მე პატარა ქართველი ვარ, კავკასიის მთების შვილი, და განცხრომით სხვაგან ყოფნას მირჩევნია აქ სიკვდილი....

სამშობლოდან შორს გაქცეულს, ჩუმად მიმაქვს მუჭით მიწა, ვგევარ გულში სისხლჩაქცეულს, სევდამ ცრემლებს გზა კვლავ...

რა ლამაზი ხარ არ გეცეს თვალი მოდიხარ მოსდევ ცხოვრების კიბეს, შენ უნდა გერქვას ოცნების ქალი და საპატარძლო...

კიდევ ათასჯერ გამოიდარებს, ცა დაიღვრება ცრემლად და თოვლად.. კიდევ ამოვა ვარდი,გვირილა მაგრამ ვაი,რომ ჩვენ...

დიდხანს გელოდე,თაიგულიც ჩამაჭკნა ხელში, ცხადია ჩემო,ტკივილისთვის ისევ მიმეტებ, სულის სიობლეც მომეძალა,მომხარა...

გათენდა..... არ დავწერ, რომ ჩემთვის აენთო, ამ ღამეს გაგცვალე მთვარეზე საერთოდ, გათენდა.... არ მინდა, რომ...

ისე ლამაზად გათოვდი ჩემში, ცას შეშურდა და ჩამოწვა ტყეში... ფიქრები უხვად მათოვდა თქეშით, წვიმად დამადნა...

დადუმებულა ჩემში სიცოცხლე სისხლი არ მიჩქეფს როგორც რიონი ყოველი სტროფის დაწერის შემდეგ ფიქრში ტივტივებს...

კვლავ მოიქცევი ჩემს ღამეში, სადაც უფლობენ ტანჯვა, ნაღველი, ჭვირვალ ფრთეთა შრიალი მესმის, სიკვდილმა ვეღარ...

ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი, დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ, სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე...