* * *

მ ომავალს ჩავხედე თვალებში, ა ნგელოზს შევთხოვო, არ მინდა, რ ამდენი ვილოცე, რამდენი, ი მედი ზეცაში გაფრინდა.

გზაზე მიდის ერთი ქალი... რატომ ერთი? მაშ, რამდენი? უფრიალებს კაბას ქარი, სიცილი აქვს გადამდები.

არა, არა, შენ არა ხარ მსგავსი, კაცის, ვისაც ჩემი სატრფო ჰქვია, შენ ცრემლებით დამისველე თვალი, მე კი შენგან, სიყვარული მშია.

დამიძახე... დამიძახე... დამიძახე... ნაფეხურებს, ვიდრე შენსას დავაკვდები, ვიდრე, ქარი შენგან შორს არ გამიტაცებს, ვიდრე, გული ფეთქავს, ისევ გამალებით.

– ათასში ერთი სიცარიელეს გული თავად გრძნობს, ამ ფიქრებიდან შენ იყავ ღმერთი, ვინც მარტო შესძლო ამ გულთან დგომა მარტო შენ იყავ ათასში ერთი...

შენთვის ვილექსე და მაინც, არ მაგდებ აინუნშია და სიყვარულის მარცვალი გახრწენ შენსავე ხნულშია,

– სადღეგრძელო "იმ გათენებულ დღეს გაუმარჯოს საქართველოში, სადაც სიბნელე სინათლეზე მეტად სჭარბობს და ხვალინდელს უკეთესს ელოდება

– მინდა ღრუბლებში აფრენა – მე მინდა აფრენა ზემოდ, სადაც რატომღაც არასოდეს მეპატიჟებიან.. – მე მინდა გაფრენა მეცხრე ცაზე ლაჟვარდოვან ღრუბლებში, სადაც ვიღაც უცხო მეგზური შემომხვდება და შორეულ გზას

– გამოდი არ გინდა მე შენზე ფიქრებში გამიქრა მუზები, გამოდი შე ქალო მთლად ნუ წაიკუზები.. გამოჩნდი მადლია ვიღაცა შეგხედავს, ჩაიცვი ქალურად ეს შენი ვალია..