მიშო ანრი

მე დამესიზმრა, რომ მეძინა

მე დამესიზმრა, რომ მეძინა. მაგრამ მე სულაც არ მეშლებოდა,
მე ხომ ვიცოდი, რომ გამეღვიძა მანამდე, სანამ გავიღვიძებდი
და რომ მეძინა, გავიხსენებდი. მაგრამ მე ესეც არ მეშლებოდა,
მანამდე ძილს არ მივეცემოდი და ძილში არ გავიხსენებდი, რომ
ეს-ეს არის გამომეღვიძა და რომ აქამდე დამესიზმრა, თითქოს
მეძინა. მაგრამ მე ესეც არ მეშლებოდა, სანამ არაფერს აღარ
ვერწმუნე და არ ვიკბინე ხელზე და ჩემს თავს არ შევეკითხე:
მე ვიკბინე ხელზე ნამდვილად თუ მესიზმრება, რომ ვიკბინე,
რადგან ვერა და ვერ გამიგია, მე ნამდვილად გამომეღვიძა, თუ
ისევ მძინავს და მესიზმრება, რომ წარმეკვეთა სასოება მე იმის
გამო, რომ ვერ გავიგე, ნამდვილად მძინავს, თუ მე მხოლოდ...თუ
იმის გამო...

ასე იცვლება ძილღვიძილი კვლავ უძილობით, ასე გამირბის თავდავიწყება და ასე ველტვი სულის სიმშვიდეს, რაც სულ არ არის სულის სიმშვიდე, ასე ვესწრაფვი სულის სიფხიზლეს, რას სულ არ არის სულის სიფხიზლე, უკიდურესად ვარ დაძაბული და ბეწვის ხიდზე სიარულის ვერშემძლები, მე გადავდივარ ბეწვის ხიდზე ათიათასჯერ, უკუნ ღამეში, რომ გრელდება, ვით საუკუნე და ბნელში ისე მიეშურება, არ უჩანს ბოლო და დასასრული.