შეშლილის დღიურები
(sheshlilis dgiurebi)
1-
მე უკვე 60წლის ნაოჭებიანი მოხუცი ვარ. ოცი წელია საგიჟეთში გამომკეტეს და ამ ოცი წლის განმალობაში დირექციისგან კარგი რაც მახსოვს ეს არის საბეჭდი მანქანა, მათ მე საბეჭდი მანქანა გადმომცეს ჩემს დაბადებისდგეზე ანუ გუშინ ხო ალბათ გაგიკვირდებათ საბეჭდი მანქანა რად უნდა გიჟსო, მაგრამ მე გიჟი არ ვარ. სიგიჟე უბრალოთ იარლიყია, “საათი თუ გაჩერდა ამოქოქავ და ხელახლა დაიწყებს წიკწიკს” მაგრამ ვერ გავაგებინე მათ რომ გიჟი არ ვარ, დღეში 15 ცალ დამაწყნარებელს მალევინებენ, როგორ ვკრიფავ ამ უცოდველ, ხელთ შეუხებელ ასოებს ისიც კი მიკვირს, ხო მართლა ჩემი თავის წარდგენა დამავიწყდა, მე ალისა მქვია დავიბადე ბრუკლინში 1930 წელის 3 მარტს, როგორც ჩემი მშობლები მეუბნებოდნენ ჩემი დაბადების დღეს საშინელი ქარი ამოვარდნილა და 15 მაწანწალა, ქუჩაში მოხეტიალე გადაუყოლებია ამ ქარს, ამბობენ როცა ერთი კაცი იბადება მაშინვე მეორე კვდება ეს ბუნებრივი პროცესიაო მაგრამ ერთი კაცისთვის 15 ადამიანის სიკვდილი ? ალბათ ბუნებას შიოდა ან სხვას, ვინმეს, რავიცი. მამა ცნობილი არქიტექტორი იყო, სხვადასხვა შტატებში აპროექტებდა ხიდებს და გვირაბებს ამიტომ ყოველთვის სახლიდან შორს უხდებოდა ყოფნა, დედა პურის გაყიდვით შოულობდა ფულს, ორივენი აკეთებდნენ ყველაფერს რათა კარგი განათლება მიმეღო და რომელიმე კარგ უნივერსიტეტში მოვხვედროდი, მეც იმედები არ გავუცრუვე ჩემს მშობლებს და სკოლა მედალზე დავამთავრე 19წლისამ კი სახლიდან გავიპარე და ცოლად გავყევი ქალაქის მერის შვილს ჯეკ ბლექს საკმაოდ სიმპათჰიური ახალგაზრდა გახლდათ, კარგი განათლება ჰქონდა მაგრამ ქორწილებიდან სამი წლის შემდეგ ჩემი ქმარიც და მისი შეყვარებული სარაც ერთი იარაღიდან გამოვასალმე სიცოცხლეს შემდეგ პირსახოცებში შევახვიე ორივე და მდინარეში ვუკარი პირი, სიმართლე რომ ვთქვა მაშინ გამიჭირდა ამის გაკეთება (კაცის მოკვლა) რადგან ბავშობიდან მშობლები უფლის სიყვარულს მინერგავდნენ და ეკლესიაში დავყავდი, იმედია ამ ნაწერებს ჩემს სიკვდილამდე არავინ ნახავს თორემ ციხეში მომიწევს ჩაჯდომა თუმცა საგიჟეთზე უარესი რა უნდა იყოს, იქ ახალი კედლები მაინც იქნება და ამ კედლებს ახალი დარაჯებიც ეყოლებოდათ, (ძაღლი ახსენეო) ეხლა ზედამხედველი შემოვიდა ჩვენს პალატაში შუქებს აქრობენ და ვფიქრობ წერასაც ვეღარ შევძლებ.
-2-
. შუადღეს ჩემი შვილიშვილები იყვნენ მოსულნი, სახლში გამომცხვარი ნამცხვრები მომიტანეს თუმცა ეს ნამცხვრები მხოლოდ ჰგავდნენ სახლში გამომცხვას გემო კი ბაზარში ნაყიდი ნამცხვრისა ჰქონდა, დროისგან გამხმარიყო და გაქვავებულიყო, მეც მთელი ორი საათი მადლიერი სახით ვძიძგნიდი ამ გამხმარ ნამცხვრებს, თან ის დრო მახსენდებოდა ხუთი წლისები ჩემს ბაღჩებში რომ დარბოდნენ დაჭერობანას თამაშობდნენ მერე სამზარეულოში შემორბოდნენ და ახალ გამომცხვარი ნამცხვრები ხვდებოდათ კარგი დრო იყო თუმცა მერე გავგიჟდი…. ალბათ სიგიჟე სჯობს, ამბობენ როცა გიჟი ხარ ძალიან კარგია მაშინ არაფერზე ფიქრობ და სრულიად თავისუფალი ხარო მაგრამ მე ასე არ ვარ, ისევ მტანჯავს კომპლექსები რომელიც ღრმა ბავშობაში ავიკიდე.
ხანდახან მახალისებს კიდეც აქაურობა მთელი მსოფლიო “საგიჟეთში” იყრის თავს, აქ ჩვენთან ნაპოლეონი, არისტოტელე, წმინდა მარიამი, კაპიტანი ჯო, და ჟანა დარკი არიან, არცთუ ისე ხელწამოსაკრავი ხალხია, მაგრამ ძალიან საშიშია თუ ჩაგითრიეს და თავისი ისტორიები დაგაჯერეს თავს ვეღარ დააღწევ ვეღარ გაარჩევ რა არის რეალური და რა გამოგონილი, (თუმცა რეალურიც ხომ პირობითია, ჩვენ ვეძახით რეალურს იმას რასაც თვალით ვხედავთ და ჩვენი გონება წვდება, შეიძლება ის რასაც ჩვენ რეალურს ვეძახით პირიქით გამოგონილი იყოს)
ესეც ჩემი სასარგებლოდ გამოქექილი ფრაზები, მე არ ვარ გიჟი, უბრალოდ ხალხი ვერ მაყენებს თავის გვერდზე, ის ფაქტი რომ მე მათთან ერთად ვცხოვრობ, აცოფებთ მათ, იმის ნაცვლად რომ თავიათ თავებს ჩაუღრმავდნენ და ეძიონ არარსებული ჭეშმარიტება, მე მაცხადებენ გიჟად, არადა არ ვარ გიჟი.
-3-
ჩემი სიგიჯე ეხლა არ დაწყებულა ის ბავშობიდან თან მსდევს, მუდამ ჩემთან ერთად დადიოდა ბაღშიც, სკოლაშიც, უნივერსიტეტშიც და შემდეგ სამსახურში, და ბოლოს აქ საგიჯეთში განუტევა სული. მე ეხლა მარტო ვარ ჩემი სიგიჟეც კი აღარ მყავს ოცი წელიწადია.
ჩემი მეზობელი Nნაპოლეონი მეუბნება რომ თურმე ამ საგიჟეთშო ყოფილა ერთი ოთახი სადაც ნიღბებს ინახავდნენ და რომ მანაც იქ იპოვა თავისი თავი და მეც მირჩევდა რომ წავსულიყავი და ვინმე ცნობილი გავხმდარიყავი, მე დავუჯერე მას და ზედამხედვლებს ვთხოვე ამ ოთახში წავეყვანე, ოთახი შენობის ბოლოში იყო ბევრი სიარული მოგვიხდა, კარი გამიღეს დარაჯებმა და შემიშვეს, საკმაოდ დიდი ოთახი იყო სამჯერ დიდი იქნებოდა ჩემ ოთახზე, უამრავი ნიღაბი იყო, ზოგი კედელზე გაეკრათ ბიოგრაფიითურთ, ზოგიც ყუთებში ჩაეტენათ, რაღაც ნაცნობი სიტუაცია იყო, ოცი წლის წინ სადამ გიჯი გავხდებოდი ზუსტად ესეთ ოთახში ვიყავი მახსოვს მაშინ ბევრი ვეძებე სასურველი ნიღაბი, მაგრამ ეხლა მხოლოდ დასათვალიერებლად ვიყავი მისული, კედელზე გამოეკიდათ გოეთეს, ბეთხოვენის, ლეონარდო და ვინჩის და სხვათა ნიღბები, ჯერ მათი პატრონები არ ჩანან, გავიფიქრე ნეტა მე თუ მოვხვდები ამ კედელზე საპატიო ადგილას ჩემი ბიოგრაფიით თქო მაგრამ საწამლავის (ექიმები მას წამალს უწოდებენ) დალევის დრო მომივიდა და სასწრაფოდ გამაქცუნეს ზედამხედველებმა.
-4-
დღეს 39წელი შესრულდა მას მერე რაც ჩემი ქმარი მოვკალი მის შეყვარებულთან ერთად. მას მერე თითქმის ყოველდღე ვხედავ მათ სიზმარში, ხან ვხედავ როგორ მაქუცმაცებენ ენაგადმოგდებულები და დორბლმორეულნი, ჩემ ნეშთს როგორ ხარბათ ეტანებიან, და მე საშინელი ტკივილი მაღვიძებს ხოლმე თითქოს ვიღაც სამკბილიან ჩანგალს მირტყავდეს, ხანაც მესიზმრებიან როგორ ცხოვრობენ ერთად თავიანთ ორ ბავშვთან ერთად დადიან სამსახურში, ბავშვები მიყავთ სკოლაში, მე მათი ყველა დიალოგი ჩამესმის სიზმარში, მათ უყვართ ერთმანეთი და მაშინ კიდეც ვნანობ ხოლმე რომ ეს სიყვარული დავასამარე, და სიზმრათ ვაქციე.
ჩემი მშობლები 19წლის მერე ნორმალურად არც მელაპარაკებოდნენ დაბადღებისდღეებზე და შობას თუ ვესტუმრებოდით ერთმანეთს ისიც მთელი Dდღეს ჩემი ცხოვრების გმობაში ატარებდნენ, მათ ყოველთვის ნაკლიანად მივაჩნდი, გზა აბნეული ბავშვი, რომელმაც ოჯახის სითბოზე თქვა უარი, ეს მხოლოდ მათი აზრი იყო ჩემზე, მაგრამ მე ვიტყოდი სითბო არც ყოფილა არასდროს, მათთვის მოვალეობის მოხდა იყო ჩემი აღზრდა, სამაგიეროდ ჩემი და კეისი გამოიჭირეს და ახლა კეისი აბედნიერებს მათ, ჩემს მშობლებს უხარიათ რომ ერთი შვილი მაინც გამოუვიდათ ნორმალური , მე ვიტყოდი ერთი შვილი მაინც გამოდგა მათთვის, ხანდახან ჩემი და მებრალება კიდეც მაგრამ დარწმუნებული ვარ მათ მთელი ცხოვრება მე ვებრალებოდი და უიღბლო, უბედურ ადამიანად მივაჩნდი. საკმაოდ ცუდია როცა მშობლები იმ ადამიანთა რიცხვში შედიან ვისაც შენი არ სჯერა, ბავშობიდან ჩემ ყველა გატაცებას თუ ინტერესს არასერიოზულად ეკიდებოდნენ და ხანდახან დამცინოდნენ კიდეც, ალბად ამის გამოც გავიქეცი, 19წლისა გაქცევა კი გვიანი აღმოჩნდა მათ მთელი ჩემი აზროვნება უკვე დაპყრობილი ჰქონდათ და საკმაოდ დიდი ხანი მოვანდომე ამის შეცვლა დაახლოვებით ორმოცი წელი, მთელი ეს დრო მარტოობას და ჩემი თავის გმობას მოვუნდი, რათქმაუნდა სასწავლებელშიც დავდიოდი სწავლას განვაგრძობდი, ღამის კლუბებშიც ხშირათ ვხვდებოდი ხოლმე მაგრამ მე მაინც მარტო ვიყავი. მას შემდეგ რაც 19წლისა სახლიდან გავიპარე 7ქმარი მყავდა და ორ წელიწადზე მეტი ვერცერთან ვერ ვჩერდებოდი, შვილები ? ორი შვილი მყავდა ბოლო ქმირსგან ჯეიმსისგან, საკმაოდ კარგი მეუღლე იყო თბილი მოსიყვარულე, შეიძლება ითქვას ჩემიც ესმოდა მაგრამ ჩვევად ნაქცევ ორ წელლს ვერაფერი მოვუხერხე და მასაც გავეყარე.
-5-
გუშინ ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე კიდევ ერთხელაც შევსულიყავი იმ ოთახში და ჩემთვის სასურველი ნიღაბი მომეძებნა ოღონდ არა მეორადი, ეხლა მე ახალთახალი ნიღაბი მესაჭირეობოდა რომელიც ასევე საკმაოდ ძვირი ღირდა მაგრამ სამოცი წლის მანძილზე რაღაც მეც დავაგროვე.
დღეს 6 საათზე საწამლავს რომ დავლევ შემდეგ წავალ ნიღბის მოსაძებნად, ახლა კი წავედი ჩემი ნივთები უნდა შევაგროვო.....
(sheshlilis dgiurebi)
1-
მე უკვე 60წლის ნაოჭებიანი მოხუცი ვარ. ოცი წელია საგიჟეთში გამომკეტეს და ამ ოცი წლის განმალობაში დირექციისგან კარგი რაც მახსოვს ეს არის საბეჭდი მანქანა, მათ მე საბეჭდი მანქანა გადმომცეს ჩემს დაბადებისდგეზე ანუ გუშინ ხო ალბათ გაგიკვირდებათ საბეჭდი მანქანა რად უნდა გიჟსო, მაგრამ მე გიჟი არ ვარ. სიგიჟე უბრალოთ იარლიყია, “საათი თუ გაჩერდა ამოქოქავ და ხელახლა დაიწყებს წიკწიკს” მაგრამ ვერ გავაგებინე მათ რომ გიჟი არ ვარ, დღეში 15 ცალ დამაწყნარებელს მალევინებენ, როგორ ვკრიფავ ამ უცოდველ, ხელთ შეუხებელ ასოებს ისიც კი მიკვირს, ხო მართლა ჩემი თავის წარდგენა დამავიწყდა, მე ალისა მქვია დავიბადე ბრუკლინში 1930 წელის 3 მარტს, როგორც ჩემი მშობლები მეუბნებოდნენ ჩემი დაბადების დღეს საშინელი ქარი ამოვარდნილა და 15 მაწანწალა, ქუჩაში მოხეტიალე გადაუყოლებია ამ ქარს, ამბობენ როცა ერთი კაცი იბადება მაშინვე მეორე კვდება ეს ბუნებრივი პროცესიაო მაგრამ ერთი კაცისთვის 15 ადამიანის სიკვდილი ? ალბათ ბუნებას შიოდა ან სხვას, ვინმეს, რავიცი. მამა ცნობილი არქიტექტორი იყო, სხვადასხვა შტატებში აპროექტებდა ხიდებს და გვირაბებს ამიტომ ყოველთვის სახლიდან შორს უხდებოდა ყოფნა, დედა პურის გაყიდვით შოულობდა ფულს, ორივენი აკეთებდნენ ყველაფერს რათა კარგი განათლება მიმეღო და რომელიმე კარგ უნივერსიტეტში მოვხვედროდი, მეც იმედები არ გავუცრუვე ჩემს მშობლებს და სკოლა მედალზე დავამთავრე 19წლისამ კი სახლიდან გავიპარე და ცოლად გავყევი ქალაქის მერის შვილს ჯეკ ბლექს საკმაოდ სიმპათჰიური ახალგაზრდა გახლდათ, კარგი განათლება ჰქონდა მაგრამ ქორწილებიდან სამი წლის შემდეგ ჩემი ქმარიც და მისი შეყვარებული სარაც ერთი იარაღიდან გამოვასალმე სიცოცხლეს შემდეგ პირსახოცებში შევახვიე ორივე და მდინარეში ვუკარი პირი, სიმართლე რომ ვთქვა მაშინ გამიჭირდა ამის გაკეთება (კაცის მოკვლა) რადგან ბავშობიდან მშობლები უფლის სიყვარულს მინერგავდნენ და ეკლესიაში დავყავდი, იმედია ამ ნაწერებს ჩემს სიკვდილამდე არავინ ნახავს თორემ ციხეში მომიწევს ჩაჯდომა თუმცა საგიჟეთზე უარესი რა უნდა იყოს, იქ ახალი კედლები მაინც იქნება და ამ კედლებს ახალი დარაჯებიც ეყოლებოდათ, (ძაღლი ახსენეო) ეხლა ზედამხედველი შემოვიდა ჩვენს პალატაში შუქებს აქრობენ და ვფიქრობ წერასაც ვეღარ შევძლებ.
-2-
. შუადღეს ჩემი შვილიშვილები იყვნენ მოსულნი, სახლში გამომცხვარი ნამცხვრები მომიტანეს თუმცა ეს ნამცხვრები მხოლოდ ჰგავდნენ სახლში გამომცხვას გემო კი ბაზარში ნაყიდი ნამცხვრისა ჰქონდა, დროისგან გამხმარიყო და გაქვავებულიყო, მეც მთელი ორი საათი მადლიერი სახით ვძიძგნიდი ამ გამხმარ ნამცხვრებს, თან ის დრო მახსენდებოდა ხუთი წლისები ჩემს ბაღჩებში რომ დარბოდნენ დაჭერობანას თამაშობდნენ მერე სამზარეულოში შემორბოდნენ და ახალ გამომცხვარი ნამცხვრები ხვდებოდათ კარგი დრო იყო თუმცა მერე გავგიჟდი…. ალბათ სიგიჟე სჯობს, ამბობენ როცა გიჟი ხარ ძალიან კარგია მაშინ არაფერზე ფიქრობ და სრულიად თავისუფალი ხარო მაგრამ მე ასე არ ვარ, ისევ მტანჯავს კომპლექსები რომელიც ღრმა ბავშობაში ავიკიდე.
ხანდახან მახალისებს კიდეც აქაურობა მთელი მსოფლიო “საგიჟეთში” იყრის თავს, აქ ჩვენთან ნაპოლეონი, არისტოტელე, წმინდა მარიამი, კაპიტანი ჯო, და ჟანა დარკი არიან, არცთუ ისე ხელწამოსაკრავი ხალხია, მაგრამ ძალიან საშიშია თუ ჩაგითრიეს და თავისი ისტორიები დაგაჯერეს თავს ვეღარ დააღწევ ვეღარ გაარჩევ რა არის რეალური და რა გამოგონილი, (თუმცა რეალურიც ხომ პირობითია, ჩვენ ვეძახით რეალურს იმას რასაც თვალით ვხედავთ და ჩვენი გონება წვდება, შეიძლება ის რასაც ჩვენ რეალურს ვეძახით პირიქით გამოგონილი იყოს)
ესეც ჩემი სასარგებლოდ გამოქექილი ფრაზები, მე არ ვარ გიჟი, უბრალოდ ხალხი ვერ მაყენებს თავის გვერდზე, ის ფაქტი რომ მე მათთან ერთად ვცხოვრობ, აცოფებთ მათ, იმის ნაცვლად რომ თავიათ თავებს ჩაუღრმავდნენ და ეძიონ არარსებული ჭეშმარიტება, მე მაცხადებენ გიჟად, არადა არ ვარ გიჟი.
-3-
ჩემი სიგიჯე ეხლა არ დაწყებულა ის ბავშობიდან თან მსდევს, მუდამ ჩემთან ერთად დადიოდა ბაღშიც, სკოლაშიც, უნივერსიტეტშიც და შემდეგ სამსახურში, და ბოლოს აქ საგიჯეთში განუტევა სული. მე ეხლა მარტო ვარ ჩემი სიგიჟეც კი აღარ მყავს ოცი წელიწადია.
ჩემი მეზობელი Nნაპოლეონი მეუბნება რომ თურმე ამ საგიჟეთშო ყოფილა ერთი ოთახი სადაც ნიღბებს ინახავდნენ და რომ მანაც იქ იპოვა თავისი თავი და მეც მირჩევდა რომ წავსულიყავი და ვინმე ცნობილი გავხმდარიყავი, მე დავუჯერე მას და ზედამხედვლებს ვთხოვე ამ ოთახში წავეყვანე, ოთახი შენობის ბოლოში იყო ბევრი სიარული მოგვიხდა, კარი გამიღეს დარაჯებმა და შემიშვეს, საკმაოდ დიდი ოთახი იყო სამჯერ დიდი იქნებოდა ჩემ ოთახზე, უამრავი ნიღაბი იყო, ზოგი კედელზე გაეკრათ ბიოგრაფიითურთ, ზოგიც ყუთებში ჩაეტენათ, რაღაც ნაცნობი სიტუაცია იყო, ოცი წლის წინ სადამ გიჯი გავხდებოდი ზუსტად ესეთ ოთახში ვიყავი მახსოვს მაშინ ბევრი ვეძებე სასურველი ნიღაბი, მაგრამ ეხლა მხოლოდ დასათვალიერებლად ვიყავი მისული, კედელზე გამოეკიდათ გოეთეს, ბეთხოვენის, ლეონარდო და ვინჩის და სხვათა ნიღბები, ჯერ მათი პატრონები არ ჩანან, გავიფიქრე ნეტა მე თუ მოვხვდები ამ კედელზე საპატიო ადგილას ჩემი ბიოგრაფიით თქო მაგრამ საწამლავის (ექიმები მას წამალს უწოდებენ) დალევის დრო მომივიდა და სასწრაფოდ გამაქცუნეს ზედამხედველებმა.
-4-
დღეს 39წელი შესრულდა მას მერე რაც ჩემი ქმარი მოვკალი მის შეყვარებულთან ერთად. მას მერე თითქმის ყოველდღე ვხედავ მათ სიზმარში, ხან ვხედავ როგორ მაქუცმაცებენ ენაგადმოგდებულები და დორბლმორეულნი, ჩემ ნეშთს როგორ ხარბათ ეტანებიან, და მე საშინელი ტკივილი მაღვიძებს ხოლმე თითქოს ვიღაც სამკბილიან ჩანგალს მირტყავდეს, ხანაც მესიზმრებიან როგორ ცხოვრობენ ერთად თავიანთ ორ ბავშვთან ერთად დადიან სამსახურში, ბავშვები მიყავთ სკოლაში, მე მათი ყველა დიალოგი ჩამესმის სიზმარში, მათ უყვართ ერთმანეთი და მაშინ კიდეც ვნანობ ხოლმე რომ ეს სიყვარული დავასამარე, და სიზმრათ ვაქციე.
ჩემი მშობლები 19წლის მერე ნორმალურად არც მელაპარაკებოდნენ დაბადღებისდღეებზე და შობას თუ ვესტუმრებოდით ერთმანეთს ისიც მთელი Dდღეს ჩემი ცხოვრების გმობაში ატარებდნენ, მათ ყოველთვის ნაკლიანად მივაჩნდი, გზა აბნეული ბავშვი, რომელმაც ოჯახის სითბოზე თქვა უარი, ეს მხოლოდ მათი აზრი იყო ჩემზე, მაგრამ მე ვიტყოდი სითბო არც ყოფილა არასდროს, მათთვის მოვალეობის მოხდა იყო ჩემი აღზრდა, სამაგიეროდ ჩემი და კეისი გამოიჭირეს და ახლა კეისი აბედნიერებს მათ, ჩემს მშობლებს უხარიათ რომ ერთი შვილი მაინც გამოუვიდათ ნორმალური , მე ვიტყოდი ერთი შვილი მაინც გამოდგა მათთვის, ხანდახან ჩემი და მებრალება კიდეც მაგრამ დარწმუნებული ვარ მათ მთელი ცხოვრება მე ვებრალებოდი და უიღბლო, უბედურ ადამიანად მივაჩნდი. საკმაოდ ცუდია როცა მშობლები იმ ადამიანთა რიცხვში შედიან ვისაც შენი არ სჯერა, ბავშობიდან ჩემ ყველა გატაცებას თუ ინტერესს არასერიოზულად ეკიდებოდნენ და ხანდახან დამცინოდნენ კიდეც, ალბად ამის გამოც გავიქეცი, 19წლისა გაქცევა კი გვიანი აღმოჩნდა მათ მთელი ჩემი აზროვნება უკვე დაპყრობილი ჰქონდათ და საკმაოდ დიდი ხანი მოვანდომე ამის შეცვლა დაახლოვებით ორმოცი წელი, მთელი ეს დრო მარტოობას და ჩემი თავის გმობას მოვუნდი, რათქმაუნდა სასწავლებელშიც დავდიოდი სწავლას განვაგრძობდი, ღამის კლუბებშიც ხშირათ ვხვდებოდი ხოლმე მაგრამ მე მაინც მარტო ვიყავი. მას შემდეგ რაც 19წლისა სახლიდან გავიპარე 7ქმარი მყავდა და ორ წელიწადზე მეტი ვერცერთან ვერ ვჩერდებოდი, შვილები ? ორი შვილი მყავდა ბოლო ქმირსგან ჯეიმსისგან, საკმაოდ კარგი მეუღლე იყო თბილი მოსიყვარულე, შეიძლება ითქვას ჩემიც ესმოდა მაგრამ ჩვევად ნაქცევ ორ წელლს ვერაფერი მოვუხერხე და მასაც გავეყარე.
-5-
გუშინ ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე კიდევ ერთხელაც შევსულიყავი იმ ოთახში და ჩემთვის სასურველი ნიღაბი მომეძებნა ოღონდ არა მეორადი, ეხლა მე ახალთახალი ნიღაბი მესაჭირეობოდა რომელიც ასევე საკმაოდ ძვირი ღირდა მაგრამ სამოცი წლის მანძილზე რაღაც მეც დავაგროვე.
დღეს 6 საათზე საწამლავს რომ დავლევ შემდეგ წავალ ნიღბის მოსაძებნად, ახლა კი წავედი ჩემი ნივთები უნდა შევაგროვო.....