ყურში მიწივის ახლაც ხმები შენი ტირილის
ყურში მიწივის ახლაც ხმები შენი ტირილის,
წლები გავიდნენ, გულში დარდი ვერ გამოვლიე
და მესიზმრება შენს სახეზე ნაზი ღიმილი,
როცა, ჯალათმა, სიყვარულზე დაგიყოლიე.
დრო მიდიოდა, სიხარული გვედგა თვალებში,
ბედნიერებმა არ ვიცოდით, დარდი რა იყო,
მაგრამ განგებამ გადამხვეწა უცხო მხარეში
და სამუდამოდ ჩვენი გზები ორად გაიყო.
"მიდიხარ?" მკითხე, ხელზე თბილი ხელი შემახე,
ვერ შემოგხედე, თვალებს მჭრიდა ცრემლების ბროლი
და ჩემმა თეთრმა ღამეებმა შემოინახეს
შენი თრთოლვა და წამწამებზე სპეკალი ორი.
მძინავს. ცაზე მუჭ-მუჭად
მძინავს. ცაზე მუჭ-მუჭად
გაზაფხულის ხუჭუჭა
ღრუბლები ირევიან.
მათი ცელქი ჩრდილები,
მწკრივად გაწელილები,
მინდვრებს მიუყვებიან.
მიირბინეს ტბორამდე,
როგორც გულისსწორამდე
და გარემოც გაბრწყინდა,
უკვე არა ქუფრები
სიფრიფანა ღრუბლები
მიყურებენ ფანჯრიდან.
მძინავს. გამოკიდულან
გაუმჭვირვალ ქსოვილად
ოცნებები მწუხარი;
უცებ ღრუბლის ქულიდან
ღიმილს მაფრქვევს გულითადს
ეგ სახე სანუკვარი.
ჩურჩული და ჩქროლვა გულის
ჩურჩული და ჩქროლვა გულის,
ოხვრა, ხეთა შრიალი,
ვერცხლისფერი ნაკადულის
ვერცხლის ხმაზე წკრიალი,
შენი სახე საყვარელი,
როგორც ღმერთის წყალობა,
ღამე, მთვარე, ვარსკვლავები,
ბულბულების გალობა,
შორს, ღრუბლებში ბრწყინვა ქარვის,
ელვა ვარდის მაისის,
კოცნა, ცრემლი, ფორიაქი
და აისი, აისი!
არ გამიცვლიხარ, თეთრთმიანი ისევ მოგელი
არ გამიცვლიხარ, თეთრთმიანი ისევ მოგელი,
სიყვარული და ერთგულება დღეს უკეთ ვიცი,
და ძველი ბანგი სასიკვდილოც, შვებისმომგვრელიც
მეც მწვავს და ჩემში თვითონაც იწვის.
თუმცა ყოველდღე უხალისოდ სხვისკენ ვიჩქარი,
მშვენივრად მახსოვს, რომ ჩვენს შორის არის საფლავი,
მე მაინც მჯერა, რომ არა ხარ მხოლოდ სიზმარი,
მაინც მინათებ, როგორც ვარსკვლავი.
თუ წამიერად გაიელვებს სხვა სილამაზე,
მომეჩვენება შენი სახე მყისვე მთვარეულს,
გულში იღვიძებს ძველებური ისევ სინაზე
და ვთხზავ სიმღერას ცრემლებგარეულს.
არ ვიცი, რა ვუყო ნაღველს
არ ვიცი, რა ვუყო ნაღველს,
გული შვებას ეძებს უხმოდ;
არ მძინავს, ფანჯარას ვაღებ,
ბულბული დაჰკვნესის ბაღებს
და სტვენით გულის სწორს უხმობს.
შრიალიც არ ისმის ფოთლის,
ჩემზე და ბულბულზე ჯავრობს
ალვა; მოთმინება ჰყოფნის,
არ თქვას სამდურავი სოფლის,
ჩვენებრ არ ოხრავს და გალობს.
ცისკრისას მერევა რული,
მაგრამ მზე ბრწყინდება ისე,
შინ აღარ მიდგება გული.
... მელის დავიწყება სრული,
თუ სადმე შევხვდებით ისევ?
მოვედი, რომ მოგესალმო
მოვედი, რომ მოგესალმო,
მზის ამოსვლა გახარო,
გიამბო, რომ ტყე ამწვანდა,
აწკრიალდა ცხრა წყარო;
ნაპირს გასცდა ნაკადული,
გალობს ჩიტი მზეწვია,
ბუჩქებს, ბალახს ყველას ერთად
გაზაფხული ეწვია;
ცაც ისეთი მაღალია,
გაზაფხულს რომ შეშვენის,
გულს სწყურია სიხარული,
სამსახური მე შენი;
შენთვის, მზისთვის, ყვავილისთვის,
დაე, ჩანგმა იჟღეროს,
ჯერ არ ვიცი, რას ვიმღერებ,
ვიცი უნდა ვიმღერო!
ნუთუ, როდესაც კითხულობდი მტანჯველ სტრიქონებს
ნუთუ, როდესაც კითხულობდი მტანჯველ სტრიქონებს,
რომლებშიც გული, მტვრადქცეული, ენთო კოცონად,
ხოლო გრძნობები ბედისწერას ექიშპებოდნენ,
შენ არაფერი არ მოგაგონდა?
რამ დამაჯეროს, როცა სტეპში, ვით საოცრება,
იფანტებოდა ნაადრევად ღამის წყვდიადი
და შენს წინაშე მიმზიდველი, როგორც ოცნება,
ავარდისფრებდა ცას განთიადი
და მონუსხული, უნებლიეთ უცქერდი ჩუმად,
უკუნეთს როგორ ამარცხებდა დილა მზიანი,
რამ დამაჯეროს, არაფერმა არ გიჩურჩულა:
იქ დაიფერფლა ადამიანი!
ყურში მიწივის ახლაც ხმები შენი ტირილის,
წლები გავიდნენ, გულში დარდი ვერ გამოვლიე
და მესიზმრება შენს სახეზე ნაზი ღიმილი,
როცა, ჯალათმა, სიყვარულზე დაგიყოლიე.
დრო მიდიოდა, სიხარული გვედგა თვალებში,
ბედნიერებმა არ ვიცოდით, დარდი რა იყო,
მაგრამ განგებამ გადამხვეწა უცხო მხარეში
და სამუდამოდ ჩვენი გზები ორად გაიყო.
"მიდიხარ?" მკითხე, ხელზე თბილი ხელი შემახე,
ვერ შემოგხედე, თვალებს მჭრიდა ცრემლების ბროლი
და ჩემმა თეთრმა ღამეებმა შემოინახეს
შენი თრთოლვა და წამწამებზე სპეკალი ორი.
მძინავს. ცაზე მუჭ-მუჭად
მძინავს. ცაზე მუჭ-მუჭად
გაზაფხულის ხუჭუჭა
ღრუბლები ირევიან.
მათი ცელქი ჩრდილები,
მწკრივად გაწელილები,
მინდვრებს მიუყვებიან.
მიირბინეს ტბორამდე,
როგორც გულისსწორამდე
და გარემოც გაბრწყინდა,
უკვე არა ქუფრები
სიფრიფანა ღრუბლები
მიყურებენ ფანჯრიდან.
მძინავს. გამოკიდულან
გაუმჭვირვალ ქსოვილად
ოცნებები მწუხარი;
უცებ ღრუბლის ქულიდან
ღიმილს მაფრქვევს გულითადს
ეგ სახე სანუკვარი.
ჩურჩული და ჩქროლვა გულის
ჩურჩული და ჩქროლვა გულის,
ოხვრა, ხეთა შრიალი,
ვერცხლისფერი ნაკადულის
ვერცხლის ხმაზე წკრიალი,
შენი სახე საყვარელი,
როგორც ღმერთის წყალობა,
ღამე, მთვარე, ვარსკვლავები,
ბულბულების გალობა,
შორს, ღრუბლებში ბრწყინვა ქარვის,
ელვა ვარდის მაისის,
კოცნა, ცრემლი, ფორიაქი
და აისი, აისი!
არ გამიცვლიხარ, თეთრთმიანი ისევ მოგელი
არ გამიცვლიხარ, თეთრთმიანი ისევ მოგელი,
სიყვარული და ერთგულება დღეს უკეთ ვიცი,
და ძველი ბანგი სასიკვდილოც, შვებისმომგვრელიც
მეც მწვავს და ჩემში თვითონაც იწვის.
თუმცა ყოველდღე უხალისოდ სხვისკენ ვიჩქარი,
მშვენივრად მახსოვს, რომ ჩვენს შორის არის საფლავი,
მე მაინც მჯერა, რომ არა ხარ მხოლოდ სიზმარი,
მაინც მინათებ, როგორც ვარსკვლავი.
თუ წამიერად გაიელვებს სხვა სილამაზე,
მომეჩვენება შენი სახე მყისვე მთვარეულს,
გულში იღვიძებს ძველებური ისევ სინაზე
და ვთხზავ სიმღერას ცრემლებგარეულს.
არ ვიცი, რა ვუყო ნაღველს
არ ვიცი, რა ვუყო ნაღველს,
გული შვებას ეძებს უხმოდ;
არ მძინავს, ფანჯარას ვაღებ,
ბულბული დაჰკვნესის ბაღებს
და სტვენით გულის სწორს უხმობს.
შრიალიც არ ისმის ფოთლის,
ჩემზე და ბულბულზე ჯავრობს
ალვა; მოთმინება ჰყოფნის,
არ თქვას სამდურავი სოფლის,
ჩვენებრ არ ოხრავს და გალობს.
ცისკრისას მერევა რული,
მაგრამ მზე ბრწყინდება ისე,
შინ აღარ მიდგება გული.
... მელის დავიწყება სრული,
თუ სადმე შევხვდებით ისევ?
მოვედი, რომ მოგესალმო
მოვედი, რომ მოგესალმო,
მზის ამოსვლა გახარო,
გიამბო, რომ ტყე ამწვანდა,
აწკრიალდა ცხრა წყარო;
ნაპირს გასცდა ნაკადული,
გალობს ჩიტი მზეწვია,
ბუჩქებს, ბალახს ყველას ერთად
გაზაფხული ეწვია;
ცაც ისეთი მაღალია,
გაზაფხულს რომ შეშვენის,
გულს სწყურია სიხარული,
სამსახური მე შენი;
შენთვის, მზისთვის, ყვავილისთვის,
დაე, ჩანგმა იჟღეროს,
ჯერ არ ვიცი, რას ვიმღერებ,
ვიცი უნდა ვიმღერო!
ნუთუ, როდესაც კითხულობდი მტანჯველ სტრიქონებს
ნუთუ, როდესაც კითხულობდი მტანჯველ სტრიქონებს,
რომლებშიც გული, მტვრადქცეული, ენთო კოცონად,
ხოლო გრძნობები ბედისწერას ექიშპებოდნენ,
შენ არაფერი არ მოგაგონდა?
რამ დამაჯეროს, როცა სტეპში, ვით საოცრება,
იფანტებოდა ნაადრევად ღამის წყვდიადი
და შენს წინაშე მიმზიდველი, როგორც ოცნება,
ავარდისფრებდა ცას განთიადი
და მონუსხული, უნებლიეთ უცქერდი ჩუმად,
უკუნეთს როგორ ამარცხებდა დილა მზიანი,
რამ დამაჯეროს, არაფერმა არ გიჩურჩულა:
იქ დაიფერფლა ადამიანი!