ალხაზიშვილი გივი - Alkhazishvili Givi

სიმართლე გითხრა, გამახარა შენმა სიტყვებმა. ეჭვის თვალით ვუყურებ ყველაფერს, რაც კი გამიკეთებია დღემდე. მეტადრე ახლა, როცა მთელი ჩემი «მონაგარი» ერთად არის თავმოყრილი და უცნაური, ორჭოფული განცდა მეუფლება. საერთოდ ამბივალენტურობა მჩვევია და არ მიკვირს რომ ვყოყმანობ. უცნაურია, მაგრამ სხვა, პრაქტიკული გადაწყვეტილების მიღებისას უფრო სწრაფი და კატეგორიული ვარ, რასაც ვერ ვიტყვი, საკუთარი შემოქმედების ასე ღიად გამოტანასთან დაკავშირებულ ღელვასა და გულის რეჩხებზე. რაღაც გამუდმებით მაეჭვებს, გამონაკლისის გარდა, რაშიც ღმად ვარ დარწმუნებული და ერთხელაც, ასეთ რჩეულს გამოვცემ კიდეც, ოღონდ მოგვიანებით, რადგან ჯერ კიდევ ვაპირებ «ახლების» წერას, ღვთის შეწევნით, მიუხედავად მავანთა ქირქილისა, რომ ეს უკვე იყოო, რადგან შესანიშნავად ვიცი, რომ არ იყო. უბრალოდ საკუთარ გულგრილობას ამართლებენ და ზნეობრივ მხარესაც სძენენ, იყოო, ახლა რაღა დროსიაო.
სიყვარულიც იყო, მაგრამ ახლაც ყოველ ჯერზე ახალია. მერამდენე ათასწლეულია, დაითვალეთ! მგონი ამ პრინციპს ემყარება მკაცრი პოეტური კანონიკური ფორმები, დღემდი რომ განაგრძობენ არსებობას და განაცვიფრებენ, აღაფრთოვანებენ პოეზიის მოყვარულებს, დახვეწილი გემოვნების მკითხველებს.
უბრალოდ, არაეთიკურია ასაკზე აპელირება და მხოლოდ ამ მიზეზით ჩამოწერა ამა თუ იმ ავტორის. ეს ის შემთხვევაა, რასაც თვითონაც იწვნევენ დროისაგან, უსწრაფესად რომ იცვლის თაობებს და ახლებს უხმობს გამუდმებით, მოირგებს კიდეც და მათაც აბერებს გაცვეთს, დაკონკავს, მაგრამ რაღაც მუდამ რჩება და ეს რაღაც სულია. ეს წრებრუნვა ადგილს არ ტოვებს იმ ადამიანებისათვის, ვისაც ამქვეყნად თავი მასპინძელი ჰგონია და არა სტუმარი. ვინც წარმავალობის სუნთქვას, მხილოდ ფიზიკურ მოკვდინებას უკავშირებს და ვინც ამქვეყიური სახელის ძიებითაა შეპყრობილი და გაუმართავს ერთი ვაი-უშველებელი საკუთარი უბადრუკი პერსონის ირგვლივ.. რომელიღაც ფან-კლუბი წარმავალობის შიშში ჩაისახა და ვისაც ფანები აღმერთებენ და გაღმერთებულს პროტესტის განცდა არ უჩნდება, უკვე ეს თამაში სახიფათო ხასიათს იღებს და ხელთ გვრჩება გაუგებარი სექტა, რომელსაც საკუთარი უბადრუკობა უყვარს კერპში. აი ტიპური მაგალითი ნეგაციის გაბატონებისა, რომელიც შთანთქავს ყოველივეს თავის გზაზე და ასაზრდოებს თავის მახინჯ პირმშოს, რომელიც ბედნიერია უბედურებით. დღეს ნეგაცია კარგ ტონად ითვლება. ამით უკვე გახსნილია მთელი ფსევდოფილოსოფიური სტრუქტურა, რომელიც სინამდვილეში უმარტივესი და პრიმიტიული სქემაა.
ღმერთმა სიკეთე მისცეს ყველას, ვინც ფიქრობს, რომ ამ წარმავალ სოფელში მარადიულად იბატონებს. სიბრიყვის სათავეც და ნაკლული ნიჭის ვითომ მასაზრდოებელიც ეს არის, ამავე დროს, და კიდევ ნეხვზე აღმოცენებული ხელოვნურად შექმნილი სასათბურე პირობები, სადაც გასაგები მიზეზის გამო ბიო-გაზის სუნი დგას ყოველთვის.
გამოვხატე ჩემი გულისტკივილი, მხოლოდ იმიტომ, შენ და შენმა თაობამ რომ იცოდეს ამ რეალობის შესახებ, რომლის მართვასაც ცდილობენ ვიღაცები, რომლებმაც თვითონ ვერ დაწერეს ვერაფერი ხეირიანი და სხვებს უქადაგებენ, როგორ წერონ.
ჩემი უპირატესობა გამოცდილებაა, ხოლო ნაკლია ის, რომ თითქმის გავიარე ცხოვრება და წასვლაზე ფიქრი, ალბათ, თანდათან ამეკვიატება და მოსვენებას არ მომცემს. დრო და სივრცე ამ ნაკლსაც და უპირატესობასაც იოლად გაასწორებს. ის, ვინც ჩვენ გვაქილიკებს, იმით გულმოცემული, რომ ჩემზე 25 ან 30 წლით უმცროსია, ღიმილისმომგვრელია. რა პრიმიტიული ხალხია ეგენი, ამის მაფიქრალნი და მთქმელები თავს პოეტებად როგორ თვლიან? როგორც ჩანს მათთვის უცნობია ეკლესიასტეს «ბაცილა» თორემ ასეთ მხიარულ გუნებაზე ვერ იქნებოდნენ და ცოტა მაინც მეტს იფიქრებდნენ.

«სიბრძნის დასაბამია შიში უფლისა», მაგრამ უფლის შიში თუ არ გაქვს, სიბრძნეს სად იშოვი. თუმცა, ისიც გამახსენდა, ამათ ღმერთი რომ მოუკვდათ და რადგან მოუკვდათ, ყველაფერი ნებადართულია.

2009 წ.