დღე უნებურად უჩქარებს ნაბიჯს, ხორხიდან დახსნილ ბგერებს აგროვებს, და ეშმათფერა ფიქრების ჩათვლით სუყველა ვნებას...

დგება დროება მარტოობის, სევდა და ქარი ეჰა ღრუბლებიც დამტირიან ზეცის კიდიდან ცხოვრება შორი, იმედებში ნაჩენი...

უბერავს ქარი ხის რტოებზე ისევ მალულად, რატო აწვალებ ცოდო არ არის უნაყოფო ხეეს? ნუთუ ადგილი აღარა გაქვს რომ...