რომელიღაც უბნელი ნატუკა
(romeligac ubneli natuka)
თბილისის რომელიღაც უბანში, ცხრასართულიანი კორპუსის მეცამეტე სართულზე - ყველას დასანახად - ცხოვრობდა ნატუკა თავის პატარა გოგოსთან ერთად.
ადრე სოფლელი ქმარი ჰყავდა, რომელიც სიმთვრალისას სცემდა ხოლმე და მოკიდებული სიგარეტით რომ მოატანა, კინაღამ შემოაკვდა და დედამისმაც უმალ გააშორა.
მერე ნატუკას დედამ მოუნახა სხვა კაცი, ქალაქელი. ნარკუშა და ყომარბაზი გამოდგა ისიც, ბედი არ გინდა? და იმასაც გაეყარა, დედამისის რჩევით, რაღა თქმა უნდა.
ამის შემდეგ უცნაური ამბები ემართებოდა ხოლმე. ვთქვათ და, წავიდოდა სახლიდან და გაქრებოდა რამდენიმე დღით. ერთმანეთს ეცემოდნენ მშობლები, მთელ ქვეყანას შეაწრიალებდნენ - ჯერ სანათესაოს ააფორიაქებდნენ, მერე ნატუკას მეგობრებს ჩამოურეკავდნენ, უბნის ინსპექტორს გააგებინებდნენ, ახლა შინაგან საქმეთა სამინისტროს მაღალ ჩინოსან მოხელეებს გამოძებნიდნენ და ტელევიზიაში გამოცხადებამდე რომ მივიდოდა საქმე, სწორედ მაშინ გამოჩნდებოდა ხოლმე - ცოლად უნდა მოვეყვანე, მაგრამ ოჯახი ჰქონია, მომატყუა იმ დებილმაო! - და ასე შემდეგ...
გიჟს ჰგავდა მამამისი. სცემდა, მაგრამ არ სჭრიდა; ხოლო ერთი ასეთი მორიგი დაკარგვისას ინფარქტმა დაარტყა და ძლივს გამოსტაცეს სიკვდილს ხელიდან.
მაშინ დედამისმა ხერხი იხმარა, დაქალი მიუგზავნა ნატუკას და გაარკვია, რომ მის შვილს კაცები უყვარდა, უყვარდა, - აღარ შეეძლო, ისე ძალიან. უყვარდა და რა ექნა, პირდაპირ აღარ იცოდა; არც თვითონ უნდოდა შინიდან დაკარგვა, მაგრამ დრო მოუვიდოდა და რაღაც ემართებოდა, ვერანაირად ვეღარ თოკავდა თავს - ფეხებს თავისით მიჰყავდა ძველი თუ ახალი ნაცნობებისაკენ, საჩვენებელი თითიც თავისით კრეფდა იმათი ტელეფონის ნომრებს და პირიც თავისით ლაპარაკობდა იმას, რაც საჭირო იყო...
თავდაპირველად გონიერმა დედამისმა ერთი ვინმე ნათესავის ცარიელ ბინაში გადაასახლა ნატუკა შვილიანად, შეშლილს დამგვანებულ მამამისს გამოარიდა, ხელში არ ჩაგვაკვდეს ეს კაციო და სანდო მეზობლებს თვალთვალიც დაავალა, შვილი კი დაარიგა, ყველას დასანახად ცხოვრობ, ახლა მაინც მოერიდე ამ საძრახის საქმესო. თუმცა ობიექტურობა მოითხოვს, აღინიშნოს, რომ ამ ცხრასართულიანი სახლის მეცამეტე სართულზე - ყველას დასანახადაც - გვიან ღამემდე არ წყდებოდა მომსვლელთა ნაკადი ნატუკას კართან და ერთმანეთს რომ გადაეყრებოდნენ ამ ქალის რაყიფები, ისეთი აურზაური და დაკა-დაკა იმართებოდა, მილიციას თუ პოლიციას იძახებდნენ “შურიანი და ბოროტი მეზობლები” (ნატუკას დედის გამოთქმაა), მაგრამ მოდიოდა რო!..
ძალიან ბევრი იფიქრა დედამისმა, რჩევა ჰკითხა ნაცნობებს, სხვაგანაც გაიკითხ-გამოიკითხა და ჭკუაში დაუჯდა, რომ ნატუკა სექსოპათოლოგთან მიეყვანა. გადარეკა-გადმორეკა. იქ დაქალს შეეხმიანა, აქ თანამშრომლის ბიძაშვილს ესაუბრა, იმან თავისი ძმაკაცის მეგობარს სთხოვა და მოკლედ, ასათიანის ქუჩაზე, ფსიქიატრიულში მონახა კაი სპეციალისტი.
ჰოდა, დაიწყო ნატუკამ სეანსებზე სიარული.
დაუჯდებოდა შინაბერა სექსოპათოლოგი იგი და - კაციო? კაცი ოხერია, ბანჯგვლიანია მაიმუნივით, საზიზღრად დიდია, ზორბაა, ოფლის სუნი აქვს, ბევრი იმ აქოთებულ სიგარეტს ეწევა და შენ წარმოიდგინე, სვამს კიდეცო! მერე ღიმილი, რა საძაგელი ღიმილი აქვთ, ერთი დააკვირდი, ფუჰო!
ამ სეანსების მერე უფრო მოიმატეს ნაირ-ნაირმა სტუმარ-საძაგელბანჯგვლიანებმა ნატუკას კართან, ხელჩაქნეულმა დედამისმა მთლად მიანება თავი და უმორჩილესად გთხოვთ, ყურადღება მიაქციოთ, რომ ნატუკა თბილისის რომელიღაც უბანში, ცხრასართულიანი სახლის მეცამეტე სართულზე - ყველას დასანახად - ცხოვრობს ახლაც, ძილში ხშირად ნახულობს ფრთოსან ფალოსებს და “შიდსის” საფრთხეც კი ვერ აჩერებს, - თავისას განაგრძობს.
ხდება ხოლმე ასეც, რას იზამ...
ჰეპი ენდი გვიანდელი მინაწერის სახით:
ამასწინათ ნატუკას დედა შემხვდა ავტობუსის გაჩერებაზე, გაღიმებული მომესალმა, ცალკე გამიხმო, ხელჩანთიდან სურათების დასტა ამოიღო და გამომიწოდა, ნახეო.
“კოდაკზე” გადაღებული ფოტოები იყო: ნატუკა და თავისი შვილი ეიფელის კოშკთან. ნატუკა და თხასავით წვერიანი კაცი თანხმობის მოედანზე, კაფე “როტონდაში”, ზღვაზე - ნიცაში, სადღაც რესტორანში...
ასე რომ, ჩვენი ბიჭ-ბუჭობა ტყუილად ნუ დაუწყებს ძებნას თბილისის რომელიღაც უბანში ცხრასართულიანი სახლის მეცამეტე სართულს - იქ აღარავინ დახვდებათ.
რა მომხდარა?
არ დაიჯერებთ, მაგრამ მაინც უნდა გითხრათ: ნატუკას ფრანგული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი ჰქონია დამთავრებული, ასე თუ ისე სცოდნია ენა, გაუცვნია ერთი მდიდარი ფრანგი მარკიზი, რომელსაც შეჰყვარებია და თავის შვილიანად წაუყვანია პარიზში, შუაგულ ელისეს მინდვრებზე... აი, ასე! “გასკდნენ გულზე შურიანი და ბოროტი მეზობლები!” (ნატუკას დედის გამოთქმა).
ალბათ, მაინც არ გჯერათ.
ისე, მეც კი ვარ დაეჭვებული - პარიზში გათხოვება მე ხომ არ მოვიგონე მეთქი.
(romeligac ubneli natuka)
თბილისის რომელიღაც უბანში, ცხრასართულიანი კორპუსის მეცამეტე სართულზე - ყველას დასანახად - ცხოვრობდა ნატუკა თავის პატარა გოგოსთან ერთად.
ადრე სოფლელი ქმარი ჰყავდა, რომელიც სიმთვრალისას სცემდა ხოლმე და მოკიდებული სიგარეტით რომ მოატანა, კინაღამ შემოაკვდა და დედამისმაც უმალ გააშორა.
მერე ნატუკას დედამ მოუნახა სხვა კაცი, ქალაქელი. ნარკუშა და ყომარბაზი გამოდგა ისიც, ბედი არ გინდა? და იმასაც გაეყარა, დედამისის რჩევით, რაღა თქმა უნდა.
ამის შემდეგ უცნაური ამბები ემართებოდა ხოლმე. ვთქვათ და, წავიდოდა სახლიდან და გაქრებოდა რამდენიმე დღით. ერთმანეთს ეცემოდნენ მშობლები, მთელ ქვეყანას შეაწრიალებდნენ - ჯერ სანათესაოს ააფორიაქებდნენ, მერე ნატუკას მეგობრებს ჩამოურეკავდნენ, უბნის ინსპექტორს გააგებინებდნენ, ახლა შინაგან საქმეთა სამინისტროს მაღალ ჩინოსან მოხელეებს გამოძებნიდნენ და ტელევიზიაში გამოცხადებამდე რომ მივიდოდა საქმე, სწორედ მაშინ გამოჩნდებოდა ხოლმე - ცოლად უნდა მოვეყვანე, მაგრამ ოჯახი ჰქონია, მომატყუა იმ დებილმაო! - და ასე შემდეგ...
გიჟს ჰგავდა მამამისი. სცემდა, მაგრამ არ სჭრიდა; ხოლო ერთი ასეთი მორიგი დაკარგვისას ინფარქტმა დაარტყა და ძლივს გამოსტაცეს სიკვდილს ხელიდან.
მაშინ დედამისმა ხერხი იხმარა, დაქალი მიუგზავნა ნატუკას და გაარკვია, რომ მის შვილს კაცები უყვარდა, უყვარდა, - აღარ შეეძლო, ისე ძალიან. უყვარდა და რა ექნა, პირდაპირ აღარ იცოდა; არც თვითონ უნდოდა შინიდან დაკარგვა, მაგრამ დრო მოუვიდოდა და რაღაც ემართებოდა, ვერანაირად ვეღარ თოკავდა თავს - ფეხებს თავისით მიჰყავდა ძველი თუ ახალი ნაცნობებისაკენ, საჩვენებელი თითიც თავისით კრეფდა იმათი ტელეფონის ნომრებს და პირიც თავისით ლაპარაკობდა იმას, რაც საჭირო იყო...
თავდაპირველად გონიერმა დედამისმა ერთი ვინმე ნათესავის ცარიელ ბინაში გადაასახლა ნატუკა შვილიანად, შეშლილს დამგვანებულ მამამისს გამოარიდა, ხელში არ ჩაგვაკვდეს ეს კაციო და სანდო მეზობლებს თვალთვალიც დაავალა, შვილი კი დაარიგა, ყველას დასანახად ცხოვრობ, ახლა მაინც მოერიდე ამ საძრახის საქმესო. თუმცა ობიექტურობა მოითხოვს, აღინიშნოს, რომ ამ ცხრასართულიანი სახლის მეცამეტე სართულზე - ყველას დასანახადაც - გვიან ღამემდე არ წყდებოდა მომსვლელთა ნაკადი ნატუკას კართან და ერთმანეთს რომ გადაეყრებოდნენ ამ ქალის რაყიფები, ისეთი აურზაური და დაკა-დაკა იმართებოდა, მილიციას თუ პოლიციას იძახებდნენ “შურიანი და ბოროტი მეზობლები” (ნატუკას დედის გამოთქმაა), მაგრამ მოდიოდა რო!..
ძალიან ბევრი იფიქრა დედამისმა, რჩევა ჰკითხა ნაცნობებს, სხვაგანაც გაიკითხ-გამოიკითხა და ჭკუაში დაუჯდა, რომ ნატუკა სექსოპათოლოგთან მიეყვანა. გადარეკა-გადმორეკა. იქ დაქალს შეეხმიანა, აქ თანამშრომლის ბიძაშვილს ესაუბრა, იმან თავისი ძმაკაცის მეგობარს სთხოვა და მოკლედ, ასათიანის ქუჩაზე, ფსიქიატრიულში მონახა კაი სპეციალისტი.
ჰოდა, დაიწყო ნატუკამ სეანსებზე სიარული.
დაუჯდებოდა შინაბერა სექსოპათოლოგი იგი და - კაციო? კაცი ოხერია, ბანჯგვლიანია მაიმუნივით, საზიზღრად დიდია, ზორბაა, ოფლის სუნი აქვს, ბევრი იმ აქოთებულ სიგარეტს ეწევა და შენ წარმოიდგინე, სვამს კიდეცო! მერე ღიმილი, რა საძაგელი ღიმილი აქვთ, ერთი დააკვირდი, ფუჰო!
ამ სეანსების მერე უფრო მოიმატეს ნაირ-ნაირმა სტუმარ-საძაგელბანჯგვლიანებმა ნატუკას კართან, ხელჩაქნეულმა დედამისმა მთლად მიანება თავი და უმორჩილესად გთხოვთ, ყურადღება მიაქციოთ, რომ ნატუკა თბილისის რომელიღაც უბანში, ცხრასართულიანი სახლის მეცამეტე სართულზე - ყველას დასანახად - ცხოვრობს ახლაც, ძილში ხშირად ნახულობს ფრთოსან ფალოსებს და “შიდსის” საფრთხეც კი ვერ აჩერებს, - თავისას განაგრძობს.
ხდება ხოლმე ასეც, რას იზამ...
ჰეპი ენდი გვიანდელი მინაწერის სახით:
ამასწინათ ნატუკას დედა შემხვდა ავტობუსის გაჩერებაზე, გაღიმებული მომესალმა, ცალკე გამიხმო, ხელჩანთიდან სურათების დასტა ამოიღო და გამომიწოდა, ნახეო.
“კოდაკზე” გადაღებული ფოტოები იყო: ნატუკა და თავისი შვილი ეიფელის კოშკთან. ნატუკა და თხასავით წვერიანი კაცი თანხმობის მოედანზე, კაფე “როტონდაში”, ზღვაზე - ნიცაში, სადღაც რესტორანში...
ასე რომ, ჩვენი ბიჭ-ბუჭობა ტყუილად ნუ დაუწყებს ძებნას თბილისის რომელიღაც უბანში ცხრასართულიანი სახლის მეცამეტე სართულს - იქ აღარავინ დახვდებათ.
რა მომხდარა?
არ დაიჯერებთ, მაგრამ მაინც უნდა გითხრათ: ნატუკას ფრანგული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი ჰქონია დამთავრებული, ასე თუ ისე სცოდნია ენა, გაუცვნია ერთი მდიდარი ფრანგი მარკიზი, რომელსაც შეჰყვარებია და თავის შვილიანად წაუყვანია პარიზში, შუაგულ ელისეს მინდვრებზე... აი, ასე! “გასკდნენ გულზე შურიანი და ბოროტი მეზობლები!” (ნატუკას დედის გამოთქმა).
ალბათ, მაინც არ გჯერათ.
ისე, მეც კი ვარ დაეჭვებული - პარიზში გათხოვება მე ხომ არ მოვიგონე მეთქი.