უპრეტენზიო ადამიანი ვარ: მაკმაყოფილებს ყველაფერი საუკეთესო...

იქ არ არის საჭირო სიტყვა, სადაც სხეულში ჩაღვრილი სითბო თვალებიდან ლამობს გადმოსვლას...

მეშინია, რომ ერთხელაც ჩემი ჩასუნთქული ჰაერის ნაწილი არ იქნები, დამტოვებ სულ მარტოს გაურკვევლობაში....

ქალაქში ისევ ციოდა,თოვდა...ხალხი ერთმანეთს ვეღარ ათბობდა...

ოცნება მას სულ თან დასდევდა...სიყვარულის ფიქრები მას არ ასვენებდა....

მე შენ მიყვარდი დასაბამიდან და იმის წინად...როდესაც დაუბერეს პირველმა ქარებმა...და მაშინაც, როდესაც მზე...

როდესაც ქალაქი იძინებს და ღამე სახლის სახურავებზე დაგორავს, მაშინ განსაკუთრებულად მიყვარხარ...მაშინ ვინთები...

მზის ჩასვლისას, მიყვარხარ ცაზე დაღვრილი დაისის ფერებად...ფრთხილად და მორიდებით...ჩამავალი მზის სხივებით...

ნებისმიერ თამაშში არსებობს მეტოქე და არსებობს მსხვერპლი, მთავარია დროულად მიხვდე, რომ ხარ მეორე და უნდა...

ომს ვერსად წაუხვალთ, შეგიძლიათ ის მხოლოდ გადადოთ თქვენს მოწინააღმდეგეთა გულის გასახარებლად...