სულ არ ითოვებს ეს კარგად იცი გამიღე კარი, ყინვამ გაალღო ის მონატრება წვიმის წვეთებად, მე შენს ნათითურს...

merab saluqvadze me ver avitan მე ვერ ავიტან ზაფხულის სიცხეს როცა ამქვეყნად ყველაფერს აჭკნობს, აღრობს ბუნებას...

მე ვფიქრობ შენზე და ვიდრე გნახავ, არ დამეკარგო ძვირფასო არსად, უკან მოხედვას ვერც კი მოასწრებ...

ისღა მამშვიდებს, რომ შენ ყოველ დღე, ჩემი სარკმლის წინ დგახარ, მე კი, დაგეძებ გაგიჟებული და ვიცი, სადღაც...

მიყვარხარ... მინდიხარ... ოდესმე მიხვდები, იცვლები და მაინც უზომოდ გიხდები......

me da game და როდესაც ამ სტრიქონს ვწერ შუაღამე იწვის დნება გალაქტიონს რომ ვკითხულობ ჩემი თავი მაგონდება...