ცელი ვლესე და ვერგავლესე,
გადალესული ყოფილიყვა...
ცოლი ვწურთნე და ვერგავწურთნე:
თავში უწურთნი ყოფილიყვა.
ცელცუდაო და ცოლცუდაო,
მთიბელო ვეღარაისაო,
ცელლამაზო და ცოლლამაზო,
მთიბელჩი ნამხრევ-მშვენიერო.
დედა ენაცვალოს შვილს გიორგის,
ერთი მთა ერთ ნამხრევად უნდა,
მეორე _ თივის სათრელადა,
კოჭამდე მიწის სათხრელადა.
დედავ, ნუ მიმცემ ბასილასა,
ეგ ცელის ტარზედ ელღვეოდა,
ცელი ნამხრევში გადაეგდო,
თვითონ ქალებში ეთრეოდა...
თუ მიმცემ, მიმეც ბაჩანასა,
მთიბელთ სრუ თავზე ევლებოდა.
მარტო მთიბელო, მოიჭივრე,
ცოლი გყავ ახალ-მოყვანილი,
ცხვარში ყოფილა, გამოგხედავს,
არვინ მიჯობოს მთიბლებშიო...
თორე შინ მიხოლ წუხრიხანა,
ცოლი მოგცემდა საყვედურსა,
აღარ დაგიწვენს ბროლის მკლავსა,
აღარჩაგიხვევს ბროლის მკერდსა!
ცელო, ლესვითა ნალევი ხარ,
ბალახთა ძირის დამლევი ხარ!
ცელო, გამიჭერ _ გზისპირია,
ჩამაივლიან _ სირცხვილია!
ჩემო ჩარგალო, ცოტინააო,
აბრაშუმ საბლით მოზომილო...
ჩარგალ ცას შაღგავღრუბლიანსა,
დღით სამჯერიცვლის გუნებასა...
ქალო, რომელი გირჩევ ქმარი _
ქისტაური თუ ჩარგალელიო?!
ქისტაურ _ პურსა არმოგაკლებსო,
ნადირის ხორცსა _ ჩარგალელიო!
ქალმა ქისტაურ დაირჩივნა:
«ხორცირად მინდა უპუროდაო!»
