იბერი სამურაის ხარაკირი
(პარალელური საქართველოს ქრონიკებიდან)
ეძღვნება იუკიო მისიმას
ბონსაი უდროო დროს აყვავდა _ აგვისტოში, შუაღამისას.
ქალი გაუგებარმა შეგრძნებამ გააღვიძა, მარჯვენა იდაყვს დაეყრდნო, იატაკზე გაშლილ ქვეშაგებზე წამოიწია, ცარიელ სარეცელს დახედა და უხმოდ შეჰკივლა: მოეჩვენა, ქმრის სილუეტს არჩევს... მაგრამ ეს მხოლოდ გაბადრული მთვარის ფოლადისფერი შუქ-ჩრდილის ანცობა გახლდათ, მეტი არაფერი.
ქალი წამოდგა, ფანჯარასთან პერანგისამარა მივიდა, მთვარეს ახედა _ არაბუნებრივად ვეება, ცივი და გლუვი მოეჩვენა. გამონაშუქი თვალსა სჭრიდა, თითქოს გაველურებული კატის კლანჭი გფხოჭნისო. შუა ზაფხულში თითქოს ჭირხლს დაეფარა ყოველი: მიწაც, მთაც, სახლებიც და იატაკიც _ ისე ბრწყინავდა, ისე კასკასებდა.
ცხოვრებაში პირველად შეაძრწუნა სილამაზემ.
ქალაქს მკვდრისფერი ედო. უმკაცრესი ბრძანებით ჩაებნელებინათ, ეული შუქიც კი არსადა კრთოდა.
ქალმა ბონსაის დახედა _ რაფაზე იდგა. ციცქნა ფოთლები ერთიან მუქ-მწვანე მასად ჩანდა, ვარჯი მიკროსკოპული თეთრი წერტილებით გადაპენტილიყო _ თითქოს ისპანახი მოხარშეს, გადაწურეს და მერე ზედ შაქრის ფხვნილი მოაყარესო. გაუკვირდა. არ ეგონა, აბანოზის ხე ამდენ ყვავილს თუ მოისხამდა. პირველად აუყვავდა.
რატომღაც ქმრის უკანასკნელი სიტყვა გაახსენდა, დამშვიდობებისას რომ უჩურჩულა ხმამაღლა:
_ გახსოვდეს, სალესი ქვა ზარდახშაშია, საწერ მაგიდაზე.
ქალი შეტრიალდა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, ბამბუკის თეჯირი გასწია და ქმრის სამუშაო ოთახში შევიდა. სინათლე არ აუნთია, მთვარე საზენიტო პროჟექტორივით ჭახჭახებდა. ჰიპოპოტამის ძვლისგან გამოჭრილ ძველისძველ ზარდახშას თავი ახადა და სალესი ამოიღო. უკან საძინებელში შებრუნდა.
კუთხეში აბრეშუმისნაჭერგადაფარებული მზითვის კიდობანი იდგა _ მამამისმა, იმპერატორის საგვარეულო-მემკვიდრეობითმა შტალმეისტერმა, საკუთარი ხელით რომ აუვსო სულ რაღაც ერთი წლის წინათ, როცა კომანდორს მიათხოვეს. ნუთუ მხოლოდ ერთი წელი გავიდა?
ქალს გულისფრიალივით ძალუმი და მჭმუნვარე, მაგრამ გამჭვირვალე შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს ქმრის გარეშე არასოდეს უცოცხლია. ის, რაც გათხოვებამდე იყო მის ცხოვრებაში, მხოლოდ სიზმარსა ჰგავდა _ უნიჭოს, უაზროს, გადავიწყებულს...
პრინცესა საეხიმესავით განიცდიდა ქმართან განშორებას.
ქალმა აბრეშუმის თეთრი ნაჭერი, ლოტოსისყვავილნაქარგი, კიდობანს შეხსნა, მხრებზე მოიგდო, მერე კი გულიდან ვერცხლის გასაღები ამოიღი, დღედაღამ ვერცხლის ძეწკვზე რომ ჰქონდა ფოსოში, ჯერ არშევსებულ, დათრთვილულ ძუძუებს შორის.
გასაღები აკანკალებული ხელით მოარგო კლიტეს _ ტკაცუნით გაიხსნა.
კიდობანში ბნელოდა. ხელი მოაფათურა, ხირაგანზე გადაწერილი ვეფხისტყაოსანი გვერდზე გასწია და ზღვის ლომის ეშვისგან გამოთლილი ჭადრაკის ქვეშ მიაგნო, რასაც ეძებდა. რიოში მარგალიტებით გაწყობილი ნატის ბუდიდან დაშნა ამოაცურა, ფხა გაუსინჯა. საკმაოდ ბასრი ეჩვენა, მაგრამ სალესი მაინც მოიმარჯვა, ზედ გაუსვა ისე ფრთხილად, თითქოს დაშნა ფაიფურისგან იყო დამზადებული და არა გორდაფოლადისაგან.
ქმარი გაახსენდა. თითქოს მის გვერდით იდგა. ქალმა იგრძნო, როგორ მოუჭირა ქმარმა ხელი მკლავზე, დაშნა თითქოს თავისით გასრიალდა სალესზე...
არადა, ქმარი შორს იყო, ძალიან შირს _ ჩრდილოეთის საგანაგებო, გამაგრებული სასაზღვრო რაიონის კომანდორად დანიშნეს ერთი თვის წინათ. სანატრელი დაწინაურება, დიდი პატივი იყო, _ ჯორჯოპონიის კონფედერაციულ იმპერიაში შვიდად-შვიდი კომანდორი ჰყავდათ. დასავლეთის პროვინციის მმართველ სეფეწულ-ნარინ-იმპერატორს თავადაც მხოლოდ კომანდორ-ბრიგადირის წოდება ჰქონდა...
ქალმა მწარედ ამოიოხრა. დიახ, მართალია, დაწინურებაც იყო, აღიარებაც, დაფასებაც, მაგრამ თან, უმძიმესი ტვირთიც... იმ დროს დანიშნეს კომანდორად, როცა პაჭანიკების ურდოები კარს მოადგნენ, როცა ყველაფერი სასწორზეა შეგდებული. ერთი შეცდომა, ერთი წაგებული ბრძოლა და ქვეყანა შეიძლება მომთაბარე ველურების საპარპაშოდ იქცეს...
ქალი იატაკზე დაეშვა ფანჯრის ქვეშ, ფეხმორთხმით დაჯდა ჭილოფზე, ბონსაის ჩრდილში. სალეს ქვას ერთხელ გაუსვა დაშნა, ორჯერ, სამჯერ _ უფრო თამამად, დაჟინებით, ეშხით... აუხსნელი, გიჟური სიხარულით.
როგორ დაათენდა, ვერ გაიგო. თურმე სალესითა და დაშნით ხელში ჩასძინებოდა.
ბრაგაბრუგმა გამოაღვიძა. ოთახში ვიღაცამ ხმაურით შემოალაჯა. ქალმა თვალი გაახილა, შეჰკივლა, ზეზე წამოიჭრა. თუმცა ეგონა, სიზმარიაო. მის წინ ქმარი იდგა. სქელძირიანი, მაღალყელიანი შავი ტყავის ფეხსაცმელი და კამუფლირებული ფორმა ტალახიან-მიწიანი ჰქონდა. სახეზე რუხი ფერი ედო. გამომეტყველება _ გაქვავებული.
ქალს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ხმა ვერ გაიღო.
ქმარმა თვალებში ჩახედა. ქალი ყველაფერს მიხვდა.
_ სალესი მომეცი. _ მხოლოდ ეს უთხრა ქმარმა.
უხმოდ მიაწოდა. კაცი ფანჯარასთან მივიდა, თავისი საგვარეულო დაშნა ამოიღი, დღე და ღამ გულზე რომ ეკიდა გველისტყავისქარქაშიანა და აუჩქარებლად გალესა. მერე მობრუნდა, ერთი სიტყვა თქვა:
_ მოდი.
ქალმა ნაბიჯი გადადგა. კაცმა მხრებზე მოგდებული აბრეშუმის თეთრი ნაჭერი მოხსნა, ლოტოსისყვავილნაქარგი. ღამის პერანგი ნელნელა გააძრო, სრულიად შიშველი ხელში აიყვანა, სარეცელთან მივიდა და მოწყვეტით დაეშვა მუხლებზე...
რაღაც ხნის მერე კაცი წამოდგა და სააბაზანო ოთახში გავიდა.
ტალახიანი კამუფლიაჟი და ფეხსაცმელი კუთხეში ეყარა. ქალმა ხალათი მოიცვა, ჭუჭყიანი ფორმა ჩაიხუტა _ ოთახიდან გაიტანა.
მერე ოთახის შუაგულში ტაბლა დადგა. სუფრის გაწყობას ეშურებოდა. მოახლე-მსახურებს განზრახ არ დაუძახა, ყველაფერი თვითონ გააკეთა სახელდახელოდ. ასეთ დროს ვინმე უცხოს გამოჩენა სრულიად ზედმეტი იქნებოდა. სუფრის გაწყობას მორჩა, ტანი სველი პირსახოცით დაიზილა და სადღესასწაულო, მდიდრული ჩიხტიკოპმონო გადაიცვა. ქმარს ფეხზე მდგომი დაელოდა.
კომანდორი საზეიმო, შვინდისფერ, ფოჩიან-ეპოლეტებიან ჩოხა-ახალუხში გამოწყობილი შემოვიდა. მკერდს “სპეტაკი უშბაიამას” პირველი ხარისხის ორდენი უმშვენებდა. ცოლმა თავი მდაბლად დაუკრა.
კომანდორი ტაბლასთან ფეხმორთხმით დაჯდა, ცოლს უთხრა:
_ მოდი სუდრასთან, მზია.
ქალი ტაბლასთან მიგოგდა, გვერდულად მოთავსდა ჭილოფზე. ქმარს არ უყურებდა, თავდახრილი იჯდა.
კომანდორმა ღვინის ტიკს პირი შეხსნა, საცობი ამოაძრო, ორი ფიალა შეავსო, ტიკი დახუფა, მუხლებზე დაიდო, ფიალა მარჯვენა ხელით აიღო, მაღლა ასწია და თქვა:
_ ყველაფერი დაკარგულია ღირსების გარდა. ჩვენი სისხლი დევის სისხლია. ზეკაცების მოდგმას ჩიაკაცები ნამუსს ვერ ახდიან. ვერც მოტყუებით, ვერც მზაკვრობით და ვერც ღალატით. მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად იმისა, რომ გაგვყიდეს. ვიღაც ნაძირალამ მტერი ჩვენს ზურგში საიდუმლო ბილიკით შემოიყვანა. სპეცდანიშნულების ჯავშანბრიგადა ალყაში აღმოჩნდა. პანიკა დაიწყო, ჯარისკაცები გაიქცნენ. სახე დავკარგე, ვალი ვერ მოვიხადე, ბრძოლის ველზე ვერ დავრჩი სამარადჟამოდ... მაგრამ სამი დიდი ღვთაება: ამიდა, კანნონი და სეისი დასავლეთის სამოთხეში მელიან. მიიღეთ სული ჩემი!
კომანდორმა ერთი ყლუპი მოსვა, ფიალა დადგა, ახალგალესილი დაშნა ქარქაშიდან ამოიღო, დანისპირს ქათქათა თეთრი ნაჭერი საგულდაგულოდ შემოახვია, მარჯვენა ხელი მოსჭიდა, შემოაბრუნა, სტომაქისკენ წვერით მიიმარჯვა და ნელ-ნელა დააწვა _ შერჭობა დაიწყო.
ქალი უხმოდ უყურებდა. წამით თვალი მოხუჭა, როცა ტყავი გადაიხსნა, როცა წითელმა წვეთმა გამოჟონა.
კაცმა კრიჭა შეიკრა, შუბლზე ღარი გაუჩნდა, მკვეთრი მოძრაობით დაშნა ბოლომდე შეიყვანა. დევის სისხლმა ჩანჩქერივით გადმოხეთქა. სუფრა წითლად შეიღება.
ტიკი ერთბაშად დაიცალა.
კომანდორმა ზეზვა კამკამიძემ დაშნა დაჩუტული ტიკიდან ამოაძრო, ღვინით გაჟღენთილი ნაჭერი მოხსნა, ხელსახოცით შეამშრალა, ქარქაშში ჩააბრუნა და თქვა:
_ დღეიდან, ახალ ცხოვრებაში, ალბერტ ილუმჟინოვი დამიძახე. ახალმა მთავრობამ კომუნალური მეურნეობების მართვის დეპარტამეტის უფროსობა შემომთავაზა.
...ქალი ადგა, სალესი ქვა აიღო, ქმრის სამუშაო ოთახში შევიდა, ჰიპოპოტამის ძვლისგან გამოჭრილ ძველისძველ ზარდახშას თავი ახადა და შიგ ჩაუშვა. მერე კი ლოტოსის პოზაში მჯდომ ქმართან მივიდა, მის წინ მუხლებზე დადგა, უთხრა:
_ კაცს გველის სიბრძნე თუ არა აქვს, გველივით კანს ვერ გამოიცვლის.
და შუბლზე აკოცა.
ლომოური ირაკლი - Lomouri Irakli
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%