ღირსება შეიძლება შეილახოს, მაგრამ არავითარ შეთხვევაში-დაიკარგოს და, თუ „დაიკარგა“, ე.ი. არც არასოდეს...

ახლა ეს გრძნობა უფრო ნელია, გული წაიღეს ცისკენ მტრედებმა. სადაც მე ვდგავარ, იქ სიბნელეა, იქეთ არავინ არ...

დაუთოვია ფიქრის კალთებზე, აღარ მაღელვებს ფეთქვა კვირტების, ახლა არავინ აღარ დამეძებს, ახლა არავის აღარ...

დასევდიანდა ბუნება, ფერი შეუკრთა ტყე-ველსა, კაკალსა მოშრიალესა და ვერხვსა შტოთა მრხეველსა, მუხას ამაყად...

ვისაც ვუყვარდი ან ვინც მიყვარდა, დიდი ხანია მიწას მიბარდა, ვისაც მოვწონდი ან ვინც მომწონდა ახლა მიგონებს სულ...

კაცი თავის თავს რომ ვერ პოულობს, ასე მგონია, სხვის ადგილს იჭერს. მოგვიანებით ანდა დროულად ჩვენ შორის იწვევს...

გუშინ ჩემს ფანჯარასთან გოგონამ ჩაიარა თითქოს გულში შეირხა ატმის ტოტი ბრიალა. იმას ჰგავდა, სულ იმას…(ღმერთო...

საით გაგექცეთ ღელის ტირიფებს სად დაგემალო, ზვარო, ჭალაკო? ნუ გამხდით, თქვენი ჭირიმე, ნუ გამხდით ქვეყნის...

აღარ მაძინებდა მზერა ალმაცერი, ხალიანი ტუჩი... მკლავი ანაცერი... მზის და ცხელი ქვიშის ვნებით ატკეცილი ტალღებს...

თოვლი მოსულა, თოვლი მოსულა, ქათქათა, შენი თეთრი მკერდივით... მე, უსასრულო სივრცის მოსურნე- ვარ მაღალ მთებში...