ვიდრე ცა გზებზე ნისლებს მომიფენს, ვიდრე ხმა შემრჩა ანდამატური, დღეს მეც თქვენსავით ნიღაბს მოვირგებ და...

წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან... და მაინც მე გელი ამ ღამეს, იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს, სად კლდეზე...

რა გაანელებს სევდას... ისევ წვიმს, სულში მაწვიმს... დღეს მოკლე კაბა მეცვა, ვერ შეამჩნიე.. და მწყინს. არც ეს...

არ მწერ, მე მაინც ველოდები შენგან ბარათებს, მომწერე რამე, თუნდაც იყოს სიტყვა რიოში, მთელი დღე კართან ატუზული...

შენ მიდიოდი... მე თვალებს ვხრიდი, ო, არ იფიქრო, გული არ მტკივა, ჩვენს განშორებას ფიქრებში ვშლიდი და...

და აჰა, დადგა დღეს აგვისტოს ოცდათერთმეტი, ცხელი ზაფხულის მიიწურა მდარე დღეები, გამოაგზავნა შემოდგომამ მაცნედ...

წითელი კაბით გადმოვდგები სახლის აივანს და თლილ თითებით ავაჟღერებ, როცა დაირას,...

სადაც დიდებულს მთასა მყინვარსა ორბნი, არწივნი ვერ შეჰხებიან, სად წვიმა-თოვლნი, ყინულად ქმნილნი, მზისგან...

კარს შემოდგომა მოდგა, დრო რა უეცრად გადის, დრო გადაიქცა გლოვად, დრო სუყველაფერს წაშლის....

ჭალებს ჩამოწვნენ ნისლები, წვიმა მისველებს თმებსაო, გზად შამეყარა ვაჟაი, თვალ დაუყენებს მტერსაო....