არ ვგავარ ამაყს და არ ვგავარ ჟინიანს და არც შეშლილი ვარ და არც მეშინია!...

ღია სარკმლიდან ღამე მიღიმის და ბნელ ოთახში მთვარეს მიგორებს, ვდგავარ კუთხეში მთვარემისჯილი და მთვარის შუქზე...

მე მიყვარს როცა, არ ველოდები დაუკითხავად ის მოდის ჩემთან, მე მიყვარს როცა, გამოიდარებს ატმის რტოებს ქარი...

– ქალი – თავანკარა წყაროს წყალია ქალი, გაუცინეებ? გალაღებს და შეგშლის, მოატყუებ? თავს ჩაქინდრავს წამით...

– მამას – ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს, ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა, და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს...

– შენი მესაიდუმლე – მე შენი მესაიდუმლე დაგვიანებით ისევ მოვედი, თვალები სულ სხვა სინამდვილეს გადაეყარა,...

– შეხვედრა გაზაფხულთან – მიყვარს გაზაფხული! ფერების გამა, თვალის შევლება, ჩემი აუხდენელი სურვილების...

– თბილისის ქუჩებს – დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს, ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!...

თეთრი ლექსი – სტრიქონი – ჩემს შვილს უჭირავს ხელში დაწერილი მამის სტრიქონი, იქ სადღაც სევდის მდინარე...

– ტაძრები – მე სული დამაქვს დამძიმებული, საოცრად ვგავარ ყველა მომაკვდავს.. ძველი ტაძრები ისევ მეგულვის, თუმც...