წითელი კაბით
გადმოვდგები
სახლის აივანს
და თლილ თითებით
ავაჟღერებ,
როცა დაირას,
ტანში საამო
ჟრუანტელი
შენ არ დაგიარს,
ჩემი დანახვა
ვისთვის შხამი,
ვისთვის ბანგია.
სად იყავ მაშინ,
როცა გული
მოთქმით გეძახდა,
რად ვერ ამჩნევდი
შენზე ფიქრებს
სევდა სერავდა,
მე სიახლოვის
მეტი შენგან,
არც არა მსურდა,
დაგივიწყე და
გადაგყარე,
ვით ძველი ხურდა.
×