განთიადი
(gantiandi)
ჩვენი სხეულის სითბო დარჩება...
მე ისევ მეყოლება ახალი მშობლები, ახალი ნათესავები, მეგობრები, მე მექნება ყველაფერი ახალი, ისევ გამოვიცვლი სახელს და გავუყვები ქუჩას რომელზეც ოდესღაც ბავშვი, ბუშტებით ხელში გავრბოდი, იმ მაღასიაში კი სადაც ოდესღაც ბუშტებს ვყიდულობდი, ახლა ერთ ცალ ტყვიას ვიყიდი.... და მე ისევ მეყოლება ახალი მეზობლები, ახალი მასწავლებლები ახალი... ყველაფერი ახალი მექნება, ჩემი სათვალეც. და მე ჩავივლი ქუჩაზე სადაც ჩემი სკოლა იდგა ძველად, ახლა ნანგრევებია, თითო ოროლა აგურს ეზიდებიან წელში მოხრილი ბებრები, ისინი ალბად ოდესღაც ჩემი კლასელები იყვნენ, სკოლელები მაინც, და მე ავირბენ იმ ოთხ კიბეს რომელზეც ბავშობაში მიყვარდა ხოლმე ჯდომა, ჯდომა ეკლესიის წინ. ეხლაც მეშინია შიგნით შესვლის, ისევ კიბეზე ვზივარ, ერთი განსხვავებაა დღეს ქვას არ ისვრიან ულვაშიანი ძიები, ერთხელაც ალბად ქვა მომხვდებოდა, და ახალი მექნებოდა ყველაფერი და მე შევძლებდი შესვლას ეკლესიაში, მე შევძლებდი მეყიდა სანთელი და ამენთო მისთვის, მელოცა მისთვის, მეტირა მისთვის, მეცინა მისთვის… და ისევ ვსეირნობ იმ ხის ქვეშ სადაც ოდესღაც, სკოლიდან გამოპარულები ვსეირნობდით მე და ის, ალბად ერთხელაც დამეცემა ამ ხის ნაყოფი, ვაშლი, თავში და მე შევძლებ ეკლესიაში შესვლას უშიშრად და აღარ მომიწევს ცივ ქვაზე ჯდომა, მაშინ როცა სახლში სითბოა. და მე ისევ სულელივით გამიხარდება როცა დილით მზე ამოვა, კვლავ წამოვხტები ძველი ბავშვივით ხელებგაშლილი და მივეგებები მზეს, ვეტყვი გამარჯობას და მერე ალბად ისევ მეწყინება რომ ის ხმას არ გამცემს. ეს ალბად ასე უნდა ყოფილიყო. მერე გახარებულზე დილით შეტევა მომისწრებს, გული... და მე ისევ შევძლებ სახლის შენებას, ახლის.... მე ისევ მექნება აგურის აწევის თავი და მე არ დამჭირდება კლასელები. მერე ალბად კვლავ ვისწავლი ტკივილების გადატანას, ალბად იმასაც შევეგუები რომ ხანდახან მატყუებ და ალბად ოდესღაც ვაღიარებ რომ სულელი ვარ, ბრმა ვარ, მერე ისევ გამიხარდება შენი დანახვა და დამავიწყდება ჩემი სიბრმავე, მზეს ყველა ხედავს....
ჩვენი შეხების სუნი დარჩება...
მე ისევ დაგინახავ ბარის კუთხეში მორცხვად ჩამომჯდარს და ალბად ისევ მომერიდება გამოლაპარაკება, ისევ უთქმელად წავალ, გადასასვლელზე მანქანა დამარტყავს და ალბად შემდეგ მაინც შევძლებ ალაპარაკებას მაშინ როცა წინ მიზიხარ, მერე ისევ დაგინახავ როგორ გადიხარ, ჩუმად, ბარიდან და შემიყვარდები, მერე ალბად ბევრი მომივა და სხეული ვერ გაუძლებს, დაიშლება ნაწილებად.... საცოდავი..... და ალბად შემდეგ ისევ გნახავ მომღიმარს თოვლიან მთებში, მერე ისევ ერთად შეგვცივდება და მზეს მივეფიცხებით, მზეს რომელსაც ძინავს მაგრამ ჩვენ მაინც ვხედავთ. ყველას შეუძლია მზის დანახვა!
შემდეგ ალბად ისევ ვიჩხუბებთ იმაზე თუ რომელი უფრო მაღალი ვართ, სინამდვილეში ყოველთვის ორივენი ტოლებნი ვიყავით, და მერე ისევ გაგვეცინება ერთმანეთზე და დაღონებულები იმისგან რომ ერთი სმ მაინც ვერ მოვიმატეთ თავს ჩავქინდრავთ და აივანზე გავალთ, ღერი სიგარეტის მოსაწევად, მერე ალბად აივანს მეზობლის ნასროლი ყუმბარტყოცნი მოხვდება და ალბად ისევ მექნება პილტრიანი სიგარეტი, ისევ მექნება ახალი ფანქრები მექნება ახალი სუნი, და მერე მე ისევ შავეცდები კოცნას მაშინ როცა მამაშენი გვიყურებს, და ალბად მერეც ვინანებ მაგრამ კიდევ ვცდი, მერე მამაშენს ბევრი მოუვა და ისევ მექნება ახალი სუსრვილები ახალი ნატვრები ახალი ფანტაზიები შენზე, ისევ ჩამოვჯდები ახალ, ცივ ქვაზე და ვიფიქრებ შენზე.... ისევ დავიწყებ ისტერიულ სიცილს ღმერთზე, 7 დღეზე და 12 ბიჭუნაზე...
მერე გამოივლის ალბად კიდევ რაღაც კავშირები და დაჯგუფებები და დამარბევენ.... უზომოდ დამარბევენ.... მერე ალბად შევძლებ ხელახლა, სიყვარულს და ალბად ისევ შენ შემიყვარდები, ალბად მერე ყველაფერი ახალი იქნება, შენ ალბად კვლავ დამარწმუნებ რომ მე გენიოსი ვარ და დილით გენიოსური სიმდრომით კვლავ ჩავალ მაღაზიაში საცვლების ამარა, ალბად კვლავ გაკვირვებული სახით შემომხედავენ და ხელახლა გამოუძახებენ პატრულს მაგრამ მე მაინც ჩავალ ჩაის საყიდლად, მერე ალბად პატრული ძია გამიჯავრდება და კვლავ მექნება ახალი ფურცლები სახატავად, ახალი სიტყვები ახალი ასოები მერე ალბად კვლავ ორასჯერ დავწერ შენთვის გამოსაგზავნ წერილს და ალბად ორასივეჯერ დავწვავ, მაგრამ ორასმეერთედ მაინც ვცდი დაწერას, ალბად მერე მომწამვლელი გაზით გავიგუდები და ბოლო სიტყვა შენი სახელი იქნება, ალბად რომელიმე დიდი მხატვარი დამხატავს მე მომაკვდავს და მერე ახალი ფულით მეთვითონ შემეძლება ჩემი ხატების ყიდვა…. მერე გამიხარდება შენი დანახვა და სიცილს მოვრთავ…. მერე ყველაფერი შეიცვლება მე ხელახლა აგიხსნი სიყვარულს...... ალბად მერე მაინც მოვასწრებ ამის თქმას….
და მზეც ამოვა.......
(gantiandi)
ჩვენი სხეულის სითბო დარჩება...
მე ისევ მეყოლება ახალი მშობლები, ახალი ნათესავები, მეგობრები, მე მექნება ყველაფერი ახალი, ისევ გამოვიცვლი სახელს და გავუყვები ქუჩას რომელზეც ოდესღაც ბავშვი, ბუშტებით ხელში გავრბოდი, იმ მაღასიაში კი სადაც ოდესღაც ბუშტებს ვყიდულობდი, ახლა ერთ ცალ ტყვიას ვიყიდი.... და მე ისევ მეყოლება ახალი მეზობლები, ახალი მასწავლებლები ახალი... ყველაფერი ახალი მექნება, ჩემი სათვალეც. და მე ჩავივლი ქუჩაზე სადაც ჩემი სკოლა იდგა ძველად, ახლა ნანგრევებია, თითო ოროლა აგურს ეზიდებიან წელში მოხრილი ბებრები, ისინი ალბად ოდესღაც ჩემი კლასელები იყვნენ, სკოლელები მაინც, და მე ავირბენ იმ ოთხ კიბეს რომელზეც ბავშობაში მიყვარდა ხოლმე ჯდომა, ჯდომა ეკლესიის წინ. ეხლაც მეშინია შიგნით შესვლის, ისევ კიბეზე ვზივარ, ერთი განსხვავებაა დღეს ქვას არ ისვრიან ულვაშიანი ძიები, ერთხელაც ალბად ქვა მომხვდებოდა, და ახალი მექნებოდა ყველაფერი და მე შევძლებდი შესვლას ეკლესიაში, მე შევძლებდი მეყიდა სანთელი და ამენთო მისთვის, მელოცა მისთვის, მეტირა მისთვის, მეცინა მისთვის… და ისევ ვსეირნობ იმ ხის ქვეშ სადაც ოდესღაც, სკოლიდან გამოპარულები ვსეირნობდით მე და ის, ალბად ერთხელაც დამეცემა ამ ხის ნაყოფი, ვაშლი, თავში და მე შევძლებ ეკლესიაში შესვლას უშიშრად და აღარ მომიწევს ცივ ქვაზე ჯდომა, მაშინ როცა სახლში სითბოა. და მე ისევ სულელივით გამიხარდება როცა დილით მზე ამოვა, კვლავ წამოვხტები ძველი ბავშვივით ხელებგაშლილი და მივეგებები მზეს, ვეტყვი გამარჯობას და მერე ალბად ისევ მეწყინება რომ ის ხმას არ გამცემს. ეს ალბად ასე უნდა ყოფილიყო. მერე გახარებულზე დილით შეტევა მომისწრებს, გული... და მე ისევ შევძლებ სახლის შენებას, ახლის.... მე ისევ მექნება აგურის აწევის თავი და მე არ დამჭირდება კლასელები. მერე ალბად კვლავ ვისწავლი ტკივილების გადატანას, ალბად იმასაც შევეგუები რომ ხანდახან მატყუებ და ალბად ოდესღაც ვაღიარებ რომ სულელი ვარ, ბრმა ვარ, მერე ისევ გამიხარდება შენი დანახვა და დამავიწყდება ჩემი სიბრმავე, მზეს ყველა ხედავს....
ჩვენი შეხების სუნი დარჩება...
მე ისევ დაგინახავ ბარის კუთხეში მორცხვად ჩამომჯდარს და ალბად ისევ მომერიდება გამოლაპარაკება, ისევ უთქმელად წავალ, გადასასვლელზე მანქანა დამარტყავს და ალბად შემდეგ მაინც შევძლებ ალაპარაკებას მაშინ როცა წინ მიზიხარ, მერე ისევ დაგინახავ როგორ გადიხარ, ჩუმად, ბარიდან და შემიყვარდები, მერე ალბად ბევრი მომივა და სხეული ვერ გაუძლებს, დაიშლება ნაწილებად.... საცოდავი..... და ალბად შემდეგ ისევ გნახავ მომღიმარს თოვლიან მთებში, მერე ისევ ერთად შეგვცივდება და მზეს მივეფიცხებით, მზეს რომელსაც ძინავს მაგრამ ჩვენ მაინც ვხედავთ. ყველას შეუძლია მზის დანახვა!
შემდეგ ალბად ისევ ვიჩხუბებთ იმაზე თუ რომელი უფრო მაღალი ვართ, სინამდვილეში ყოველთვის ორივენი ტოლებნი ვიყავით, და მერე ისევ გაგვეცინება ერთმანეთზე და დაღონებულები იმისგან რომ ერთი სმ მაინც ვერ მოვიმატეთ თავს ჩავქინდრავთ და აივანზე გავალთ, ღერი სიგარეტის მოსაწევად, მერე ალბად აივანს მეზობლის ნასროლი ყუმბარტყოცნი მოხვდება და ალბად ისევ მექნება პილტრიანი სიგარეტი, ისევ მექნება ახალი ფანქრები მექნება ახალი სუნი, და მერე მე ისევ შავეცდები კოცნას მაშინ როცა მამაშენი გვიყურებს, და ალბად მერეც ვინანებ მაგრამ კიდევ ვცდი, მერე მამაშენს ბევრი მოუვა და ისევ მექნება ახალი სუსრვილები ახალი ნატვრები ახალი ფანტაზიები შენზე, ისევ ჩამოვჯდები ახალ, ცივ ქვაზე და ვიფიქრებ შენზე.... ისევ დავიწყებ ისტერიულ სიცილს ღმერთზე, 7 დღეზე და 12 ბიჭუნაზე...
მერე გამოივლის ალბად კიდევ რაღაც კავშირები და დაჯგუფებები და დამარბევენ.... უზომოდ დამარბევენ.... მერე ალბად შევძლებ ხელახლა, სიყვარულს და ალბად ისევ შენ შემიყვარდები, ალბად მერე ყველაფერი ახალი იქნება, შენ ალბად კვლავ დამარწმუნებ რომ მე გენიოსი ვარ და დილით გენიოსური სიმდრომით კვლავ ჩავალ მაღაზიაში საცვლების ამარა, ალბად კვლავ გაკვირვებული სახით შემომხედავენ და ხელახლა გამოუძახებენ პატრულს მაგრამ მე მაინც ჩავალ ჩაის საყიდლად, მერე ალბად პატრული ძია გამიჯავრდება და კვლავ მექნება ახალი ფურცლები სახატავად, ახალი სიტყვები ახალი ასოები მერე ალბად კვლავ ორასჯერ დავწერ შენთვის გამოსაგზავნ წერილს და ალბად ორასივეჯერ დავწვავ, მაგრამ ორასმეერთედ მაინც ვცდი დაწერას, ალბად მერე მომწამვლელი გაზით გავიგუდები და ბოლო სიტყვა შენი სახელი იქნება, ალბად რომელიმე დიდი მხატვარი დამხატავს მე მომაკვდავს და მერე ახალი ფულით მეთვითონ შემეძლება ჩემი ხატების ყიდვა…. მერე გამიხარდება შენი დანახვა და სიცილს მოვრთავ…. მერე ყველაფერი შეიცვლება მე ხელახლა აგიხსნი სიყვარულს...... ალბად მერე მაინც მოვასწრებ ამის თქმას….
და მზეც ამოვა.......