მამაო დამლოცე
(mamao damloce)
“მამაო დამლოცე”- ამ სიტყვებს ბავშობიდან ყველა წვერიან მამაკაცს ვეუბნები, ზოგი სალანძღავ სიტყვებს მაყრიდა, -გაეთრიე შე ვირიშვილო სად ხედავ მამაოსო, ზოგი ჯიბიდან ხურდას იღებს და ხელში მაჩეჩებს თან სახეზე ამაყი მზერა უცანცარებთ, კეთილი საქმე გავაკეთეო ალბად ფიქრობენ, ზოგჯერ თუ მწარედ შევცდი ბებერ ხულიგანს გადავაწყდები მერე ვეტყვი მამაო დამლოცე თქო და აი მაშინ კი ბევრი სირბილი მიწევს ხოლმე, რამოდენიმეჯერ ძლივს გამომგლიჯეს მათი ხელიდან, კეთილმა დეიდებმა თორე ალბად ეს სამი კბილიც არ შემრჩებოდა, ხანდახან კი ბედი გამეხსენბა ხოლმე და მართლა მამაოს გადავაწყდები, ნეტარი სახით მძიმედ აწევს მამაო თავის დანაოჭებულ ხელებს და თავზე დამაბჯენს შემდეგ რაღაცას წაილუღლუღებს და ადექიო მეტყვის, აი სამოთხე, ეს წამები როგორც წესით არასდროს მავიწყდება ხოლმე. მე მადლობას ვუხდი მამაოს რომ ცემით არ დამემუქრა, და არც მოსაკვლელად გამომეკიდა.
მთელი ბავშობა დროს ასე ვატარებდი ქუჩაში დავდიოდი და ყველა წვერიანს “მამაო დამლოცე” თქო ვეუბნებოდი მერე წვერი მეც ამომივიდა მაგრამ ჩემთვის არავის უთქვამს დამლოცეო, ალბაათ ყველა ერთი შეხედვით ამჩნევდა რომ მე მამაო არ ვიყავი. არა მე მართლა არ ვყოფილვარ მამაო, რომ გავიზარდე მამაჩემის საბურავების ქარხანაში დავიწყე მუშაობა, მანქანით მაღაზიებში ვაბარებდი საბურავებს, თან მამა საკმაოდ კარგად მიხდიდა ყოველშემთხვევაში იმდენს ვარგოვებდი რომ ყოველ შაბათს ჩემი შეყვარებული კინოში წამეყვანა, კვირას კი ტყეში დავდიოდით სასეინოთ და სოკოების მოსაკრებად, ჩვენ გვიყვარდა ერთად ყოფნა ერთად სეირნობაც, ერთხელ მამამ პრემია მომცა და იმ ფულით ჯუდის კაბა ვუყიდე, ღია ვარდისფერი, მუქი ზოლებით, ის კაბა რომ ჩაიცვა თვალს ვერ ვწყვეტდი ისეთი ლამაზი იყო, თვითონაც უხაროდა, მაშინ მთელი დღე ტყეში დავრბოდით და Dდაჭერობანას ვთამაშობდით თან ერთმანეთს ვეალერსებოდით. დაუვიწყარი დღეები იყო ნამდვილი სამოთხე. საუბედუროდ ეს ჩვენი ბოლო ერთად გატარებული დრო იყო მეორე დღეს მამამისთან ერთად ავარიაში მოყვა. ორივე დაიღუპა. ორივე ერთ დღეს გაასვენეს და Dდაასაფლავეს. მე არ ვყოფილვარ დასაფლავებაზე მეშინოდა, ძალიან მეშინოდა, თავიდან ვერც დამეჯერებინა რომ, ჯუდი ჩემთან აღარ იყო რატომღაც მეგონა რომ მამასთან ერთად იყო დასასვენებლად და სკოლის დაწყებისთანავე ჩამოვიდოდა, მაგრამ სკოლა დაიწყო და ის არ ჩამოსულა, მერე იძულებული გავხდი დამეჯრებინა.
დედა მეუბნებოდა ხოლმე შენ მას ვეღარ დაიბრუნებ რა სჯობს სკოლაში სიარული გააგრძელო და ჯუდიზე ფიქრს მოეშვაო, კიდე გამოჩნდება ვინმე ლამაზი გოგო რომელსაც შეიყვარებო, ამას როცა ამბობდა ყოველთვის მინდოდა რომ ვცემოდი და ყელში ხელები წამეჭირა, მერე არამარტო დედა მამაც მთელი ოჯახიც და მთელი ჩემი მეგობრებიც ამას ჩამჩიჩინებდნენ რო მე მას ვეღარ დავიბრუნებდი, რაღა უნდა მექნა მთელ ჩემ სოფელს ხომ ვერ გავწყვეტდი, არშეიძლებოდა ამდენი ადამიანის მოკლვლა, “ არა კაც კლა” ეს ის სიტყვებია მამაო რო ჩამჩიჩინებდა ხოლმე.
“არა კაც კლა”
ერთხელ კარგად მახსოვს ეს, დღე შობა იყო და მე ჩემთვის მარტო ვიჯექი ოთახის ბოლოში, და სულაც არ მიხაროდა რომ შობა იყო, სახლში ჩემთან კი სიმხიარულე იყო, მერე მახსოვს დედაჩემი მეჩხუბა რომ მე უკვე აუტანელი ვიყავი და რომ მას აღარ შეეძლო ჩემო ასეთი სახის ყურება, დედა მეხმარებოდა ალბად ასე ფიქრობდა. მერე მე დავიჯერე რომ ჯუდი არასოდეს დაბრუნდებოდა, რომ შემძლებოდა საკუთარი დედის მოკვლა ამას არც დავიჯერებდი მაგრამ ეს არ შემეძლო, ის ხო მშობელი იყო ჩემი, ხოდა კიდევ ერთხელ, მომიწია დაჯერება რომ ის ვერასოდეს ვერ დამიბრუნდებოდა, მერე ტყეში წავედი და კაცის მაგივრათ ჩემი თავი მოვკალი, სულ რაღაც ერთი ტყვიით არც ისეთი რთული აღმოჩნდა როგორიც მე წარმომედგინა, იღებ იარაღს მნიშვნელობა არ აქვს რა მოდელი არის Mმთავარია სასიკვდილო დარტყმა მოგაყენოს, ამას კი მამაჩემის სანადირო თოფიც აკეთებდა, ხოდა შობის მეორე დღეს შეწყვიტა ჩემმა სხულმა ფუნქციონირება.
სამწუხაროდ იმ ღამეს იმ იარაღმა მომაკვდინებელი ჭრილობა ვერ მომაყენა მართალია შუბლში მივიდე და სასხლეტს ისე გამოვკარი მაგრამ მაშინ უბრალოდ არ მომკლა ამ ტყვიამ, უბრალოდ, დავმუნჯდი და 20წელია ინვალიდის ეტლს ვარ მიჯაჭვული, ახლა მხოლოდ წერა შემიძლია ვწერ ჩემი და ჯუდის ისტორიებს და ვიხსენებ სამოთხეს. ალბად ბევრს ვებრალები, მაგრამ ასეც არ არის საქმე საკმაოდ კარგად ვგრძნობ თავს,
მე კარგად ვარ.
(mamao damloce)
“მამაო დამლოცე”- ამ სიტყვებს ბავშობიდან ყველა წვერიან მამაკაცს ვეუბნები, ზოგი სალანძღავ სიტყვებს მაყრიდა, -გაეთრიე შე ვირიშვილო სად ხედავ მამაოსო, ზოგი ჯიბიდან ხურდას იღებს და ხელში მაჩეჩებს თან სახეზე ამაყი მზერა უცანცარებთ, კეთილი საქმე გავაკეთეო ალბად ფიქრობენ, ზოგჯერ თუ მწარედ შევცდი ბებერ ხულიგანს გადავაწყდები მერე ვეტყვი მამაო დამლოცე თქო და აი მაშინ კი ბევრი სირბილი მიწევს ხოლმე, რამოდენიმეჯერ ძლივს გამომგლიჯეს მათი ხელიდან, კეთილმა დეიდებმა თორე ალბად ეს სამი კბილიც არ შემრჩებოდა, ხანდახან კი ბედი გამეხსენბა ხოლმე და მართლა მამაოს გადავაწყდები, ნეტარი სახით მძიმედ აწევს მამაო თავის დანაოჭებულ ხელებს და თავზე დამაბჯენს შემდეგ რაღაცას წაილუღლუღებს და ადექიო მეტყვის, აი სამოთხე, ეს წამები როგორც წესით არასდროს მავიწყდება ხოლმე. მე მადლობას ვუხდი მამაოს რომ ცემით არ დამემუქრა, და არც მოსაკვლელად გამომეკიდა.
მთელი ბავშობა დროს ასე ვატარებდი ქუჩაში დავდიოდი და ყველა წვერიანს “მამაო დამლოცე” თქო ვეუბნებოდი მერე წვერი მეც ამომივიდა მაგრამ ჩემთვის არავის უთქვამს დამლოცეო, ალბაათ ყველა ერთი შეხედვით ამჩნევდა რომ მე მამაო არ ვიყავი. არა მე მართლა არ ვყოფილვარ მამაო, რომ გავიზარდე მამაჩემის საბურავების ქარხანაში დავიწყე მუშაობა, მანქანით მაღაზიებში ვაბარებდი საბურავებს, თან მამა საკმაოდ კარგად მიხდიდა ყოველშემთხვევაში იმდენს ვარგოვებდი რომ ყოველ შაბათს ჩემი შეყვარებული კინოში წამეყვანა, კვირას კი ტყეში დავდიოდით სასეინოთ და სოკოების მოსაკრებად, ჩვენ გვიყვარდა ერთად ყოფნა ერთად სეირნობაც, ერთხელ მამამ პრემია მომცა და იმ ფულით ჯუდის კაბა ვუყიდე, ღია ვარდისფერი, მუქი ზოლებით, ის კაბა რომ ჩაიცვა თვალს ვერ ვწყვეტდი ისეთი ლამაზი იყო, თვითონაც უხაროდა, მაშინ მთელი დღე ტყეში დავრბოდით და Dდაჭერობანას ვთამაშობდით თან ერთმანეთს ვეალერსებოდით. დაუვიწყარი დღეები იყო ნამდვილი სამოთხე. საუბედუროდ ეს ჩვენი ბოლო ერთად გატარებული დრო იყო მეორე დღეს მამამისთან ერთად ავარიაში მოყვა. ორივე დაიღუპა. ორივე ერთ დღეს გაასვენეს და Dდაასაფლავეს. მე არ ვყოფილვარ დასაფლავებაზე მეშინოდა, ძალიან მეშინოდა, თავიდან ვერც დამეჯერებინა რომ, ჯუდი ჩემთან აღარ იყო რატომღაც მეგონა რომ მამასთან ერთად იყო დასასვენებლად და სკოლის დაწყებისთანავე ჩამოვიდოდა, მაგრამ სკოლა დაიწყო და ის არ ჩამოსულა, მერე იძულებული გავხდი დამეჯრებინა.
დედა მეუბნებოდა ხოლმე შენ მას ვეღარ დაიბრუნებ რა სჯობს სკოლაში სიარული გააგრძელო და ჯუდიზე ფიქრს მოეშვაო, კიდე გამოჩნდება ვინმე ლამაზი გოგო რომელსაც შეიყვარებო, ამას როცა ამბობდა ყოველთვის მინდოდა რომ ვცემოდი და ყელში ხელები წამეჭირა, მერე არამარტო დედა მამაც მთელი ოჯახიც და მთელი ჩემი მეგობრებიც ამას ჩამჩიჩინებდნენ რო მე მას ვეღარ დავიბრუნებდი, რაღა უნდა მექნა მთელ ჩემ სოფელს ხომ ვერ გავწყვეტდი, არშეიძლებოდა ამდენი ადამიანის მოკლვლა, “ არა კაც კლა” ეს ის სიტყვებია მამაო რო ჩამჩიჩინებდა ხოლმე.
“არა კაც კლა”
ერთხელ კარგად მახსოვს ეს, დღე შობა იყო და მე ჩემთვის მარტო ვიჯექი ოთახის ბოლოში, და სულაც არ მიხაროდა რომ შობა იყო, სახლში ჩემთან კი სიმხიარულე იყო, მერე მახსოვს დედაჩემი მეჩხუბა რომ მე უკვე აუტანელი ვიყავი და რომ მას აღარ შეეძლო ჩემო ასეთი სახის ყურება, დედა მეხმარებოდა ალბად ასე ფიქრობდა. მერე მე დავიჯერე რომ ჯუდი არასოდეს დაბრუნდებოდა, რომ შემძლებოდა საკუთარი დედის მოკვლა ამას არც დავიჯერებდი მაგრამ ეს არ შემეძლო, ის ხო მშობელი იყო ჩემი, ხოდა კიდევ ერთხელ, მომიწია დაჯერება რომ ის ვერასოდეს ვერ დამიბრუნდებოდა, მერე ტყეში წავედი და კაცის მაგივრათ ჩემი თავი მოვკალი, სულ რაღაც ერთი ტყვიით არც ისეთი რთული აღმოჩნდა როგორიც მე წარმომედგინა, იღებ იარაღს მნიშვნელობა არ აქვს რა მოდელი არის Mმთავარია სასიკვდილო დარტყმა მოგაყენოს, ამას კი მამაჩემის სანადირო თოფიც აკეთებდა, ხოდა შობის მეორე დღეს შეწყვიტა ჩემმა სხულმა ფუნქციონირება.
სამწუხაროდ იმ ღამეს იმ იარაღმა მომაკვდინებელი ჭრილობა ვერ მომაყენა მართალია შუბლში მივიდე და სასხლეტს ისე გამოვკარი მაგრამ მაშინ უბრალოდ არ მომკლა ამ ტყვიამ, უბრალოდ, დავმუნჯდი და 20წელია ინვალიდის ეტლს ვარ მიჯაჭვული, ახლა მხოლოდ წერა შემიძლია ვწერ ჩემი და ჯუდის ისტორიებს და ვიხსენებ სამოთხეს. ალბად ბევრს ვებრალები, მაგრამ ასეც არ არის საქმე საკმაოდ კარგად ვგრძნობ თავს,
მე კარგად ვარ.