ჰენრიკ თევდორეს ძე ჰრინევსკი, წარმოშობით პოლონელი, დაიბადა ქუთაისში 1869 წლის 6 ნოემბერს. მამამისი ქუთაისში მსახურობდა სამოქალაქო სამსახურში. მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი დედასთან ერთად იტალიაში გაემგზავრა. მან ფლორენციაში ტექნიკური სასწავლებელი დაამთავრა და სამხატვრო აკადემიაში განაგრძო სწავლა, მაგრამ 1889 წელს ქუთაისში დაბრუნდა, რათა სამხედრო ვალდებულება მოეხადა. შემდეგ სწავლა განაგრძო გერმანიაში, კარლსრუდის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტზე. პარალელურად აკვარელით ფერწერაში ოსტატდებოდა.
1895 წელს, ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, ისევ იტალიაში ჩავიდა და სამხატვრო განათლების მიღება დაასრულა.
თბილისში ჰ. ჰრინევსკი 1898 წელს ჩამოვიდა და ამ დროიდან მისი ბედი მჭიდროდ დაუკავშირდა საქართველოს კულტურას. მისი ინტერესების სფერო ფართო იყო – იგი ორგანულად ათავსებდა შემოქმედებასა და პედაგოგიურ მოღვაწეობას, მაგრამ უმთავრესი იყო სიძველეებით, ძველი ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლებით გატაცება, რომელიც მთელს მის სიცოცხლეს გასდევდა და მის შემოქმედებას თავისებურ ხასიათს ანიჭებდა.
ჰ. ჰრინევსკის ცხოვრებაში დიდი ადგილი ეკავა პედაგოგიურ საქმიანობას, რაც დაკავშირებული იყო კაზმულ ხელოვნებათა ხელისშემწყობი საზოგადოების სამხატვრო სასწავლებელთან. აქ ის 1902 წლიდან ასწავლიდა, ხოლო საქართველოს დამოუკიდებლობის პერიოდში, 1918-21 წლებში, ამ სასწავლებლის დირექტორი იყო. ჰ. ჰრინევსკი დავით ჩუბინაშვილთან, იაკობ ნიკოლაძესთან, ევგენი ლანსერესთან, ანატოლი კალგინთან და სხვებთან ერთად იყო თბილისის სამხატვრო აკადემიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი და პირველი პედაგოგთაგანი. თბილისის სამხატვრო აკადემიის დაარსებიდან, 1922 წლიდან ვიდრე 1937 წლამდე ის აკადემიის პროფესორი იყო. ამავე დროს შეთავსებით მუშაობდა ინდუსტრიულ ინსტიტუტშიც. იგი ასწავლიდა პერსპექტივას, არქიტექტურულ ნახატს, აკვარელით ფერწერას.
მხატვარი დავით ციციშვილი იხსენებდა, რომ ჰ. ჰრინევსკი სტუდენტებს ძალიან საინტერესო დავალებებს აძლევდა და ამასთან, თითოეულის მიდრეკილებასა და შესაძლებლობას ითვალისწინებდა. ეს კი მეცადინეობას განსაკუთრებულ ხალისს ანიჭებდა.
აკადემიკოსი ვახტანგ ბერიძე მოგვითხრობს ჰ. ჰრინევსკის სახელოსნოს შესახებ, რომელიც სამხატვრო აკადემიის ერთ-ერთ კორპუსში იყო მოთავსებული. მხატვარი ხშირად იქ ატარებდა ლექციებს. სტუდენტებს იზიდავდა მშვენიერი წიგნები და სურათები, ლამაზი საგნები, ხიბლავდა სახელოსნოს არტისტული განწყობილება. თითქმის ყველა მხატვარი და არქიტექტორი, ვინც 1920-1930-იან წლებში თბილისში მიიღო განათლება, ჰ. ჰრინევსკის მოწაფე იყო.
1902 წლიდან ჰ. ჰრინევსკი მონაწილეობდა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის ორგანიზაციასა და ამ მუზეუმის მიერ მოწყობილ სამეცნიერო-სამხატვრო მივლინებებში (ქუთაისი, ბორჩალო, გორი, ახალციხე), რომლის მიზანი იყო უძველესი ფრესკების გადმოღება, ძველი ქართული არქიტექტურული ძეგლების აზომვა და ნატურიდან აკვარელით ჩანახატების შესრულება.
ჰ. ჰრინევსკი მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მიერ ჩატარებულ ღონისძიებებში. 1912 წელს იგი იყო კავკასიის კაზმული ხელოვნების წამახალისებელ საზოგადოებასთან არქიტექტურული სექციის ჩამოყალიბების ერთ-ერთი ინიციატორი. ამ სექციის მიზანს წარმოადგენდა ძველი არქიტექტურისა და ფერწერის შესწავლა ამიერკავკასიაში და კერძოდ, საქართველოში. 1914-1921 წლებში ჰ. ჰრინევსკი იყო თბილისის გაერთიანებული სამხატვრო საზოგადოების თავმჯდომარე.
ჰ. ჰრინევსკის ეკუთვნის ნაშრომი ხაზოვანი პერსპექტივის შესახებ, რომელიც 1924 წელს გამოიცა ქართულ ენაზე. ეს მისი ლექციების ნაწილი იყო. მას ჰქონდა ნაშრომები კლასიკური ორნამენტისა და არქიტექტურის გაფორმებაში ფერის გამოყენების შესახებ.
დაუღალავი შრომის შედეგად ჰ. ჰრინევსკის მდიდარი მასალა დაუგროვდა, რომელსაც იგი პედაგოგიურ და შემოქმედებით პრაქტიკაში იყენებდა.
ჰ. ჰრინევსკი - საყოველთაოდ აღიარებული მხატვარი და გამორჩეული პედაგოგი - სამოცდარვა წლისა იყო, როცა 1937 წელს პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. მის დაპატიმრებამდე საბჭოთა კავშირიდან გაასახლეს მისი მეუღლე - იტალიელი მარია პერინი, რომელსაც თბილისში საბალეტო სტუდია ჰქონდა. მარია პერინის მოწაფეები იყვნენ ვახტანგ ჭაბუკიანი, ელენე ჩიკვაიძე, ლილი გვარამაძე, ირინე ალექსიძე და სხვა. მარია პერინის მოღვაწეობამ ხელი შეუწყო ქართული საბალეტო სკოლის ჩამოყალიბებას.
ჰენრიკ ჰრინევსკის შვილები და ნათესავები არ დარჩენია. მისი მდიდარი არქივი და მხატვრული მემკვიდრეობა ძირითადად განადგურდა. ნამუშევრების მცირე ნაწილი შალვა ამირანაშვილის სახელობის საქართველოს ხელოვნების მუზეუმშია დაცული, ნაწილი კი კერძო კოლექციებში დაიქსაქსა.
1895 წელს, ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, ისევ იტალიაში ჩავიდა და სამხატვრო განათლების მიღება დაასრულა.
თბილისში ჰ. ჰრინევსკი 1898 წელს ჩამოვიდა და ამ დროიდან მისი ბედი მჭიდროდ დაუკავშირდა საქართველოს კულტურას. მისი ინტერესების სფერო ფართო იყო – იგი ორგანულად ათავსებდა შემოქმედებასა და პედაგოგიურ მოღვაწეობას, მაგრამ უმთავრესი იყო სიძველეებით, ძველი ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლებით გატაცება, რომელიც მთელს მის სიცოცხლეს გასდევდა და მის შემოქმედებას თავისებურ ხასიათს ანიჭებდა.
ჰ. ჰრინევსკის ცხოვრებაში დიდი ადგილი ეკავა პედაგოგიურ საქმიანობას, რაც დაკავშირებული იყო კაზმულ ხელოვნებათა ხელისშემწყობი საზოგადოების სამხატვრო სასწავლებელთან. აქ ის 1902 წლიდან ასწავლიდა, ხოლო საქართველოს დამოუკიდებლობის პერიოდში, 1918-21 წლებში, ამ სასწავლებლის დირექტორი იყო. ჰ. ჰრინევსკი დავით ჩუბინაშვილთან, იაკობ ნიკოლაძესთან, ევგენი ლანსერესთან, ანატოლი კალგინთან და სხვებთან ერთად იყო თბილისის სამხატვრო აკადემიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი და პირველი პედაგოგთაგანი. თბილისის სამხატვრო აკადემიის დაარსებიდან, 1922 წლიდან ვიდრე 1937 წლამდე ის აკადემიის პროფესორი იყო. ამავე დროს შეთავსებით მუშაობდა ინდუსტრიულ ინსტიტუტშიც. იგი ასწავლიდა პერსპექტივას, არქიტექტურულ ნახატს, აკვარელით ფერწერას.
მხატვარი დავით ციციშვილი იხსენებდა, რომ ჰ. ჰრინევსკი სტუდენტებს ძალიან საინტერესო დავალებებს აძლევდა და ამასთან, თითოეულის მიდრეკილებასა და შესაძლებლობას ითვალისწინებდა. ეს კი მეცადინეობას განსაკუთრებულ ხალისს ანიჭებდა.
აკადემიკოსი ვახტანგ ბერიძე მოგვითხრობს ჰ. ჰრინევსკის სახელოსნოს შესახებ, რომელიც სამხატვრო აკადემიის ერთ-ერთ კორპუსში იყო მოთავსებული. მხატვარი ხშირად იქ ატარებდა ლექციებს. სტუდენტებს იზიდავდა მშვენიერი წიგნები და სურათები, ლამაზი საგნები, ხიბლავდა სახელოსნოს არტისტული განწყობილება. თითქმის ყველა მხატვარი და არქიტექტორი, ვინც 1920-1930-იან წლებში თბილისში მიიღო განათლება, ჰ. ჰრინევსკის მოწაფე იყო.
1902 წლიდან ჰ. ჰრინევსკი მონაწილეობდა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის ორგანიზაციასა და ამ მუზეუმის მიერ მოწყობილ სამეცნიერო-სამხატვრო მივლინებებში (ქუთაისი, ბორჩალო, გორი, ახალციხე), რომლის მიზანი იყო უძველესი ფრესკების გადმოღება, ძველი ქართული არქიტექტურული ძეგლების აზომვა და ნატურიდან აკვარელით ჩანახატების შესრულება.
ჰ. ჰრინევსკი მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მიერ ჩატარებულ ღონისძიებებში. 1912 წელს იგი იყო კავკასიის კაზმული ხელოვნების წამახალისებელ საზოგადოებასთან არქიტექტურული სექციის ჩამოყალიბების ერთ-ერთი ინიციატორი. ამ სექციის მიზანს წარმოადგენდა ძველი არქიტექტურისა და ფერწერის შესწავლა ამიერკავკასიაში და კერძოდ, საქართველოში. 1914-1921 წლებში ჰ. ჰრინევსკი იყო თბილისის გაერთიანებული სამხატვრო საზოგადოების თავმჯდომარე.
ჰ. ჰრინევსკის ეკუთვნის ნაშრომი ხაზოვანი პერსპექტივის შესახებ, რომელიც 1924 წელს გამოიცა ქართულ ენაზე. ეს მისი ლექციების ნაწილი იყო. მას ჰქონდა ნაშრომები კლასიკური ორნამენტისა და არქიტექტურის გაფორმებაში ფერის გამოყენების შესახებ.
დაუღალავი შრომის შედეგად ჰ. ჰრინევსკის მდიდარი მასალა დაუგროვდა, რომელსაც იგი პედაგოგიურ და შემოქმედებით პრაქტიკაში იყენებდა.
ჰ. ჰრინევსკი - საყოველთაოდ აღიარებული მხატვარი და გამორჩეული პედაგოგი - სამოცდარვა წლისა იყო, როცა 1937 წელს პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. მის დაპატიმრებამდე საბჭოთა კავშირიდან გაასახლეს მისი მეუღლე - იტალიელი მარია პერინი, რომელსაც თბილისში საბალეტო სტუდია ჰქონდა. მარია პერინის მოწაფეები იყვნენ ვახტანგ ჭაბუკიანი, ელენე ჩიკვაიძე, ლილი გვარამაძე, ირინე ალექსიძე და სხვა. მარია პერინის მოღვაწეობამ ხელი შეუწყო ქართული საბალეტო სკოლის ჩამოყალიბებას.
ჰენრიკ ჰრინევსკის შვილები და ნათესავები არ დარჩენია. მისი მდიდარი არქივი და მხატვრული მემკვიდრეობა ძირითადად განადგურდა. ნამუშევრების მცირე ნაწილი შალვა ამირანაშვილის სახელობის საქართველოს ხელოვნების მუზეუმშია დაცული, ნაწილი კი კერძო კოლექციებში დაიქსაქსა.