვაქრობ.
- ბოტანიკოსი ვარ. ორანჟერეაში ვმუშაობ. საშინლად მეშინია მარტოობის და ზამთრის გრძელ ღამეებში სიმწრისგან მიწას ვჭამ. ვიყავი გათხოვილი. ქმარი გამექცა ჩემი სიბერწის გამო. მიდრეკილი ვარ ნარკოტიკული ნივთიერებებისადმი. ნარკოლოგიურიდან ორჯერ გამოვიქეცი.
პირველი ხილვა კაიფში მქონდა. სარკეში ჩავიხედე, გაფართოებული მქონდა გუგები, სიღრმეში ცურავდნენ ამბრიონები. ამ ჩანასახებს აგროვებდნენ და მიჰყავდათ სატვირთოებით. მუშები სინათლეს მარხავდნენ ღრმად. მაგრამ ემბრიონები ღვივდებოდნენ და ამოდიოდნენ ხეებად.
იმ დღეს სოფი გრიოტტომ პირველად შეძლო პარალელური სამყაროდან გადმობიჯება. ახლა ჩემ გვერდით ცხოვრობს. და ზამთრის გრძელ ღამეებში, როდესაც მარტოობისგან გატანჯული მიწას ვჭამ, ჩურჩულებს : „მოძულეთა და მაჭირვებელთა ჩუენთა შეუნდევ“. მე მეზიზღება სოფი გრიოტტო,მეზიზღება მისი დიდსულოვნება, მეზიზღება მისი ბრძოლისუნარანობა და მიკვირს, როგორ შეიძლება, არ დანებდე და იბრძოლო სიტყვით.
ყოველ ღამით ჩვენში მოდიან ხეები, მოაბიჯებენ გაფართოებულ გუგებში, ემბრიონების სასაფლაოზე. - სიგარეტს ვუკიდებ. სარკმელთნ ვდგავარ და ვუყურებ, როგორ მიდიან ისინი კედელს იქით, შედიან სუპერმარკეტებში, ყიდულობენ გაზიან სასმელებს და მიაქვთ სახლში.
ქვების მოშინაურება
„მას ჯერ ნათელი არ დაუმსახურებია, მხოლოდ სიმშვიდე მოიპოვა.
– ნაღვლიანი ხმით ჩაილაპარაკა ლევი მათემ“
ბულგაკოვი
„ფიზიკურ შავ ხვრელში ხვდებიან სინათლის სხივები,
თუმცა არასოდეს ბრუნდებიან უკან“.
არამხატვრულლიტერატურული სახელმძღვანელოდან
ლუკეს რამდენიმე თვე დასჭირდა ქაღალდის გემის ასაგებად. ჯერ ფურცლის გადაკეცვა ასწავლეს თავიდან, როგორც – ჩაცმა წინდების, ჯინსებისა და კედების, მაისურის, წამოზრდილი თმის დავარცხნა, სარკეში საკუთარ ანარეკლთან თვალის არიდება, სურნელოვანი საპონის ზიზღი. ან – მაგიდასთან დაჯდომა, თეთრი ფინჯანის ყავით გასვება, ნაღების დამატება, სიგარეტის იქვე გაბოლება. ასწავლეს, რომ ეს ყველაფერი მოსწონს. მოწონდა კიდეც ავარიამდე. შემდეგ რომ რაღაცები შეიცვალა, აღარ უარყოფდნენ სხვებიც. თუნდაც – იქამდე თვითონ მიდიოდა სამსახურში, ახლა –დედა. დედა მუშაობს. ლუკეს კი მუშაობა აღარ ასწავლეს, აღარ მოაწონეს, აღარ მოუწონეს.
დედმამეგობრებმანაცნობებმა, რომლებსაც ლუკე მოიხსენიებდა ერთადერთი სიტყვით „სხვები“, ფურცლები აუჭრელეს იმით, რა ან ვინ მოწონდა ავარიამდე. სიებში არაფერი იყო ნათქვამი სიჩუმეზე. მაგრამ ნიშნავდა კი ფურცლებზე არ მოხვედრა არ მოწონებას? საათობით იწვა სიჩუმეში უფიქრო. სიამოვნებდა. ხუთი საათისთვის აუცილებლად უნდა დაერეკა რომელიმე „მოწონებულს“, დაერღვია მისი სიმყუდროვე და გაეწვია ღამის კლუბში, ვიღაცასთან დაჩაზე, ფილმის პრემიერაზე. იქნებ განგებ ცდილობდნენ გამოეყვანათ ასეთ უდარდელ, ლაღ, სოცილურ ბიჭუნად? არაფერს გრძობდა ამ ადამიანებთან. იმ ქალებთან ინტიმური სიახლოვის დროსაც, რომლებიც ძმაბიჭების ხელით ჩაეწერნენ გრძელ სიაში, ვერაფერს გრძნობდა.
საუბარიც თავიდან ასწავლეს. პირველი სიტყვა „დედას“ ნაცვლად „მარი“ იყო. არავინ იცოდა ვინ იყო მარი. ამდენი გოგონა აღრიცხულიყო ფურცლებზე იგივე სახელით, მაგრამ არც ერთი არ აბრუნებდა უკან. არც ერთს არ ჰქონდა ნაცნობი სილუეტი, უღონოდ დაშვებული ხელები, ძველი წიგნების სუნი, ჩალისფერი თმა, სახეზე რომ ეყრებოდა და ზოგჯერ ქლიავისფერ თვალებსაც უფარავდა.
სიზმრებიც თავიდან ასწავლეს. როგორც წესი, უსახო ადამიანებს ხედავდა, რომლებსაც სიგარეტი გაეჩარათ პირში და წრეზე დადიოდნენ. ხელში ფურცლები ეჭირათ და ცდილობდნენ ორად გაეკეცათ... არა, არაფერი გამოდიოდათ!
საღამოების ყაყანს გარიდებოდა სურდა. პოკერის მაგიდებს, სასმელს, სენდვიცებს, სიგარეტის კვამლს, ქალების ოფლიან სხეულებს, ხმამაღალ მუსიკას. გარბოდა. ვინ შეამჩნევდა ასეთ აყალმაყალში მის არყოფნას? გადიოდა რომელიმე ხიდზე. საათს, მობილურს, საფულეს იქ ტოვებდა. თავქვე ეშვებოდა. ტალღებს მიაპობდა. მერე უკან მობრუნება და ნივთების მოგროვება ხდებოდა საჭირო, თუ ისევ იქ დახვდებოდა. ხიდზე ასული შეკრთებოდა, მაინც გამოყოლოდა ერთერთი მოწონებული, ნივთებისთვის ეპატრონა, დალოდებოდა. ტაქსისსაც უცერებდა, სახლში უშვებდა.
ლუკეს მეხსიერება იმ შავ ხვრელს ჰგავდა, რომელშიც უგზოუკვლოდ იკარგებოდნენ დედა, ნათესავები, მეგობრები, ბედუინები სიზმრებიდან, რომლებსაც სახეები არ ჰქონდათ, მარი.
ან თვითონ ლუკე იყო შავი ხვრელი, რომელიც იზიდავდა და შთანთაქავდა ყველაფერს. თუმცა ათვისება ან გაცემა, დაბრუნება არაფრის შეეძლო, მხოლოდ შიგნით ჩაკარგვა.
თანდათან მუშაობაც ასწავლეს. სტუდიაში დააბრუნეს, ფოტოაპარატთან. წინ ღამის კლუბებიდან ამოტივტივებული გადღაბნილი მანეკენები დაუყენეს, რომლებიც წრეზე დამდგარიყვნენ, პირში სიგარეტი გაეჩარათ.
ზღვა „მოწონებულთა რიგებში“ აღმოჩნდა. გათენებამდე გადიოდა ნაპირზე, იხდიდა, წვებოდა ქვებზე და ელოდა მზესთან შერწყმას. უსმენდა ტალრების ხმაურს, რომელსაც თანდათან ერწყომოდა ადამიანთა ხმები. ესეც სიამოვნებდა. არჩევდა ადგილებს, სადაც ძირითადად ბავშვები გამოყავდათ. კენჭებს აგროვებდნენ, ან აქა–იქ დაყრილ შავ ქვიშაში თამაშობდნენ. ლუკემაც იმ დროს მოიშინაურა პირველი ქვები – მწვანე, რომელსაც შერეოდა ნახევრადგამჭვირვალე ფორთოხლისფერი, თეთრი, ფესვებივით რომ ჩაზრდოდა წითელი და უბრალო ბრტყელი ქვა. ჯიბით წაიღო სასტუმროში და წყლით სავსე თიხის თასში დააბინავა.
აგვისტოში ქალაქში ბანერები დაკიდეს, სადაც პირშისიგარეტგაჩრილი გაოფლილი სხეულები წრეზე იდგნენ და ეჭირათ ორად გაკეცილი ფურცლები. ლუკესგან დაინფიცირდა საზოგადოება, სიყალბე გადაედო. ახლა ტრასაზე იწვნენ და ეწეოდნენ მარიხუანას, ან სხეულით ტკბობას ეძლეოდნენ, აფურთხებდნენ, აგინებდნენ და ცემდნენ ერთმანეთს. ხარხარებდნენ. ჭკუიდან იშლებოდა ქალაქი.
ყველაფერს ლუკეს მეხსიერებაში შთანთქმა ეწერა და მოხდა კიდეც ასე. დარჩა მხოლოდ ზღვა, აქა–იქ ბავშვების ხმაურით (რომელიც თითქოს ფირფიტაზე ჩაეწერათ და ატრიალებდნენ), სიზმრები და მოშინაურებული ქვები.
სიზმრად იმ ბანერებს ხედავდა ლუკე. გაოფლიანებულ სხეულებს ეჭირათ ფურცლები. ნაწერების გარჩევა სცადა – „მოწონებულთა სიები“ აღმოჩნდა. მერე სინქრონულად ამოძრავდა ყველა სხეული, ქაღალდის გემი ააგო და ლუკესთან მიაცურა.
ადამიანებს გადაგვეშალა მისამართები. წერილები, უადრესატო – სურვილებით, საყვედურებით სავსე, დიდჩანთიანმა ბიჭმა მტკვარში გაუშვა, როგორც გემები. ახლა ეს ბიჭია ყოველი ჩვენი გემის კაპიტანი, ყოველი ჩვენი დაწერილი სიტყვის გამგე.
ზღვაზე გათენებამდე გადიოდა ლუკე, იხდიდა, წვებოდა ქვებზე და ელოდა მზესთან შერწყმას, უსმენდა ტალღების ხმაურს, რომელსაც თანდათან ადამიანების ხმა ერწყმოდა. ესეც სიამოვნებდა, თუმცა ხვდებოდა, ვიღაცას ჩაეწერა ისინი ფირფიტაზე და ატრიალებდა. ახსენებდა რაღაცას. როდის მოიშინაურა პირველი ქვები?
ახალი არსება ქვისგან შექმნა ლუკემ, თუმცა რადგან თავად იყო შავი ხვრელი და მხოლოდ შთანთქმა შეეძლო, დაბრუნება – არაფრის, ქვებს სიცოცხლე ვერ უბოძა. ლუკე არ იყო ღმერთი, რადგან მასში ვერაფერს იპოვიდი, მაგრამ საკმაოდ ძლიერი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ ღვთის შექმნილი ყველაფერი შთაენთქა.
***
ჩაცმა წინდების, ჯინსების, მაისურის, კედების თავიდან უნდა ისწავლოს. თვალები ახლა გაახილა და პირველ სიტყვას ეძებს. დედა? მეგობრები? არც ერთი ახსოვს.
მაგიდასთან დაჯდომაც, ფინჯანის ყავით ავსება და ნაღების დამატება. სიგარეტის იქვე გაბოლება ახალი ჩვევაა. დღეიდან შეეჩვიონ. საშუალება მისცენ გამოიმუშავოს ახალი ჩვევები! გაიჩინოს დამოკიდებულება ადამიანების, ნივთების, მოვლენების მიმართ! აირჩიოს ახალი პროფესია! ეზიზღება ეს ძველი წიგნების სუნი მთელს სხეულზე რომ მოდებია! დღეს სტუდიაში წავა, გადაღებებზე, ხელებს უღონოდ ჩამოყრის, თმასაც ჩამოიშლის. შემდეგ კადრში სხვებთან ერთად ჩადგება წრეში, ხელში ფურცლით, პირში სიგარეტით. ონკანს მოუშვებენ. წყლის ხმას სხეულს ააყოლებს, წრეზე ივლიან ხელ–ფეხის გრეხვით. ოთახი წყლით გაივსება და ისინი, როგორც ქალთევზები, ისევ წრეზე ივლიან.
***
ლუკე არ იყო ღმერთი სანამ კიდევ არსებობდა ზღვა, ქვები, სიზმრები და თვითონ.
შიმშილი იგრძნო ლუკემ. ზღვა შეჭამა. მაინც შიოდა. გაახსენდა, რომ დიდ ჩანთაში ადამიანების ბოლო წერილები ედო, სავსე ოცნებებითა და ბოღმით. ესეც შეჭამა. ახლა სიზმრები გაუფართოვდა და ვეღარ გაარკვია, სად იყო რეალობა, რადგან ორივე სამყაროში დიდი დოზით იყო სიგიჟე. მიხვდა ლუკე, სიზმრების მოსპობის ერთადერთი გზა, თვითმკვლელობა იყო. მაგრამ რა იქნებოდა მერე? გაიღვიძებდა ისევ პალატაში და მოუხმობდა ვინმეს? დედას. მარის. თუ საკუთარ თავს?
იმ დღეს იშვა ასათასობით ბავშვი და კომიდან გამოვიდა ათასობით ზრდასრული. ქალაქში ახალი ბანერები გაიკრა, სადაც დიდჩანთიანი ბიჭი, წყალში უშვებდა ქაღალდის გემებს. მიუხედავად იმისა, რომ გვიანი შემოდგომა იყო, ზღვაზე უამრავი ბავშვი გავიდა, აქა–იქ დაყრილ შავ ქვიშაში ითამაშა და კენჭებიც მოაგროვა. ეს იყო უკანასკნელი ზმანება.
ლუკე რომელიმე კონკრეტულ დასკვნამდე არ მისულა. ვენებზე სამართებელი დაისვა და სინათლის უკანასკნელი ტალღა შთანთქა.
ახალი ღმერთი ქვისგან შეიქმნა და ეწოდა ლუკე („უსინათლო“).
ჩემი სახლი
მე და ჰიტუმ რუსული ზღაპრებიდან წამოვიღეთ სახლი ქათმის ფეხებით და ტყის პირას დავდგით. სარკმელზე წყლის შროშანის ფურცლები დავამაგრეთ, ამიტომ დილით რძისფერი შუქი იღვრება ქოხში. ჩვენ დავკიდეთ ნათურა, რომელშიც თევზი დაცურავს და შევუერთეთ ქალაქიდან წამოღებულ დენის წყაროს. გავშალეთ დეიდა ფიას შეკერილი საბნები და დავიძინეთ.
შუაღამისას კვნესამ გამომაღვიძა. შეშფოთებული ჩავიმალე საბანში. ჰიტუსაც მოესმა ეს ხმა. მან თქვა, რომ ტურები კიოდნენ სიშორეში. მე დავიძინე.
იგივე გამეორდა სხვა დღეებშიც. მე და ჰიტუ შევეჩვიეთ კივილს. კვირის ბოლოს ჩემს ძმას ამოეწურა შვებულება და ქალაქში დაბრუნდა. მე გადავწყიტე ათი დღით კიდევ დავრჩენილიყავი.
იმ ღამითაც ქვითინმა გამომაღვიძა. დიდხანს ვუგდებდი ყურს და მივხვდი ჩემი სახლი ტიროდა. მან მთხოვა თმა დამეფინა ჭრილობებზე. მოვიჭერი თმა და ღრიჭოებში დავუტნიე კედლებს. ჩემი თმა იქცა თიხად და შეერწყა სახლს.
დავწექი.
მეორე ღამით კვლავ ქვითინმა გამომაღვიძა. სახლმა დაიჩივლა, რომ ფეხები სტკივა. მე ვკითხე, რა შემეძლო გამეკეთებინა მისთვის. მთხოვა ჭაღარა ფრჩხილები ცრემლით მომებანა. მე გაჭირვებით ჩავძვერი ქვევით და ვიტირე. სახლი გამოჯანმრთელდა.
მესამე ღამით სახლი ისევ ატირდა და მთხოვა, მიმეცა თვალები, რათა ეხილა მზე. მე ცალი თვალი ამოვითხარე და მივეცი სახლს.
მეოთხე ღამით, სახლმა დაიწუწუნა, რომ სასწრაფოდ ესაჭიროება მეოთხე ჯგუფის რეზუს უარყოფითი სისხლი და მე გადავუსხი ვენებიდან.
მეხუთე ღამით სახლმა მთხოვა გული. ვტიროდი, არ მსურდა დამეთმო, მაგრამ ძლიერი იყო სახლი და შემეშინდა.
მეექვსე ღამით სახლმა მითხრა მიმეცა სული. მე ისიც გავეცი.
მეშვიდე ღამით მოვიდა ქრისტე, აკრიფა სიტყვები და წავიდა.
მეორე-მეს ლოცვა. ხმები
დათოს.
ამავსე ხმაურით -
საძირკვლის გათხრისას ბარი ქვას ეცემა.
კედლებს ვლესავთ, კრამიტით ვხურავთ სახურავს.
შვილები კარზე სოკოებს ხატავენ.
მუშებთან ერთად შეგვაქვს ავეჯი.
ეზოში ხეებს ვრგავთ.
ამაგე ხმებით -
ღამე. შვილების სიმშვიდე.
შენი ძილი არათანაბარია, ჩაგყვა -
მხარზე ცული უნდა გაიდო გათენებისას,
გაუდგე ბილიკს,
ამოარჩიო დიდი ხე. მოჭრა - (ეს ხმები შემინახე).
ურმით გაზიდო. ჩააბარო.
ამავსე ხმაურით -
ვახშამს ვამზადებ. შვილები მაგიდის გარშემო დარბიან.
სხდებიან.
საღამო - ნაბიჯების ხმა შემიგროვე დაბრუნებისას.
კარის გაღება.
გვიან - ზღაპრები წითელქუდაზე,
რომელმაც მიატოვა ქალაქში ფურცლები,
9 თვეები დაგიგრძელა
და ხმებს ეძებს. ეძებს.
ხმებს -
წვიმს. ჩაიდანი დუღს.
„ესა, მესა“ - ბავშვები ეზოში.
რადიოს შიშინი. ტურები კივიან.
გუბეებში წვიმს.
ამავსე ხმაურით -
სიზმრებში ფეხაკრეფით დადიან ტერორისტები,
ბომბებს ამონტაჟებენ კედლებში,
გვიფეთქებენ შვილებს.
გვიფეთქებენ ხმებს.
ამავსე ხმებით -
ქვიშაში თამაშობენ ჩვენი შვილები.
ვაგებთ სასახლეებს.
-დეე, აქ ყველა ერთად ვიცხოვრებთ -
ჩვენ, რადიო და ყურცქვიტა.
ვიცინით.
ამავსე ხმაურით -
სიცხიან შვილებს კომბოსტო შუბლზე,
ფეხზე ძმრიანი წინდები.
სუნთქვა იძენს არამონოტონურობას.
ვბორგავთ. ტემპერატურა ცდება ორმოცს.
ამაგე ხმაურით -
შობის დღე. ბავშვები ნაძვის ხესთან ჩარბიან.
ყოველ წელს გაზრდილი.
უკვე სკოლაში წასული.
პრობლემებით, წინააღმდეგობით, ჩვენთან დაპირისპირებით.
ამავსე ხმამაღალი სიტყვის უკან დამალული შიშით,
ზურგებზე დაკერებული ჩემი თვალებით. დედის ლოცვით ამაშენე.
ჯერ მხოლოდ
ცოლის ლოცვებს ვაგროვებ.
მკათათვე, 2009
ხორბლის ყანაში აკრეფილი სიტყვები
1.
ჩვენი თვალები მკვდარი ტბებია, ლევან,
და სახლებიდან გამოქცეული ზანგი ბავშვები ჩაიხრჩობიან,
დაგვესევიან მედიკოსები,
სკალპელებით ამოიყვანენ ლურჯ სერაფიმებს,
სკოლის კედლებზე მიაწებებენ სოკოების და წვიმების უკან.
2.
დღეს ჩვეულებას დავარღვევ, ჩემო,
უშენო სხეულს აღარ მოვიკლავ და როცა მოვლენ შავი პეპლები,
გამოვატან ჩია სულს, რომ გზადაგზა ამოკენკონ ჩემი ცოდვები
და შენამდე სიტყვად მოვიდე.
3.
წითელმა ბოშამ დახედა ხელისგულს
და თქვა, რომ შორია ჩემიდან ზეცამდე.
როცა ხეებმა მოიკლეს მზერა.
4.
გათოშილი ხელებით მეფერება შიში,
ქარებმა წაიღეს ფიქრი და
ქრონიკა.
5.
კუთხეებში ვსხედვართ, მოკეცილი თმითა და ცხელი ჩაით,
ვილპობთ ტუჩებს,
ვუფრთხით ხმებს
და
არ გვესმის შეწყვეტილი კლავიშების.
6.
უკვე დილიდან ვკრეფ სუნთქვას,
როიალზე მოთამაშე მისი თითები ვერ გრძნობენ პერანგზე დატოვებულ სიმარტოვეს.
ბაღში თმაგაწეწილი ქალები დარბიან,
მამაკაცები სხედან სიგარით და
საუბრობენ მოსალოდნენ ინფლაციაზე.
ხეები
მახსოვს წვიმა და ხეები.
თვალუწვდენელ ტბაში ამოსული ხეები. მშვიდი მებადურები. მე-დედაჩემი. იისფერი კაბით და კისერზე დაკიდებული თევზის ფხით. ტალახში მოთამაშე შვილები ჩემი. გუბურები. ისლით დახურული ქოხები. ეზოში გაბმული სარეცხის თოკები. თოკები ათასგვარი ისტორიით, რომ მეზობლის ქალს შეეძინა პატარა ბიჭი, გარდაიცვალა დიდი ულუო და მის ტანსაცმელს აღარ აფენენ. ქოხის კედლებზე დაკიდებული ვაშლის ჩირები.
მახსოვს მე-დედაჩემი, უზარმაზარი, როგორც ხე. ხან მშვიდი, ზოგჯერ ისტერიული, უფრო ხშირად დაჩოქილი მლოცველი, ხელგაწვდილი, და არასოდეს - დამონებული. ხეებს ხომ თავიანთი საიდუმლო აქვთ - თავისუფლება, და კენწეროზე თუ კი აძვრები, იმ სიმაღლიდან გადმოხედავ დაღლილ კორპუსებს, შენ გაიკვირვებ, რაოდენ სუსტი ყოფილა ადამიანი.
მახსოვს, ვისხედით უხმოდ, ვითვლიდით წვიმას და ვქსოვდით, ვქსოვდით ბადეებს, რომ ტბაში გასულიყვნენ მამაკაცები და დაეჭირათ სერაფიმები. ასე გვჯეროდა, ადამიანებს გაექცნენ სულები, იქცნენ თევზებად.
მახსოვს მე-დედაჩემი. ქალი, რომელიც ქალაქში გათხოვდა, ვერ მოირგო ჯინსის შარვლები და სადილად მუდამ შემწვარ ბანანსა და ბრინჯს ამზადებდა. ჩაის რიტუალები დრეკად კედლებში, მცენარეები აივანზე და უცნაური წერილები, რომ მის სოფელში ქალები დაორსულდნენ უცნაური ბაქტერიებით, რომ სამი წელი ატარებდნენ მუცლით ჩანასახს. შიზოიდური სიზმრები, რომელსაც დილით ფინჯან რძეში გაურევდა და გადაღვრიდა. ჩალისტანიანი თოჯინები თაროებზე, კოლბებისა და წიგნების გვერდით. იმ კოლბებში თევზები დაცურავდნენ. ნათურაშიც იყვნენ თევზები და ფერად კუდს იქნევდნენ.
ქალაქშიც იდგნენ ხეები, მახსოვს. შეშინებულ და გაქცეულ ქალებს ჰგავდნენ.
მახსოვს სოფლიდან იწერებდნენ, რომ ქალები დაორსულდნენ უცნაური ბაქტერიებით, რომ სამი წელი ატარებდნენ მუცლით ჩანასახს, რადგან სოფელმა დაკარგა ხე-დედაჩემი.
დავბრუნდით.
მე-დედაჩემი გავიდა ტბაში. ბადეს ამოყვა წითელი თევზი. ცოცხლად გადაყვაპა. ასე გვჯეროდა, ადამიანებს გაექცნენ სულები, იქცნენ თევზებად.
მახსოვს, სარეცხის თოკი დილით ყვებოდა, რომ მეზობლის ქალს შეეძინა პატარა ბიჭი.
მახსოვს, წყალში ხეები შეეგებნენ ახალ ხეს დილით.
ამბოხი
როცა უკანასკნელ წერტილს დავსვამ,
ან აღარ დავსვამ,
რადგან ახლა, როგორც არასდროს,
ვიცი, რომ არ არსებობს დასასრული,
რომ 2009 წლის 19 ნოემბრის ქარიშხლიანი ღამეც უსასრულოა,
რადგან 20 ნოემბერი მოსდევს,
სხვა სათაურ და ამინდმორგებული გაგრძელება,
რომ მეც და შენც, თუკი მართლა არ ვარსებობთ,
მაინც გავგრძელდებით,
რადგან
გიმეორებ აქამდე უამრავი ადამიანისთვის ნათქვამ ფრაზას,
ხდება არა მარტო ის, რაც რეალურად,
არამედ ყოველი ჩვენი ფიქრი, ტყუილიც კი,
ან კი ვინ დააადგინა, რა არის რეალობა,
და გაავლო ზღვარი მასა და ფანტაზიას შორის,
იქნებ მე და შენ არ ვარსებობთ,
იქნებ ჩვენი სხეულები ხელით სიგრძენაზომი,
იქნებ ეს კედლები ზურგმიმყრდნობელი,
იქნებ ეს კარები თვალწინმიხურული,
იქნებ ეს ვაზები კედლებშენარცხებული,
იქნებ განთიადები ვერნახული,
იქნებ სიზმრები ახსნამიბმული,
იქნებ
დაღლაც,
შიშიც
და სიკვდილიც არარეალურია.
უცებ ვწყვეტთ, რომ მოკვდა ვიღაც და ვიჯერებთ,
ჩვენ ვტირით,
ის კი ყვირის, რომ აქ არის, ჩვენთან,
რომ აქ არის.
აი, რატომ ვერ ეგუებიან ერთნი ჩვენს განაჩენს.
აი, რატომ ვხედავ შენს ხესამოფარებულ სხეულს,
ან გხედავ სხვა ბავშვებთან მოთამაშეს,
რატომ მჯერა, რომ ყოველი ზურგი შენი მმალავია,
რომ ყოველმა თავსაფარმა შეინახა შენი ჭაღარა თმები,
რომ გავახელ თვალებს და შენ ისევ გვერდით იჯდები.
აი, რატომ ვერ ვეგუები ფრაზას -
როგორ ხარ, თამარ?
რადგან ხშირად არ ვარ
არ ვარ
საერთოდ არ ვარ.
და განცდა იმისა, რომ გამიფიქრეს, მიასკეცდება.
აი, რატომ მეზიზღება ხშირად ყველა.
და უფრო მეტად საკუთარი თავი.
რადგან ვიღებ სასტიკ განაჩენს,
რომ მოკვდა ბავშვი,
ან ავღანეთში დაიღუპა ამდენი და ამდენი,
რომ ტერორისტებმა, რომელიც ისევ ჩვენ ვიყავით,
აგვიფეთქეს გრძელები, მოკლეები,
სახელ-გვარებ ჩაცმული,
და საიდენტიფიკაციო კოდმირტყმული ადამიანები.
აი, რატომ ვერ ვიტან დოგმებს,
რადგან ვერ ვპოულობ ზღვარს საკუთარ ჭკუათმყოფობასა და სიგიჟეს შორის.
რადგან ხშირად შემიძლია მოვიდე და ზურგში ჩაგარტყა დანა,
ან შენთან დავწვე,
რადგან შემიძლია ამოვხოცო შვილები ჩემი
ანუ არ დავბადო
ანუ არ მოვიდე.
რადგან შემიძლია შევწყდე,
მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად ვიცი,
არ არსებობს დასასრული.
როცა უკანასკნელ წერტილს დავსვამ,
ან აღარ დავსვამ,
უკვე გამოტანილი მექნება განაჩენი,
რომ ატომურმა აფეთქებამ ყველა შეგიწირათ
და მარტო დავრჩი
სუბელიანი თამარი - Subeliani Tamari
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%