ბელა ახმადულინა - თხუთმეტი ბიჭი

თხუთმეტი ბიჭი, ან შეიძლება, მეტიც,
ან შეიძლება, ნაკლები, ვიდრე თხუთმეტი,
მეუბნებოდნენ შემკრთალი ხმით:
„წავიდეთ ერთად კინოში ანდა
სახვითი ხელოვნების მუზეუმში“.
მე ვპასუხობდი დაახლოებით ასე:
“არა მცალია”.
თხუთმეტი ბიჭი მჩუქნიდა თეთრყვავილებს.
თხუთმეტი ბიჭი მეუბნებოდა:
“შენ მეყვარები სამარადჟამოდ”.
მე ვპასუხობდი დაახლოებით ასე:
“ვნახოთ”.
თხუთმეტი ბიჭი ახლა მშვიდად ცხვორობს.
მათ მოიხადეს მძიმე ბეგარა
თეთრყვავილების, სასოწარკვეთის და წერილების.
შეტრფიან ახლა გოგონები – სხვანაირად ლამაზები,
ვიდრე მე ვარ,
სხვანაირად ულამაზონი.
თხუთმეტი ბიჭი მედიდური თავისუფლებით
და ხანდახან ნიშნის მოგებით
მესალმებიან, როცა მხვდებიან,
ესალმებიან, როცა ხვდებიან
ჩემში საკუთარ თავისუფლებას, მშვიდ ძილს და საკვებს...
ტყულიად მოდიხარ, უკანასკნელო ბიჭო.
ჭიქაში ჩავდებ შენს თეთრყვავილებს
და ფესვგამდგარი მათი ღერები დაიფარება
ვერცხლისფერი ბუშტულებით.
მაგრამ, იცი რა, შენც გულს აიყრი
და, დაძლევ შენს თავს, ქედმაღლურად
გააგრძელებ ჩემთან ლაპარაკს,
თითქოს მე მძლიე,
მე კი ქუჩაში, ქუჩაში გავწევ...


მთარგმნელი გულეური ვასილ