შემოდგომაზე გიხსენებ, როცა, ჭადარს ყვითელი ფოთლები სცვივა, ერთი ისეთი თილისმა მომცა, არ შეგვახვედრა ქუჩაში...

ჩემს ქუჩაზე შემოსახლდა ზამთარი ლამპიონებს მიესალმა სიცივე, აღარ მინდა შემოდგომა,დამღალა აღარ მინდა სულ ერთი...

წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ, მაგრამ, შენ მაინც მოწყენილი, რატომ დადიხარ? დარდი არ გშვენის ჩემო...

ქალი ბუნების სილამაზეა დარში, ავდარში დაუჩოქელი ის სიყვარულში გიჟი მარტია და ყველა კაცის გულის მპყრობელი...

ამ სექტემბრის პირზე აღარ არის ქარი, ცაზე შერჩენილი ღრუბელია თითო, შენ ყველაზე მეტად გიყვარს შენი ქმარი, მე...

მთელი კვირა ველოდები მზეს, ყოველ დილას ლურჯი ზეცა მათრობს... სხვა თუ არა, მე გიპოვი დღეს... მე ხომ, შენი...

მენატრები მოდი მაგრად ჩამეხუტე, ანდაც თმებში ჩამებნიე იასამნად, ან იქნება აჯობებდეს, არ მოხვიდე და სიგიჟით...

ხანდახან მინდა თავი მოვიტყუო, არ მიყვარსმეთქი რომ დავიჯერო, მის სურათს ისე თვალი შევავლო, მეორე წუთს კი ვერ...

წაუვალ მღვრიე სიმარტოვეს და ვიცი სიჩუმე კლანჭებში მომიქცევს, მე ხომ სიყვარული დროებით მათხოვეს უკან...

ზოგის დილა... იწყება ყავით, ჩემი უბრალოდ ლამაზი ქალით, ზოგის დილა... იწყება მალვით, ჩემი კი მუდამ მზიანი...