თხუთმეტი წელი - დამოუკიდებლობისთვის ჯანყისა და ბრძოლის ასაკია.
თხუთმეტი წელი სიჭაბუკეში გადასვლის დასაწყისია როცა მახლებულია პიროვნებად ,,ჩამოყალიბების“, მომავალზე, პროფესიაზე და განათლებაზე სერიოზულად დაფიქრების დრო.
15 წლიანს უფროსებისგან განცალკევების სურვილი უჩნდება. ზოგჯერ ის მზადაა ლავაშივით გაეკრას მიწას, ოღონდ ნაცნობებმა მშობლებთან ერთად არ დაინახონ.
ისინი როცა იძულებულნი ხდებიან საოჯახო ,,ღონისძიებებს“ დაესწრონ, მაშინ მთელი გამომეტყველებითა და საქციელით მიგვანიშნებენ, რომ მათ ეს ამბავი სულაც არ აინტრესებთ და, საერთოდ, ყოველივე ეს სრულიად ზედმეტი რამაა. თხუთმეტწლიანს დედ - მამისგან გაგარეულობა სრულადაც არ ნიშნავს იმას, რომ ის თითქოს პირადად მშობლებს უარყოფდეს. ამ მოქმედებაში მჟღავნდება მოზარდის მისწრაფება დამოუკიდებლობისკენ, თავისუფლებისა და თვითმყოფადობისკენ. თავისი საქციელით თითქოს მოითხოვს, რომ მას ბავშვივით არ ექცეოდნენ. თხუთმეტი წლის ასაკში ადამიანი შედის რეალისტური თვითშეფასების და საკუთარი თავის შეცნობის ახალ ფაზაში, ის თვალყურს ადევნებს და ამჩნევს თანატოლთა და უფროსთა ფსიქოლოგიურ ნიშანთვისებებს, მათ შორის მშობლებსაც (რითაც ზოგჯერ ანცვიფრებს მათ).
თხუთმეტწლიანისთვის უკვე მისაწვდომი ხდება ლიტერატურისა და ხელოვნების ისეთი სინატიფენი, რომლებიც ადრე უბრალოდ მის გონებამდე ,,ვერ აღწევდა“.
ის, რაც უფროსებს ,,სიზარმაცედ და აპათიად“ ,,მცონარობად“ მიაჩნიათ სინამდვილეში შეიძლება მოზარდის დაძაბული ფიქრების პერიოდს წარმოადგენდეს. მასწავლებლებს თხუთმეტწლიანი სკეპტიკურად უყურებს და მათ მკაცრ და უმოწყალო კრიტერიუმითაც კი აფასებს, ამიტომ მათთან მეცადინეობა ძნელდება. ეს ასაკი სასკოლო მეცადინეობის თვალსაზრისით ძალიან რთულია, გასაკუთრებით ბიჭებისთვის.
თხუთმეტი წლის გოგონასა და ბიჭებს შორის ურთიერთდამოკიდებულება რთულდება.
თხუთმეტწლიანის ჯანყი ეს მოზარდის ზრდა - განვითარების გარდაუვალი ფაზაა. მშობელთა გრძნობები ხშირად შეურაცყოფილია და მათ ყოველთვის არ ძალუძთ თავშეკავება და კონფლიქტის თავიდან აცილება და რაც უფრო დროულად მიხვდებიან ამას მშობლები, მით უფრო ადვილად გადაიტანენ მოზარდის ,,ჯანყს“, მით უფრო ადრე დამყარდება მათ შორის ურთიერპატივისცემა და ურთიერთ სიყვარულზე დაფუძნებული ჰარმონიული ურთიერთდამოკიდებულებანი.
თხუთმეტი წელი სიჭაბუკეში გადასვლის დასაწყისია როცა მახლებულია პიროვნებად ,,ჩამოყალიბების“, მომავალზე, პროფესიაზე და განათლებაზე სერიოზულად დაფიქრების დრო.
15 წლიანს უფროსებისგან განცალკევების სურვილი უჩნდება. ზოგჯერ ის მზადაა ლავაშივით გაეკრას მიწას, ოღონდ ნაცნობებმა მშობლებთან ერთად არ დაინახონ.
ისინი როცა იძულებულნი ხდებიან საოჯახო ,,ღონისძიებებს“ დაესწრონ, მაშინ მთელი გამომეტყველებითა და საქციელით მიგვანიშნებენ, რომ მათ ეს ამბავი სულაც არ აინტრესებთ და, საერთოდ, ყოველივე ეს სრულიად ზედმეტი რამაა. თხუთმეტწლიანს დედ - მამისგან გაგარეულობა სრულადაც არ ნიშნავს იმას, რომ ის თითქოს პირადად მშობლებს უარყოფდეს. ამ მოქმედებაში მჟღავნდება მოზარდის მისწრაფება დამოუკიდებლობისკენ, თავისუფლებისა და თვითმყოფადობისკენ. თავისი საქციელით თითქოს მოითხოვს, რომ მას ბავშვივით არ ექცეოდნენ. თხუთმეტი წლის ასაკში ადამიანი შედის რეალისტური თვითშეფასების და საკუთარი თავის შეცნობის ახალ ფაზაში, ის თვალყურს ადევნებს და ამჩნევს თანატოლთა და უფროსთა ფსიქოლოგიურ ნიშანთვისებებს, მათ შორის მშობლებსაც (რითაც ზოგჯერ ანცვიფრებს მათ).
თხუთმეტწლიანისთვის უკვე მისაწვდომი ხდება ლიტერატურისა და ხელოვნების ისეთი სინატიფენი, რომლებიც ადრე უბრალოდ მის გონებამდე ,,ვერ აღწევდა“.
ის, რაც უფროსებს ,,სიზარმაცედ და აპათიად“ ,,მცონარობად“ მიაჩნიათ სინამდვილეში შეიძლება მოზარდის დაძაბული ფიქრების პერიოდს წარმოადგენდეს. მასწავლებლებს თხუთმეტწლიანი სკეპტიკურად უყურებს და მათ მკაცრ და უმოწყალო კრიტერიუმითაც კი აფასებს, ამიტომ მათთან მეცადინეობა ძნელდება. ეს ასაკი სასკოლო მეცადინეობის თვალსაზრისით ძალიან რთულია, გასაკუთრებით ბიჭებისთვის.
თხუთმეტი წლის გოგონასა და ბიჭებს შორის ურთიერთდამოკიდებულება რთულდება.
თხუთმეტწლიანის ჯანყი ეს მოზარდის ზრდა - განვითარების გარდაუვალი ფაზაა. მშობელთა გრძნობები ხშირად შეურაცყოფილია და მათ ყოველთვის არ ძალუძთ თავშეკავება და კონფლიქტის თავიდან აცილება და რაც უფრო დროულად მიხვდებიან ამას მშობლები, მით უფრო ადვილად გადაიტანენ მოზარდის ,,ჯანყს“, მით უფრო ადრე დამყარდება მათ შორის ურთიერპატივისცემა და ურთიერთ სიყვარულზე დაფუძნებული ჰარმონიული ურთიერთდამოკიდებულებანი.