A Day In A Life...
მოვერცხლილ მზეზე დინოზავრი იჯდა და კუდს იქნევდა. უცებ გამოჩნდა აეროპლანი. დინოზავრს თვალი გაუსწორა, პროპელერის ნაკუწი აჩუქა და მარცხნივ მთებისკენ გაფრინდა.
მელნისფერი ციდან ბუშტმა ამოყვინთა და მოლუმპულ მიწაზე დაეშვა. იქვე, ორი ნაღვერდალი ერთმანეთს ეჩურჩულებოდა. ხავსებიდან თავი გამოყო სალამანდრამ, მაგრამ რაღაცის შეეშინდა და ჩუმად მიიყუჟა.
აეროპლანის გრიალი სამკუთხა ჩრდილად დაიღვენთა და გატრუნული ბუშტი შეაქანა. სალამანდრას ნაღვერდალი დაეცა და საშინლად გააწითლა.
დანგრეული ნასახლარიდან ვიღაცამ ქვა ისროლა, მაგრამ მიზანი აუცდა და მზიდან დინოზავრი გადმოაგდო. ნაწყენი დინოზავრი ჰაერში ფიქრობდა, - რა ცუდი ბავშვობა მქონდა, წითელი ბურთი მიყვარდა და სულ ზოლიანს მაჩეჩებდნენო. მერე რა, რომ ფიქრობდა, ვის არ უფიქრია.
დინოზავრის ზღართანის მოლოდინში ყველა გაისუსა, აეროპლანმაც კი გადამალა ჩრდილი. მარტო სალამანდრამ ვერ მოითმინა და ცეცხლოვანი ფოიერვერკი მოაწყო.
ზღართ... თქვა ობობამ, მაგრამ შეცდა. დინოზავრს თვალში ნაპერწკალი მოხვდა და თვალები ისე აუჭრელა, რომ თავგზა აუბნია და ის-ის იყო დაეცემოდა, ცალი ფრთა გააშლევინა და უღვთოდ დააბზრიალა.
“ამანათი, ამანათი,” - იყვირა ვიღაცამ და უზარმაზარი ლოდი წყალში ჩააგდო. წყლუმპ, თქვა ლოდმა და ნელ-ნელა კისკისით ჩაიძირა. ბუყ-ბუყ-ბუყ, ბოროტად ამოხეთქეს ბუშტებმა.
უეცრად საყვირის ხმა გაისმა და ობობების ტბორთან თავმომწონე გემი გამოჩნდა. მირაჟიაო, შურით თქვა ბუშტმა. გემს ეწყინა და ლამში გაიჭედა. მერე ოდნავ გვერდზე გადაიხარა და სევდიანად გაჩერდა.
ტყეში რუხი მგელი იავნანას მღეროდა. ნეტა, რა ამღერებსო, იფიქრა თხუნელამ, რუხი მაინც არ იყოსო, ეგ უბედური. თუმცა თხუნელას ვინ კითხავდა. საიდანღაც მოვარდნენ გაბურძგნული მაჩვები და მგლის იავნანა მიკროფონში ჩაიწერეს. მერე მიკროფონი შავ ქაღალდში გაახვიეს და - ეეჰ! - ყველაზე მაღალ ცაცხვზე შეაგდეს. მგელი გამწვანდა და წყალში ჩახტა. მერე რა, რომ ჩახტა, განა ვინ არ ჩამხტარა.
ბუშტმა ითმინა, ითმინა, მაგრამ ვეღარ მოითმინა, ერთი, ორი და საამი - და პირდაპირ მზისკენ გაფრინდა. შეცბუნებული მზე გვერდზე გაიწია და თავგადადებული ბუშტი მელნისფერ ცაში ჩაიძირა. აეროპლანი საშველად გაეკიდა, მაგრამ მზეს ფრთა გაჰკრა და ვერცხლისფერი ვარსკვლავები დააყრევინა.
ვაშააა, აღმოხდა ობობას, ერთი ვარსკვლავი მასაც ერგო. მზემ სევდიანად გაიღიმა და დინოზავრს ნაზად დაემშვიდობა. მერე დაიმორცხვა და ლურჯი ქიმისკენ ნელა გაგორდა.
უკუნი ჩამოწვა ჩუმად, მთვარის შიშით. მთვარე ვერ იყო ხასიათზე და ჯავრობდა. თეთრმა სიომ ერთი კი გადაირბინა და ისიც მიჩუმდა. მარტო ობობას არ ეძინა, ვარსკვლავს ეფერებოდა და ჩუმად ღიღინებდა.
მოვერცხლილ მზეზე დინოზავრი იჯდა და კუდს იქნევდა. უცებ გამოჩნდა აეროპლანი. დინოზავრს თვალი გაუსწორა, პროპელერის ნაკუწი აჩუქა და მარცხნივ მთებისკენ გაფრინდა.
მელნისფერი ციდან ბუშტმა ამოყვინთა და მოლუმპულ მიწაზე დაეშვა. იქვე, ორი ნაღვერდალი ერთმანეთს ეჩურჩულებოდა. ხავსებიდან თავი გამოყო სალამანდრამ, მაგრამ რაღაცის შეეშინდა და ჩუმად მიიყუჟა.
აეროპლანის გრიალი სამკუთხა ჩრდილად დაიღვენთა და გატრუნული ბუშტი შეაქანა. სალამანდრას ნაღვერდალი დაეცა და საშინლად გააწითლა.
დანგრეული ნასახლარიდან ვიღაცამ ქვა ისროლა, მაგრამ მიზანი აუცდა და მზიდან დინოზავრი გადმოაგდო. ნაწყენი დინოზავრი ჰაერში ფიქრობდა, - რა ცუდი ბავშვობა მქონდა, წითელი ბურთი მიყვარდა და სულ ზოლიანს მაჩეჩებდნენო. მერე რა, რომ ფიქრობდა, ვის არ უფიქრია.
დინოზავრის ზღართანის მოლოდინში ყველა გაისუსა, აეროპლანმაც კი გადამალა ჩრდილი. მარტო სალამანდრამ ვერ მოითმინა და ცეცხლოვანი ფოიერვერკი მოაწყო.
ზღართ... თქვა ობობამ, მაგრამ შეცდა. დინოზავრს თვალში ნაპერწკალი მოხვდა და თვალები ისე აუჭრელა, რომ თავგზა აუბნია და ის-ის იყო დაეცემოდა, ცალი ფრთა გააშლევინა და უღვთოდ დააბზრიალა.
“ამანათი, ამანათი,” - იყვირა ვიღაცამ და უზარმაზარი ლოდი წყალში ჩააგდო. წყლუმპ, თქვა ლოდმა და ნელ-ნელა კისკისით ჩაიძირა. ბუყ-ბუყ-ბუყ, ბოროტად ამოხეთქეს ბუშტებმა.
უეცრად საყვირის ხმა გაისმა და ობობების ტბორთან თავმომწონე გემი გამოჩნდა. მირაჟიაო, შურით თქვა ბუშტმა. გემს ეწყინა და ლამში გაიჭედა. მერე ოდნავ გვერდზე გადაიხარა და სევდიანად გაჩერდა.
ტყეში რუხი მგელი იავნანას მღეროდა. ნეტა, რა ამღერებსო, იფიქრა თხუნელამ, რუხი მაინც არ იყოსო, ეგ უბედური. თუმცა თხუნელას ვინ კითხავდა. საიდანღაც მოვარდნენ გაბურძგნული მაჩვები და მგლის იავნანა მიკროფონში ჩაიწერეს. მერე მიკროფონი შავ ქაღალდში გაახვიეს და - ეეჰ! - ყველაზე მაღალ ცაცხვზე შეაგდეს. მგელი გამწვანდა და წყალში ჩახტა. მერე რა, რომ ჩახტა, განა ვინ არ ჩამხტარა.
ბუშტმა ითმინა, ითმინა, მაგრამ ვეღარ მოითმინა, ერთი, ორი და საამი - და პირდაპირ მზისკენ გაფრინდა. შეცბუნებული მზე გვერდზე გაიწია და თავგადადებული ბუშტი მელნისფერ ცაში ჩაიძირა. აეროპლანი საშველად გაეკიდა, მაგრამ მზეს ფრთა გაჰკრა და ვერცხლისფერი ვარსკვლავები დააყრევინა.
ვაშააა, აღმოხდა ობობას, ერთი ვარსკვლავი მასაც ერგო. მზემ სევდიანად გაიღიმა და დინოზავრს ნაზად დაემშვიდობა. მერე დაიმორცხვა და ლურჯი ქიმისკენ ნელა გაგორდა.
უკუნი ჩამოწვა ჩუმად, მთვარის შიშით. მთვარე ვერ იყო ხასიათზე და ჯავრობდა. თეთრმა სიომ ერთი კი გადაირბინა და ისიც მიჩუმდა. მარტო ობობას არ ეძინა, ვარსკვლავს ეფერებოდა და ჩუმად ღიღინებდა.