წვიმა – ლექსებად მოდის... ღამე – ბავშვივით ტირის... შენ, ვერ იხსენებ როდის... მე კი, ხელახლა ვყვირი... zviad...

მე ცას გადავხურავ ჩალით, გულსაც გადაგიშლი, ბრმად... თუ მთხოვ, შევჩერდები წამით... ერთად გავაგრძელოთ გზა......

არ ვიცი, რა ვუყო ამ სევდას, უშენოდ... ყოველდღე რომ მოდის, მაგიჟებს თავიდან... ვცდილობ რომ, ცხოვრებას ზურგი არ...

სიცოცხლე - სევდის მახე... და ცა, ფიქრების მოლი, სევდა მახეში მახვევს... მაინც, ბოლომდე ვბრძოლობ... zviad...

დრო ითვლის წამებს, ჩუმად და თავისთვის... დღეს ბოლო აკორდი მომიძღვნა წარსულმა... მომავალს, შეხვედრა დავუთქვი,...

მაღლა მზე მიღიმის, ზღვა კოცნის ნაპირებს... მე თვალებს ვხუჭავ და ვუსმენ მელოდიას... me zgva da gitara zviad...

არაფრად მჭირდება – ეგ თქვენი მცნებები... რა ვქნა, თუ არა ვარ თქვენსავით მართალი... მე ბოლოს მომიღებს, ლექსი...

-გამარჯობათ, მე თქვენ გიცნობთ? - მგონი არა! -კიბეს ავყვეთ, სადღაც ახლოს კარებია. -ხედავთ როგორ უცნაურად...

სევდისფერ თვალებს არ ელის შვება, დარდები ათოვს დახრილ წამწამებს, ჩამომხვრჩალ ფიქრთა ურიცხვი წყება აკვდება...

მე ხელს ყოველთვის მიშლიდა რაღაც, რომ საკადრისი თაყვანი მეცა! არ მივარგოდა არც ერთი კაბა, არა ბრწყინავდა...