შაქრის ნატეხი
ხვალ ლუკა მოვიდა და ჩოკოლატი მომიტანა. ჩოკოლატი, ჰაააა! აი, ასე შევჩამე. ლუკა ტილოდა. მელე ბაბუშკამ დააცხნალა. ჩემი ბაბუშკა ძალიან მიყალს. უბლალოდ დაძველდა და ფეხები სტკივა. მე ალ მინდა, ლო მოკვდეს. წავალ, ოქლოებს მოვძებნი, ლოგოლც ,,სტალიე ჩუძესაშია" და ავაშენებ დიდ, მლგვალ სახლს და ყველა კალგათ ვიქნებით. თუ ალ დამიჯელებთ, გავფლინდები ფანჯლიდან და აგალ გეყოლებით. დედიკომ მითხლა, ლო გვიან მოვკვდებით. ახლა აი, ამდენი ცლის ვალ, მაგლამ მეც ვიქნები ბაბუშკა. ალა, ბაბუშკა ლუსულია, მე ბებო ვიქნები, ქალთული ბებო, ლოგოლც ნანა ბებო და ვიქნები ისეთი მაგალიიიი, ლოგოლც შპიონკები ალიან. ჩემი დედიკო ლამაზია, მაგლამ მკვლელია.სადღაც კლავს ქათამს და მელე მაჩმევს. ძლოხასაც კლავს. მე მეცოდება ძლოხა. ძლოხა გვაძლევს მალაკო, მაცონი, სმიტანუ. მე ალ მიყვალს ძლოხის ხოლცი, იმიტომ, ლომ მეცოდება. მიყვალს კატლეტები,სასისკები, ჩოკოლატი, ნაამცხვლები. ლუკაც მიყვალს, მაგლამ იმისი შეჩმა ალ მინდა. ტუჩებში მინდა, ლო ვაკოცო. გუშინ ექვსი წლის გავხდი და დაბადების დღე მქონდა და ტორტი მარწყვებიანი. ფოთლებიც ჰქონდა, ნამდვილი ფოთლები, დედამ გაუკეთა და ოღონდ ფოთლები უნდა გამოგეწუწნა და თეფშზე დაგეგო და მე შემეშალა, დავღეჭე და გადავყლაპე და მამიკო გამიბრაზდა – ღორმუცელა ხარო. ისე, მაინცდამაინც არ მომეწონა ფოთლის გემო. მე სხვა ფოთლის გემო მიყვარს. აი, პიტნის და იმისგან ჩაის მიკეთებენ და ხანდახან, როცა ვსვამ, ფოთლებიც შემყვება ხოლმე პირში. სკოლაში მივდივარ და რა კაია! და მაშინებენ, უნდა ისწავლოო და იმეცადინოო და რა არის ეს მეცადინეობა, არ ვიცი. ალბათ კითხვა რომ უნდა ვისწავლო და ეგ ხო უკვე ვიცი, ბაღშიც მასწავლეს და სახლშიც და ალბათ სკოლაში ბევრზე ბევრი უნდა წავიკითხო და სახლში რაღა უნდა ვაკეთო? ალბათ ვუყურო ,,შამანა ქინდერს" და ,,გალაქტიკ ფუტბოლს". და ყველაზე ძალიან ,,სალვადორი" მიყვარს და ვუყურებ, მაგრამ დედიკო და მამიკო დამცინიან, როცა სალვადორს ვუყურებ და მე კიდევ მიყვარს სალვადორი და რომ გავიზრდები, ცოლად გავყვები, როგორც დედიკო გაყვა ცოლად მამიკოს და ტუჩებში აკოცეს ერთმანეთს და მეც ვაკოცებ ტუჩებში სალვადორს. მარტო სალვადორის კოცნა არ მეზიზღება და დანარჩენ ბიჭებს ვერ ვიტან, ვერც საზიზღარ ალბერტოს და ვერც ანდრეს კორონას, იზაბელს რო ახრჩობდა, და არც გიორგი მიყვარს და არც ზაზა. მე მაგათ ტუჩებში არ ვაკოცებ, თან რაღაცეები კიდიათ ბიჭებს ფუჩულების მაგივრად. ტუალეტში დავინახე და თან რამდენჯერ! სასაცილო რაღაცეები აქვთ და მაგრად მეზიზღება. ფუჰ! სალვადორს და ჩემს მამიკოს, არა მგონია, ჰქონდეთ. იმათაც ჩემნაირი ფუჩულები აქვთ და ამიტომ მიყვარს ისინი. და მამიკოსაც კი გავყვებოდი ცოლად, მაგრამ სალვადორი უფრო ლამაზია და თან ბაბუშკა ამბობს, ქერა გოგოებს შავი ბიჭები მოსწონთო და სალვადორი კი შავია.… უკვე მეოთხე კლასში გადავედი და ძალიან გამიხარდა, რომ არდადეგები დამეწყო. მართალია, ლუკას ვეღარ ვნახავ სანამ სკოლაში არ დავბრუნდებით, მაგრამ სამაგიეროდ, ეს საზიზღარი ინგლისური აღარ მექნება დიდხანს. რატომღაც ვნერვიულობ, როცა ამ გაკვეთილზე მივდივარ. დედამ ნახა ჩემი მასწავლებელი და თქვა, რომ ყველაფერი რიგზეა, მაგრამ მე მაინც ვნერვიულობ და არ ვიცი, რატომ. მირჩევნია, წიგნი წავიკითხო, მაგალითად ,,ტომ სოიერი”. დედიკომ მითხრა, წაიკითხეო, როცა მე საბავშვო წიგნი მოვთხოვე. ჯერ თვითონ წაიკითხა ხმამაღლა. ისე კითხულობდა, რომ მომეწონა. მერე მე გავაგრძელე. არა უშავს, მაგრამ ბევრი სიტყვა არ მესმის. როცა დედიკო სახლშია, ვეკითხები და მიხსნის. მაგრამ უმეტესად არ არის სახლში და საერთოდ, ძალიან იშვიათად არის სახლში. მინდა, ძალიან მინდა, რომ ხშირად იყოს ჩემთან. დედამ ამიხსნა, რომ რაღაც მესტუაცია თუ მეტრუაცია უნდა დამეწყოს. სისხლის დანახვის მეშინია და არ ვიცი, რა უნდა ვქნა. მითხრა, რომ ეს აუცილებელია, თუ არ მომივა ეს რაღაც ჯანდაბა, მაშინ შვილები არ მეყოლება და ავადმყოფი ვიქნები. არ მეყოლება და ნუ მეყოლება. შვილებზე ძალიან ის მინდა, რომ ძუძუები გამომივიდეს. ჩემს კლასელებს უკვე გამოსდით. ადრე მეგონა, რომ დედამ ექიმთან უნდა წამიყვანოს, ფული გადაიხადოს და მერე ამომივა ძუძუები. ახლა მივხვდი, რომ ეს სისულელეა. თავისით ამოდის. ზოგს იმხელა აქვს უკვე, რომ ფიზკულტურის გაკვეთილზე გახდისას კარგად ვამჩნევ. ამ ბოლო დროს ტკივილები მაქვს, თან ძალიან გამიმაგრდა ძუძუების ადგილი. თითქოს ქვები მაქვს. გუშინ ლუკამ შემთხვევით მკლავი მომარტყა იმ ადგილას და ტკივილისაგან ვიტირე, თან მრცხვენოდა, რომ არ გაეგო, რაც მოხდა. ძალიან მინდა, რომ ლუკამ მაკოცოს. ღამე წარმოვიდგენ ხოლმე, როგორ გვაქვს ის, რასაც კინოებში ვხედავ – შიშვლები წვანან ერთმანეთზე ან კოტრიალობენ, ანდა - ერთი ზემოდან აზის მეორეს და ქანაობენ. მე ძალიან მაინტერესებს, როგორ ხდება ეს ზუსტად. მასეთი ფილმები მამას და დედას აქვთ კომპიუტერში და ერთად უყურებენ ხოლმე, მე როცა შევალ - თიშავენ . ვერაფრით ვერ ვიჯერებ, რომ ეს ხმები, რასაც გამოსცემენ, სიამოვნების ხმებია. რატომღაც მგონია, რომ რაღაცას სტკენენ ერთმანეთს. როცა დედას ველაპარაკე, მითხრა, რომ სიამოვნების ხმებია, მაგრამ ვერ ვიჯერებ, ხანდახან ისე კივიან კინოში. თან მარიკამ მითხრა, რომ დედამისი და მამამისიც ასე აკეთებენ, ერთხელ დაუნახავს. მე არასოდეს არ მინახავს ჩემი მშობლები ასეთ დროს, მაგრამ მჯერა, რომ ისინიც ჟიმაობენ. ისე, მაინცდამაინც არ მინდა ვნახო – შემზიზღდებიან, წინასწარ ვიცი. აი, კინოში სხვებს კი ვნახავდი სიამოვნებით. ხანდახან მარტოს მძინავს ოთახში და მაშინ ტრუსიკსაც ვიხდი და ხელს ვიყოფ. ეს ძალიან მომწონს. იმ დღეს ტელევიზორში ვნახე, ერთი გოგო როგორ იყოფდა ხელს და ისე მოძრაობდა, როგორც ბიჭებთან მოძრაობენ ხოლმე ჟიმაობის დროს, თან კრუსუნებდა, ბოლოს დავარდა საწოლზე და მკვდარივით ეგდო. მეც ვცადე ასეთი მოძრაობები, მაგრამ შემეშინდა, იმ გოგოსავით გული არ წამსვლოდა და გავჩერდი. გული რომ წამსვლოდა, ყველა გაიგებდა რაც გავაკეთე და თავს მოვიკლავდი. ზღეს პიველაზ ზავთვეი. ბანკეტი ქვქონზა. კიდევ კაი, მაცავლებლეი მალე ზავიდნენ. ჰკ! აუფ, იოგორ მიდრიალებს თავიიი! და… ჰკ! ბრუნავზ მძელი ზეზამიცა! ია, ვისი, კაი იყო? კაი იყო! კოტემ დუჩებში მაოცა. ფუჰ! იატო მაოცა? მე მივეზი უფლება და მაკოზა. ია სველი და ბნელი იყო, ღმეთო. ია ვიცი, აც მომეწონა. ჰკ! იო ვცვები, მძელი ქვეყანა ზრიალებს ზიზქოს... გული მერევა! ჰკ! კოზნა, კოზნა ია საზიზღიობა იყო. აუ, ჩემი!..აღაც დავლევ და იაც მტავაია, აღარც ვიკოსნავებ! ძლივს მივაღრჩვე ეს მისაღები გამოცდები. ბოლო ნიშანს რომ ველოდებოდი, გია გავიცანი. ჩემზე ათი წლით უფროსია, სიმპათიური და უამრავი ლექსი იცის ზეპირად.თვითონაც წერს, ოღონდ ჯერ არ წაუკითხავს ჩემთვის. თითქმის ყოველდღე ვხვდებით და დღეს, როგორც იქნა, ვიკოცნავეთ ფუნიკოლიორზე. ეგრევე მკერდისკენ გაექცა ხელი და ეს არ მომეწონა. დებილი ხარო, მარიკამ მითხრა. რა ვიცი, შეიძლება ვარ დებილი. გიას და ქალიშვილობას ერთად დავემშვიდობე, ორივეს ჩემი ნებით. რა საოცარია, როგორც კი ვშორდები ვინმეს, დეპრესიაში რომ არ ჩავვარდე, ეგრევე, თითქოს ციდან ვარდება მეორე. მესამე და მეოთხე კი, თითქოს ზრდილობა მოითხოვსო, თავის ,,რიგს\" ელოდებიან. ექსპედიციიდან შეყვარებული ვბრუნდები. ვის ახსოვს ან ლუკა, ან ზაზა ან გია. ახლა სხვა ლუკა მყავს. ბედნიერი ვარ. მიკვირს, რაღაც თეორიებს რომ ვისმენ სექსუალურ შეუთანხმებლობაზე. რის შეუთანხმებლობა, ყველაფერი გენიალურადაა. მკერდზეც ვაკიდებინებ ხელს და ყველგანაც. კარგია! საოცარია, ყველაფერი მაინტერესებს, დიპლომის დაცვაც. ახალ სამსახურში მისვლაზე ჭკუა მეკეტება, ბევრს ვხატავ და გერმანულ სტატიებსაც რიხინ-რიხინით ვთარგმნი, მაგრამ თითქოს ყველაფერი იმისთვის ხდება, რომ სიყვარული შევივსო. კაცები პირიქით არიან – სიყვარულით ავსებენ თავიანთ ძირითად საქმეებს. ჯერ საქმე და მერე მისი ატრიბუტი – სიყვარული. ჩემთვის კი სიყვარულია მთავარი, საქმეები კი ატრიბუტები არიან. მეორე ბავშვი საკეისროთი გავაჩინე და ამის მერე ძალიან მალე მივხვდი, რომ ჩემსა და ჩემს ქმარს შორის რაღაც ეტაპი დამთავრდა. აღარც ის ლტოლვა, აღარც ის სიგიჟეები. ძმაკაცებივით ვართ, ან ნათესავებივით. ჯერ კიდევ შარშან, პირველი ბავშვის გაჩენის მერე გიჟს ჰგავდა, სანამ სექსუალურად ვარგისი გავხდებოდი. ახლა არც ერთი არ ვჩქარობთ. მე მისი გულგრილობა მიტყდება, მას - ჩემი და იმავდროულად საკუთარ გულგრილობებსაც ნელ-ნელა ვაცნობიერებთ. ამასობაში სამსახურში გავედი. ვხვდები, რომ ისევ ვარ მზად აქტიური ცხოვრებისთვის. არ ვმაზავ არც ერთ ქეიფს, დაბადების დღეს, თეატრსა და კონცერტს. ამ ასაკში გათხოვებას გადარჩენილი ორი დაქალი შემომრჩა და ერთიც ქმარს გაშორებული მარიკა. ბიჭებიდან ნიკუშა და ზურა. ძირითადად მარიკასთან ვიკრიბებით. ხანდახან ვსვამთ. იქ ერთი ექიმი დადის. მარიკას ბავშვობის მეგობარი – დათო .ვგრძნობ, რომ მოვწონვარ. მე კი ამ დროს ჭკუაზე არა ვარ, ისე მინდა ახალი კაცი. თუნდაც ერთი წლის წინ ამას ვერ წარმოვიდგენდი. ბოლო რამდენიმე თვეა გამალებული დავეძებ, ყველა ახალგაცნობილში ჩემი მომავლის კაცს ვხედავ . ისეთი აჟიტირებული ვარ, როგორც თვრამეტი წლის, ქალიშვილი რომ ვიყავი და არ ვიცოდი, ვის მივსკდომოდი. რა მინდა? სექსი? სექსი ხომ საუკეთესო მაქვს ლუკასთან. არ ვიცი, არა! სიყვარული, რომანტიკა, ახალი სისხლი! თავგადასავალი თუ რაღაცა ჯანდაბა. ეტყობა, ამას გრძნობენ ჩემს გარშემო მყოფი კაცები და ამხელა პაუზის მერე ისევ ჩნდება უამრავი თაყვანისმცემელი. დათოსთან გასაგიჟებელი გავგიჟდი. ერთი პერიოდი მეგონა, რომ ძალიან მიყვარს. ეტყობა, ასე იცის ამდენი წლის მერე ახალმა კაცმა, მაგრამ როცა ქმართან დაშორება და ორი პატარა ბავშვიანად ცოლად გაყოლა შემომთავაზა, მივხვდი, რომ გრძნობები უნდა გავაკონტროლო, რომ დათო ლუკას ფრჩხილადაც არ ღირს, უბრალოდ ახალია და საინტერესო, მორჩა და გათავდა, რად უნდა ამას ფილოსოფია და ჩაღრმავებები. დათო ზაზამ შეცვალა. ერთ წელიწადში კი ზაზა შეცვალა დიტომ. დავამუღამე, რომ ჩემს მდგომარეობაში კაცები ერთ წელიწადში მეწურებიან. ბავშვებთან ცოტა დროს ვატარებ, თუმცა ყველაფერს ვუკეთებ მათ და არაფერი არ აკლიათ. ლუკასთან სექსი სულ უფრო და უფრო მეზარება, მაგრამ რომ დამშორდეს, თავს მოვიკლავ. თვითონ ვერაფერს ამჩნევს და მშვიდადაა. ხანდახან მასტურბაცია მირჩევნია, იმდენად მეზარება თავის შეწუხება. გუშინ ორმოცდაათი წლის გავხდი. რესტორანში მარტო გოგოები მოვიდნენ და ჩემი შეუცვლელი მეგობრები – ნიკუშა და ზურა. უკვე ოთხი წელია, სიყვარულის ობიექტი აღარ მყავს. დავბერდი ბოლო-ბოლო. აღარ არის დრო? ყველაზე დიდი უბედურება არ მითქვამს – კლიმაქსი დამეწყოოო!.. სექსუალური სურვილები თითქმის აღარ მაქვს მაგრამ ახალ კაცთან ურთიერთობაზე ნამდვილად არ ვიტყოდი უარს. ისეთი ურთიერთობა მინდა, სადაც სიყვარულია და სექსიც სხვათა შორის, ატრიბუტისთვის და ტრადიციის დაცვისთვის. ბავშვები... ბავშვები კი არა, უკვე უნივერსიტეტს ამთავრებენ. ისეთი დოზით აღარ ითხოვენ ჩემს თავს. არადა, დრო ახლაღა გამომითავისუფლდა მათთვის. სამსახურიდან შვიდ საათზე მოვდივარ, ლუკა თავის ნარკვევებს ჩაჰკირკიტებს. სადილს და რამეს უცებ ვაკეთებ და ვრჩები უსაქმოდ. თუ ხასიათზე ვარ, ვხატავ – ძირითადად ძველ გრძნობებს და რაღაც მიგნებებს ვაფიქსირებ ტილოზე. თუ ესეც მეზარება, ტელევიზორში რომელიმე ჰოლივუდურ სისულელეს ვუყურებ და, რაც ყველაზე სასაცილოა, ყოველ ცხრა საათზე სერიალს ველოდები. მახსოვს, პატარა რომ ვიყავი, ჩემი მშობლები დამცინოდნენ, ვენესუელური და ესპანური სერიალები და მათი პერსონაჟები რომ მიყვარდა. ახლა ლუკა დამცინის. მეც ვიცინი, მაგრამ საკმარისია, ფილმი დაიწყოს და სიუჟეტი დაიძაბოს, ცრემლები მადგება თვალებზე. დღეს ჩემი უფროსი შვილის დაბადების დღე იყო. სამსახურიდან დაბრუნებულმა ტორტი მოვიტანე, ის კი სადღაც კაფეში წასული დამხვდა თავის დაქალებთან ერთად. ჩვენთან ერთად ყოფნა არ მოისურვა, არადა, რას დავუშავებდით... თან ის ვაჟბატონიც იქნება... მარიკას დავურეკე, ზურასაც, ნინოსაც, ზოგი სახლში იყო ჩამტკბარი შვილიშვილებთან, ზოგი სამსახურში გაჭედეს. ავდექით და მე და ლუკამ მივირთვით. ყავის ტორტი იყო და გული ამიჩქარა. ვეღარ ვიტან ამ ბოლო დროს ასეთ მაპროვოცირებლებს. სიგარეტსაც ხომ ამიტომ დავანებე თავი... ჩემი რადიკულიტიც მიჩმახებს... დიდი უბედურება დამატყდა თავს –შემამცირეს. განა არ ვიცი, რომ 65 წლის ვარ, მაგრამ არც სკლეროზი მაქვს და არც სამუშაო ფორმა დამიკარგავს. მაგრამ მაინც ასე მკაცრად დამიფიქსირეს სიბერე. გავგიჟდები სახლში ჩამოწერილი, ჩაჩანაკი მოხუცი. ეჰ, სულ ახლახანს ვიყავი ლამაზი და პერსპექტიული. ახლა აღარც ერთი აღარ ვარ. ნინოს სიძემ ბინა ჩვენსკენ იყიდა და ნინოც თავისთან დაასახლა, ალათ უფრო იმიტომ, რომ აქ კარგად მიხედავენ – კიბო აქვს. ჯერ კი ფეხზეა, არც ტკივილები აწუხებს, მაგრამ ყველამ ვიცით, რომ მე-4 სტადიაა და ვერაფერს ვშველით. თვითონ მას არ ეუბნებიან. არადა, სისულელედ და დანაშაულადაც კი მიმაჩნია ასეთი მიდგომა. ვფიქრობ, ადამიანს აქვს უფლება, იცოდეს თავის შესახებ ასეთი მნიშვნელოვანი სიმართლე. დღეგამოშვებით გადავდივარ და ვჭორაობთ. ვიხსენებთ ძველ ამბებს, ჩვენს აღვირახსნილობებს. რომ მოკვდება, რა მეშველება. თან მეღა დავრჩი მთელი სადაქალოდან და მერე ალბათ ჩემი რიგი მოვა. ყავა არც ერთისთვის არ შეიძლება და გასართობდ პიტნიან ჩაის ვსვამთ, თან მაღალ წნევას უხდება. სასაცილო ის არის, რომ ძლივს დავჩანაჩალებთ მე ჩემი ვენებისა და რადიკულიტის გადამკიდე, ის კიდევ თავისი სიმსივნის გამო და ისევ კაცებზე ვლაპარაკობთ, ხანდახან ძველ ამბებს რომ ვარჩევთ, ისე დავცხებთ ხოლმე ერთმანეთს, ჭერს ვხდით კივილით. ასე აღმოვაჩინე, რომ ჩემამდე ლუკას საყვარელი მარიკა ყოფილა და ეს მე ახლა გავიგე. მას მერეღა მითხრა ნინომ, რაც მარიკა ცოცხალი აღარ არის. გავცოფდი. მივიდე სახლში! როგორ დამიმალეს! უნამუსოები! თუმცა გაბრაზება მალე გამდის და გადაწყვეტილებას იქვე ვცვლი – ლუკას საქმეს არ გავურჩევ. კიდევ კარგი, ნინოს სიძე-ქალიშვილი და , მით უმეტეს, შვილიშვილი, არ არიან ხოლმე სახლში ასეთ დროს, თორემ გადაირეოდნენ ორი ბებრის წივილ- კივილზე. ნინოც მომიკვდა. მეტი აღარავინ დამრჩა. ზურა შვილიშვილებს ასეირნებს დღე და ღამე. ნიკუშა, სამსახურიდან რომ გაათავისუფლეს, ადგა და გერმანიაში გადასახლდა თავის ბიჭთან. ერთი პატარა ბანკეტიც მოაწყო გამოსამშვიდობებლად რესტორანში. მეორე სართულზე, დარბაზში ვისხედით. ჰოდა, ქვედა დარბაზი ხალხით იყო გადაჭედილი. ჩვენ რომ კიბეზე ჩამოვდიოდით, ყველამ თვალები დაქაჩა – ნეტავი ეს ბებრუცუნები ზემოთ რას აკეთებდნენო. ეჰ, ახლა ივ როშეს პომადაც მაქვს და არმანის სუნამოც მასხია, მაგრამ რისთვის... ვიღაცეები მღეროდნენ, ორი წყვილი ცეკვავდა. ისე გვიყურებდნენ, თითქოს უცხოპლანეტელები ვიყავით და არც მემღეროს ცხოვრებაში, არც მეცეკვოს და ამათზე უკეთეს ბიჭებთან არ მეზასავოს... ზაცაობა... აი, რა დაგვცა მე და ლუკაც. ამ ბოლო დროც ძალიან ცეგვიყვარცა ერცმანეცი. მე ხუცი კბილიღა ცემომცა – ორი ზედა მარჯვენა და ცამი ქვედა მარცხენა. ლუკაცაც დაახლოვებიც ამდენივე. ვერ დავაყენეც ცაცველი, რო ცავიცვა ეც ოხერი კბილები მე მაინც - ქალი ვარ ბოლოცდაბოლოც. ძალიან ცეგვიყვარდა-მეცქი ერცმანეცი. ცვენც გვერდიც ოცახში ცვენც სვილისვილებც ზინავც – ანაც და მარიც. ხოდა, იცინი რო დაიძინებენ ხოლმე, მე ლუკაც შევუგორდები ხოლმე ცაცოლში და ვზაცაობც. ცუხელ დაგვაცენზა ამ კოცნაობაში. ცან უკბილო პირიც რა კაი ყოფილა ეც ზაცაობააა!.. დილიც ზოგჯერ იცეცი დაცუცხული ვარ ლუკაც ცვერებიც, რო მცელი ცახე მეცვიც. მეცინია, ბავცვებმა არ შემამცნიონ... ლუკაც ზიზი ხანია, ერექცია აღარ აქვც, არც მე მინდა რამე წელც ქვემოც. მარტო ვზაცაობთ და ვზაცაობთ... დღეც მაღიმ ჩოკოლადი მოიტანა, ტვიტონ ცეცამეც იმხელა ბანბანერკა და მე არც კი გამაცინჯეც. ძალიან მიყვარც ცოკოლადი, ბანანებიც, მაგრამ ცოკოლადი უფრო მიყვარც და რა ვქნა... ზედ არავინ აღარ მიყურებც. დღეც ანამ ცავიცი ბოი ფრენდი მოიყვანა და ცემც თვალწინ ზაცაობდნენ. ციცქოს იქ არ ვიყავი...ავდგები და მოვკვდები მალე და აღარ გეყოლებიც, აი, ნახავც...
კოდალაშვილი ლელა - Kodalashvili Lela
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%