ასი ტანკა
ორგინალის ენა – იაპონური
* * *
სადღაც კუნძულზე
აღმოსავლეთ ოკეანეში
წყლისპირას ვზივარ თვალცრემლიანი
და პაწაწინა კიბორჩხალას
ვეთამაშები.
* * *
ერთხელ ხუმრობით დედაჩემი
მხარზე შევისვი,
იგი ისეთი მსუბუქი იყო,
რომ უცბად ცრემლი მომერია
და ვეღარ ვზიდე.
* * *
გამეღვიძება
დიდხანს ვწევარ თვალგახელილი...
ეს ჩვეულება ბავშვობიდან გამომყოლია...
რა სამწუხარო ჩვეულებაა!
მაინც ნუ მეტყვი საყვედურს, დედავ!
* * *
უსულო ქვიშავ,
შენ მუდამ ხარ სევდის მომგვრელი!
ხელს რომ მოგიჭერ,
ჩუმი შრიალით
მყის თითებს შუა გაიპარები.
* * *
გრიგალმა სოფელს გადაუარა
და ერთ ღამეში
სილამიწის გორაკი დადგა...
საფლავი?
ვისთვის?
* * *
პატარა ცრემლი დაეცა მიწას,
პატარა,
როგორც ქვიშის მარცვალი...
მაგრამ რა მძიმე
იყო ის ცრემლი!
* * *
ო, ცრემლი, ცრემლი! თუ არის ქვეყნად
ამაზე დიდი საკვირველება...
თუ გულმა დარდი
ცრემლს გაატანა,
დაუბრუნდება ისევ სიცოცხლე!
* * *
“განა ამისთვის
ღირს კი სიკვდილი?”
“განა ამისთვის
ღირს კი სიცოცხლე?”
ო, მიანებე თავი ამ კამათს.
* * *
მთაზე ავედი,
მაღალ მწვერვალზე
და ქუდი ჩუმად დავუქნიე...
ვის? თვით არ ვიცი,
და მერე ისევ ჩამოველ მთიდან.
* * *
დიდი ხანია
ოცნებად მქონდა
წავსულიყავი სადმე რკინიგზით.
აი, ჩამოვხტი მატარებლიდან
და აღარ ვიცი, საით წავიდე.
* * *
ერთხელ შევედი ცარიელ სახლში
და იქ მოვწიე ცოტა თამბაქო...
როგორ მინდოდა
ვყოფილიყავ
მარტო, სულ მარტო!
* * *
მინდა ჩავეფლო ბუმბულა თოვლში,
ჩავმალო სახე
ალმოდებული...
ასეთ სიყვარულს
დრო ვერ დააჭკნობს!
* * *
წვიმს უბედურად,
და ჩემი სახლიც
მოწყენილია,
ჩამოსტირის ყველას თავპირი...
ნეტავი მალე გადაიკაროს!
* * *
წავიდა, გაჰქრა დრო ბედნიერი,
როცა მიყვარდა
სხვათა კარზე დაკაკუნება,
რომ ხელგაშლილი
შემგებებოდნენ.
* * *
კომას ნისლიან ველ-მინდორზე
სადგურის ახლოს
მღერის ათასი ჭრიჭინობელა...
ვინ მეტყვის, რატომ?
რა ემღერებათ?
* * *
ფართოდ გაღებულ
სარკმელში მოსჩანს
ჩემთვის უცნობი
მასწავლებელი...
ეს იყო ჩემი კლასი ოდესღაც.
* * *
როცა ერთბაშად ვაგონიდან
შორს, ცისკიდურზე
ჩემი სამშობლოს მთები გამოჩნდნენ
ჰოი, რარიგად მევიწროვა
მაშინ საყელო!
* * *
სამშობლო მთები!
მათ რომ გავცქერი,
რად მიჭირს მაშინ
ხმის ამოღება!
დიდ სილამაზეს სიტყვა რად უნდა!
* * *
იმ ქალიშვილის
დავიწყება არ შემიძლია,
მე რომ ტირილით
ერთი მუჭა
ქვიშა მაჩვენა.
* * *
ხუთი წელია
ეს გაშლილი ცა არ მინახავს...
როგორ გავძელი
უამისოდ
ამდენი ხანი!
* * *
თითქოს ძველისძველ
მეგობარს შევხვდი,
ისე მახარებს
ბუტბუტი
წყლისა.
* * *
ერთ დროს
სიცრუეს ხშირად ვამბობდი,
განა მქენჯნიდა მაშინ სინდისი!
გამახსენდება
ჭირის ოფლში გავიწურები...
* * *
სასაცილოა?
არ მეცინება.
რა ხანია ვეძებ ამ დანას,
ის კი თურმე
ხელში მიჭირავს.
* * *
ქალიშვილს ვკითხე:
“არ გინდოდა, რომ მომკვდარიყავ?”
“ამას შეხედე?”
სთქვა და მაჩვენა
ლამაზ კისერზე ჭრილობის კვალი.
* * *
როცა მოგიწევს
ემსახურო
ჭირვეულ რეგვენს,
რა საშინელი გეჩვენება
მთელი ქვეყანა!
* * *
ოთახში ჩემთან
სტიროდა ქალი...
რომ გავიხსენებ, ასე მგონია,
მე ეს ამბავი
წამიკითხავს სადმე რომანში.
* * *
უდაბურ ცაზე
როგორც დრაკონი
ცეკვავს კვამლი და
ლაჟვარდში დნება...
ო, მისი ცქერით არ დავიღლები!
* * *
“ერთი უქნარა გიჟი პოეტი!”
ის კაცი გულში ასე მეძახის.
დღეს ჩემი საქმე
ისე წავიდა,
რომ სწორედ მისგან ვისესხე ფული.
* * *
შეხედავ – მთაა ჩვეულებრივი,
მაგრამ როგორც კი შემოდგომა
აბრიალდება,
ვდგავარ, გავსცქერი გულის კანკალით:
ო, იქ ღმერთები ხომ არ ცხოვრობენ!
* * *
“ესეც კარგია,
ისიც კარგია!”
ამბობენ ხოლმე ზოგიერთები.
მე მშურს ასეთი
უდარდელობა!
* * *
“ვინც წაიკითხავს ამას ბოლომდე,
სულში ნაღველი ჩაეკვეთება!”
ასე სთქვა მან და
წიგნი ცეცხლს მისცა...
კარგი ჰქენ, ბრძენო!
* * *
კარგად იცინის ეს ჭაბუკი,
ღმერთო, რა კარგად!
იგი რომ მოკვდეს
ამ წუთისოფელს
ნაღველი უფრო მოემატება.
* * *
ისე, ტყუილა, არაფრის გამო,
მინდა გავიქცე
ამ მინდორ-ველზე
რბილად დაგებულ მოლზე ვირბინო,
სანამ სული არ შემიგუბდება!
* * *
თითქოს ღვართქაფი ხმაურობს ტყეში...
ჰა, როგორ ჰგვანან
ადამიანებს
ტყის ბინადარი
მაიმუნები.
* * *
ქარს მოაქვს სოკოს
და ფუტურო
ხის სურნელება.
ვგრძნობ – შემოდგომა
დაგვემშვიდობა.
* * *
მიწებს ჰყიდიან, სახლებს ჰყიდიან.
სვამენ, ლოთობენ...
გადაშენების
გზაზე დამდგარა ჩემი სოფელი!
გული კი მაინც მისკენ მიიწევს...
* * *
მე თვალწინ მიდგას
კიტაკიმის შორი ნაპირი,
და თავდახრილი ტირიფები
თითქოს მიხმობენ:
“მოდი, იტირე!”
* * *
“ნუთუ არ გინდა შენ სიცოცხლე!”
მკითხა ექიმმა...
გულმა კი რა სთქვა?
ჩემმა გულმა
ხმა არ გაიღო.
* * *
ფიჭვნარში ისევ ხმაურობს ქარი
და მივიწყებულ ტაძარში
ქვის ცხენს,
ნეტა ვიცოდე,
რას ჩასჩურჩულებს!
* * *
მოწმენდილია ცა შემოდგომის,
ირგვლივ არა სჩანს ღრუბლის ნაფლეთიც.
გიყურებ,
როგრო მარტო ხარ, ცაო!
ყორანმა მაინც გადაიფრინოს.
* * *
ხშირად ქუჩაში გავალ უმიზნოდ,
ეგრე უმიზნოდ
შინ დავბრუნდები!
სიცილს მაყრიან
ტოლ-მეგობრები...
* * *
თუ უცხოეთში სადმე ვიხილე
ჩემი მშობელი ქვეყნის ბავშვები
ვერავითარი
შავი ნაღველი
მაშინ სიხარულს ვერ გამიმწარებს.
* * *
შემოდგომაა.
აღარ მასვენებს
კვლავ სიყვარულის ღელვა და შფოთი.
ძილი გამიტყდა, ვზივარ და ვუსმენ
ცაზე გაკრული ბატების ყივილს.
* * *
შიმშილი მკლავდა.
კუდის ქიცინით
მომიახლოვდა მშიერი ძაღლი,
თავი ასწია და შემომხედა...
მაშინვე ცოტა ვიგრძენი შვება.
* * *
კამკამა ცაზე მისცურავს კვამლი.
მისცურავს მარტო,
თანდათან დნება...
ვინ მომაგონე, გამქრალო კვამლო!
ჩემივე თავი?
* * *
მინდა სასთუმლად სევდა დავიდო,
ყველაზე ტკბილი,
ყველაზე მწარე _
და მერე ფიჭვებს დავუგდო ყური,
როგორ კვნესიან გათენებამდე.
* * *
ბიჭის თვალებში
შური ჩამდგარა:
აგერ
ის ჩიტი
ფრინავს და მღერის.
* * *
თავის სოფელში დაბრუნებული
დაღლილი მგზავრი რომ დაიძინებს
ო, ასე მშვიდად,
ო, ასე ჩუმად
კარზე მოგვადგა თეთრი ზამთარი.
* * *
მთვარის შუქი და ჩემი ვაება
პირთამდე ავსებს
ცასა და მიწას...
ასე დაიწყო
ეს შემოდგომა.
* * *
ვიჯექ ოთახში მარტო,
ბნელოდა.
უეცრად ვხედავ _
ჯოხს დაბჯენილი
კედლიდან ჩუმად გამოდის დედა.
* * *
ო, ერთხელ მაინც ძველ მოაჯირს
მივეყრდნო ჩუმად
მორიოკაში
ჩემი სკოლის
ხის აივანზე.
* * *
ნეტავი მომცა ისეთი საქმე,
რომ მიხაროდეს
მისი კეთება...
მერე თუნდ მოვკვდე
აღარ დავეძებ.
* * *
როგორც ჭაობში
თეთრი ლოტოსი,
ღვინოში
დარდი
არ ჩაიხრჩვება.
* * *
ცოდნის წყურვილით
ანთებულა ჩემი თვალები.
ჩემი და ჩუმად
მეკითხება:
“შენ ვიღაც გიყვარს?”
* * *
ვარ მოწყენილი,
რომ ჩემს გარშემო
ვერ ვხედავ ახლა ხასხასა ფერებს.
გავგზავნე კაცი,
ის მიყიდის წითელ ყვავილებს!
* * *
ო, მეგობარო,
მშიერ მათხოვარს
ნუ ეტყვი აუგს და ნურც დაძრახავ!
ყველა მშიერი
კაცი იმას ჰგავს...
* * *
გავალ სახლიდან,
გონს მოვეგები.
ხომ არის სადღაც
მზე მოჩახჩახე?
და გული შვებით ამოისუნთქავს...
* * *
თვალები მტკივა,
გავიკეთე შავი სათვალე...
მაშინ დავიწყე, მეგობარო,
ჩუმი ტირილი,
რომ კაცმა ცრემლი ვერ დამინახოს.
* * *
ერთი ქალია,
წყნარი, უენო,
მუდამ თვალებში რომ შემომცქერის
და ყველაფერში მემორჩილება!
ნეტა არ იყოს იგი ასეთი...
* * *
ადრე გავიგე
სიყვარულის
ძალა და სევდა.
ადრეც
მოვხუცდი.
* * *
ო, სიბუტამი, ჩემო სოფელო,
შენ მეყვარები, სანამ ვიცოცხლებ!
ჩემთან არიან
შენი მთები და
შენი მქუხარე მდინარეები.
* * *
მეგობარს გული გადავუშალე...
და მომეჩვენა:
ამ საუბარში
რაღაც დავკარგე და გავღარიბდი...
მყისვე დავტოვე მისი ოთახი...
* * *
და თითქოს მღერის მორიგე ბიჭი
ისე აცხადებს სადგურის სახელს!
ჯერ კიდევ მახსოვს,
არ მავიწყდება
ალერსიანი მისი თვალები.
* * *
გზად ჩაიარეს ჯარისკაცებმა,
დიდხანს ვუცქერდი გაოცებული:
არცერთ იმათგანს
პირისახეზე
სევდის ნასახი არ ემჩნეოდა!
* * *
ბავშვს დატუქსავენ
ბავშვი იტირებს...
ო, შორეულო
ბავშვობის დღეო,
როგორ შეგნატრი!
* * *
გულს უხარია,
როცა ყურს ვუგდებ
ძალ-ღონით სავსე დინამოს გუგუნს.
ნეტა შემეძლოს ადამიანებს
მეც ასე ლაღად ველაპარაკო!
* * *
“ადექ, იცეკვე!”
უბრძანეს იმ ქალს.
ადგა, იცეკვა და უცაბედად
მდარე სასმელით გაბრუებული
მიაწყდა კედელს და ჩაიკეცა!
* * *
ღამის ბურუსში,
სადაც ტალღები
ეხეთქებოდნენ
მდინარის ნაპირს,
იდგა ქალი და პაპიროსს სწევდა.
* * *
როგორ შემაკრთო!
მან გამახსენა
ის ერთი კოცნა დაუვიწყარი...
ქუჩაზე ჭადარს მოსწყდა ფოთოლი
და ლოყას ჩემსას შეეხო ფრთხილად.
* * *
“დაგკრავ”
მეტყოდნენ.
“დამკარ!” ვეტყოდი...
ნეტავი ისევ
ის გული მქონდეს...
* * *
დღეს გაიტანეს აივანზე
ჩემი საწოლი...
ო, მწუხრის ცაო,
ჩვენ ხომ ისევ
შევხვდით ერთმანეთს!
* * *
გაიქცა ბავშვი,
დაბრუნება არ ეჩქარება.
მე კი პატარა ორთქმავალი გამოვიტანე
და აივანზე წინ და უკან
ჩუმად ვაგორებ.
* * *
ვარ სევდიანი,
როგორც ქალი მიტოვებული.
სულით დავეცი,
მაგრამ რა ვქნა
ასეთი დღეა!
* * *
ზოგჯერ მგონია, მეგობარო,
რომ ჩემი გული
პურს ჰგავს,
ახლახან
ღუმელიდან რომ გამოიღეს.
* * *
მომეჩვენება, რომ დამავიწყდა!..
მაშინ დარეკავს ჩვენი წარსული
და გამახსენებს,
რომ დავიწყება
არა და არა, არ შემიძლია
* * *
პირისახეზე
თოვლის ფიფქები
ჩამოიწმინდა დაღლილი ხელით.
ეს კაცი ჩემი მეგობარია,
იგი მიჰყვება კომუნიზმის გზას...
* * *
დაკოდილ ნადირს ჰგავს ჩემი გული,
მაგრამ როგორც კისამშობლოდან
ამბავი მოვა
რა თვინიერი გახდება იგი!
* * *
თუ მკითხა ვინმემ, რა არის სევდა,
ჩემი პასუხი მხოლოდ ერთია:
სევდა
ე სარის სიცოცხლის გემო,
მე ეს ვიგრძენი ძალიან ადრე!
* * *
შუაღამისას
კარი გავაღე.
... და თეთრი ლანდი
მიაწყდა ღობეს.
ძაღლი იყო, თუ...
* * *
ყოველი კაცის
სულსა და გულში
თუ იგი მართლა კაციშვილია,
მუდამ ფარული
ტუსაღი კვნესის.
* * *
შებინდებისას უცბად მომინდა,
რომ დამეწერა გრძელი ბარათი,
გრძელი, ისეთი
დედამიწაზე
ყველას გულწრფელად შევყვარებოდი.
* * *
... და გამიშეშდა ხელში ჯოხები,
როცა უეცრად გულში გავივლე:
“ხედავ, ნელ-ნელა მეც შევეჩვიე
ამა ქვეყნისა
დრომოჭმულ წესებს!”
* * *
მე ვიყავ კაცად დაბადებული.
მე ვიყავ კაცთა ძმა-მეგობარი.
წავაგე ბრძოლა...
და შემოდგომამ
ჩემს გულში უკვე გაიდგა ფესვი.
* * *
ჩუმად ვეწევი
ნესტიან თუთუნს.
საოცარია,
თითქოს ცოტათი
ჩემი ფიქრებიც დანესტიანდნენ.
* * *
რარიგ უყვარდა
სუნი მწიფე
პურის თავთავის!
მე კი მიყვარდა
გაფრენილი მისი წარბები...
* * *
რად გინდა ნიჭი,
სული მდიდარი,
როცა ხელები
გაქვს შებორკილი!
... ასე გალოთდა ერთი ჭაბუკი!
* * *
“ასე ცხოვრება არ შემიძლია!”
მაგრამ მივედი
კართან თუ არა,
ქუჩაზე ცხენმა
დაიჭიხვინა.
* * *
ვერ დავივიწყებ
იმ კაცის სახეს!
იგი ციხეში მიჰყავდათ ჩაფრება
ნეტავი რატომ
იღიმებოდა!
* * *
ღმერთს ვევედრები მუხლმოდრეკილი:
“სიკვდილი ყველას,
ვინც ერთხელ მაინც
გამტეხა,
ქედი მომახრევინა!”
* * *
ტუმბოდან წყალი მოთქრიალებდა.
შევხედე გული გამიხალისდა,
და ერთი წამით,
ულ ერთი წამით
პატარა ბიჭად გადავიქეცი.
* * *
კრიალა ზეცას რომ შევხედავდი,
სტვენით ვიკლებდი
იმ არემარეს!
რა მხიარულად
ვუსტვენდი მაშინ..
* * *
სწორედ იმ თვეში,
როდესაც სოფლად
ხორცით ივსებდა თეთრი ბოლოკი
შემეძინა და მომიკვდა ვაჟი.
* * *
როცა გვიანღამ სამუშაოდან
მძინარე სახლში
დავბრუნდებოდი,
შვილს ავიყვანდი ხელში უმალვე...
ერთხელ სიკვდილმა მიმასწრო მასთან!
* * *
კვლავ მომეჩვენა,
რომ ის მარტოა
ერთი უძირო გამოცანის წინ...
ჩუმად მივედი უსულო ბავშვთან,
პატარა შუბლზე დავადე ხელი.
* * *
რამდენი გლეხი დადის სოფელში,
ღვინოზე ხელი რომ აუღია!
მაგრამ ხვალ რაზედ იტყვიან უარს,
ხვალ,
როცა უფრო გაუჭირდებათ.
* * *
ხუთი წლისაა ჩემი გოგონა
და უკვე იცის
მანაც კი იცის
სიტყვები “მუშა”,
“რევოლუცია”.
* * *
არ დაემგვანო
არასდროს მამას
და არცა მამას შენი მამისა!
ო, გესმის, შვილო,
რას გევედრები?
* * *
თავი რა დიდად
წარმოვიდგინე!
მწამდა,
ყველაფერს მოვიპოვებდი.
გინახავთ უფრო სულელი ბავშვი?
* * *
ფანჯრის მინები
დაბინდული
წვიმის წვეთებით!
რა ნაღვლიანი ფანჯარაა,
ო ღმერთო ჩემო!
* * *
“მძულს, მეზიზღება უმოქმედობა
ადათ-წესებში გაყინულ ქვეყნის!”
ასე ვსთქვი ერთხელ
და იმის შემდეგ
აღარ მასვენებს მშფოთვარე სევდა.
ორგინალის ენა – იაპონური
* * *
სადღაც კუნძულზე
აღმოსავლეთ ოკეანეში
წყლისპირას ვზივარ თვალცრემლიანი
და პაწაწინა კიბორჩხალას
ვეთამაშები.
* * *
ერთხელ ხუმრობით დედაჩემი
მხარზე შევისვი,
იგი ისეთი მსუბუქი იყო,
რომ უცბად ცრემლი მომერია
და ვეღარ ვზიდე.
* * *
გამეღვიძება
დიდხანს ვწევარ თვალგახელილი...
ეს ჩვეულება ბავშვობიდან გამომყოლია...
რა სამწუხარო ჩვეულებაა!
მაინც ნუ მეტყვი საყვედურს, დედავ!
* * *
უსულო ქვიშავ,
შენ მუდამ ხარ სევდის მომგვრელი!
ხელს რომ მოგიჭერ,
ჩუმი შრიალით
მყის თითებს შუა გაიპარები.
* * *
გრიგალმა სოფელს გადაუარა
და ერთ ღამეში
სილამიწის გორაკი დადგა...
საფლავი?
ვისთვის?
* * *
პატარა ცრემლი დაეცა მიწას,
პატარა,
როგორც ქვიშის მარცვალი...
მაგრამ რა მძიმე
იყო ის ცრემლი!
* * *
ო, ცრემლი, ცრემლი! თუ არის ქვეყნად
ამაზე დიდი საკვირველება...
თუ გულმა დარდი
ცრემლს გაატანა,
დაუბრუნდება ისევ სიცოცხლე!
* * *
“განა ამისთვის
ღირს კი სიკვდილი?”
“განა ამისთვის
ღირს კი სიცოცხლე?”
ო, მიანებე თავი ამ კამათს.
* * *
მთაზე ავედი,
მაღალ მწვერვალზე
და ქუდი ჩუმად დავუქნიე...
ვის? თვით არ ვიცი,
და მერე ისევ ჩამოველ მთიდან.
* * *
დიდი ხანია
ოცნებად მქონდა
წავსულიყავი სადმე რკინიგზით.
აი, ჩამოვხტი მატარებლიდან
და აღარ ვიცი, საით წავიდე.
* * *
ერთხელ შევედი ცარიელ სახლში
და იქ მოვწიე ცოტა თამბაქო...
როგორ მინდოდა
ვყოფილიყავ
მარტო, სულ მარტო!
* * *
მინდა ჩავეფლო ბუმბულა თოვლში,
ჩავმალო სახე
ალმოდებული...
ასეთ სიყვარულს
დრო ვერ დააჭკნობს!
* * *
წვიმს უბედურად,
და ჩემი სახლიც
მოწყენილია,
ჩამოსტირის ყველას თავპირი...
ნეტავი მალე გადაიკაროს!
* * *
წავიდა, გაჰქრა დრო ბედნიერი,
როცა მიყვარდა
სხვათა კარზე დაკაკუნება,
რომ ხელგაშლილი
შემგებებოდნენ.
* * *
კომას ნისლიან ველ-მინდორზე
სადგურის ახლოს
მღერის ათასი ჭრიჭინობელა...
ვინ მეტყვის, რატომ?
რა ემღერებათ?
* * *
ფართოდ გაღებულ
სარკმელში მოსჩანს
ჩემთვის უცნობი
მასწავლებელი...
ეს იყო ჩემი კლასი ოდესღაც.
* * *
როცა ერთბაშად ვაგონიდან
შორს, ცისკიდურზე
ჩემი სამშობლოს მთები გამოჩნდნენ
ჰოი, რარიგად მევიწროვა
მაშინ საყელო!
* * *
სამშობლო მთები!
მათ რომ გავცქერი,
რად მიჭირს მაშინ
ხმის ამოღება!
დიდ სილამაზეს სიტყვა რად უნდა!
* * *
იმ ქალიშვილის
დავიწყება არ შემიძლია,
მე რომ ტირილით
ერთი მუჭა
ქვიშა მაჩვენა.
* * *
ხუთი წელია
ეს გაშლილი ცა არ მინახავს...
როგორ გავძელი
უამისოდ
ამდენი ხანი!
* * *
თითქოს ძველისძველ
მეგობარს შევხვდი,
ისე მახარებს
ბუტბუტი
წყლისა.
* * *
ერთ დროს
სიცრუეს ხშირად ვამბობდი,
განა მქენჯნიდა მაშინ სინდისი!
გამახსენდება
ჭირის ოფლში გავიწურები...
* * *
სასაცილოა?
არ მეცინება.
რა ხანია ვეძებ ამ დანას,
ის კი თურმე
ხელში მიჭირავს.
* * *
ქალიშვილს ვკითხე:
“არ გინდოდა, რომ მომკვდარიყავ?”
“ამას შეხედე?”
სთქვა და მაჩვენა
ლამაზ კისერზე ჭრილობის კვალი.
* * *
როცა მოგიწევს
ემსახურო
ჭირვეულ რეგვენს,
რა საშინელი გეჩვენება
მთელი ქვეყანა!
* * *
ოთახში ჩემთან
სტიროდა ქალი...
რომ გავიხსენებ, ასე მგონია,
მე ეს ამბავი
წამიკითხავს სადმე რომანში.
* * *
უდაბურ ცაზე
როგორც დრაკონი
ცეკვავს კვამლი და
ლაჟვარდში დნება...
ო, მისი ცქერით არ დავიღლები!
* * *
“ერთი უქნარა გიჟი პოეტი!”
ის კაცი გულში ასე მეძახის.
დღეს ჩემი საქმე
ისე წავიდა,
რომ სწორედ მისგან ვისესხე ფული.
* * *
შეხედავ – მთაა ჩვეულებრივი,
მაგრამ როგორც კი შემოდგომა
აბრიალდება,
ვდგავარ, გავსცქერი გულის კანკალით:
ო, იქ ღმერთები ხომ არ ცხოვრობენ!
* * *
“ესეც კარგია,
ისიც კარგია!”
ამბობენ ხოლმე ზოგიერთები.
მე მშურს ასეთი
უდარდელობა!
* * *
“ვინც წაიკითხავს ამას ბოლომდე,
სულში ნაღველი ჩაეკვეთება!”
ასე სთქვა მან და
წიგნი ცეცხლს მისცა...
კარგი ჰქენ, ბრძენო!
* * *
კარგად იცინის ეს ჭაბუკი,
ღმერთო, რა კარგად!
იგი რომ მოკვდეს
ამ წუთისოფელს
ნაღველი უფრო მოემატება.
* * *
ისე, ტყუილა, არაფრის გამო,
მინდა გავიქცე
ამ მინდორ-ველზე
რბილად დაგებულ მოლზე ვირბინო,
სანამ სული არ შემიგუბდება!
* * *
თითქოს ღვართქაფი ხმაურობს ტყეში...
ჰა, როგორ ჰგვანან
ადამიანებს
ტყის ბინადარი
მაიმუნები.
* * *
ქარს მოაქვს სოკოს
და ფუტურო
ხის სურნელება.
ვგრძნობ – შემოდგომა
დაგვემშვიდობა.
* * *
მიწებს ჰყიდიან, სახლებს ჰყიდიან.
სვამენ, ლოთობენ...
გადაშენების
გზაზე დამდგარა ჩემი სოფელი!
გული კი მაინც მისკენ მიიწევს...
* * *
მე თვალწინ მიდგას
კიტაკიმის შორი ნაპირი,
და თავდახრილი ტირიფები
თითქოს მიხმობენ:
“მოდი, იტირე!”
* * *
“ნუთუ არ გინდა შენ სიცოცხლე!”
მკითხა ექიმმა...
გულმა კი რა სთქვა?
ჩემმა გულმა
ხმა არ გაიღო.
* * *
ფიჭვნარში ისევ ხმაურობს ქარი
და მივიწყებულ ტაძარში
ქვის ცხენს,
ნეტა ვიცოდე,
რას ჩასჩურჩულებს!
* * *
მოწმენდილია ცა შემოდგომის,
ირგვლივ არა სჩანს ღრუბლის ნაფლეთიც.
გიყურებ,
როგრო მარტო ხარ, ცაო!
ყორანმა მაინც გადაიფრინოს.
* * *
ხშირად ქუჩაში გავალ უმიზნოდ,
ეგრე უმიზნოდ
შინ დავბრუნდები!
სიცილს მაყრიან
ტოლ-მეგობრები...
* * *
თუ უცხოეთში სადმე ვიხილე
ჩემი მშობელი ქვეყნის ბავშვები
ვერავითარი
შავი ნაღველი
მაშინ სიხარულს ვერ გამიმწარებს.
* * *
შემოდგომაა.
აღარ მასვენებს
კვლავ სიყვარულის ღელვა და შფოთი.
ძილი გამიტყდა, ვზივარ და ვუსმენ
ცაზე გაკრული ბატების ყივილს.
* * *
შიმშილი მკლავდა.
კუდის ქიცინით
მომიახლოვდა მშიერი ძაღლი,
თავი ასწია და შემომხედა...
მაშინვე ცოტა ვიგრძენი შვება.
* * *
კამკამა ცაზე მისცურავს კვამლი.
მისცურავს მარტო,
თანდათან დნება...
ვინ მომაგონე, გამქრალო კვამლო!
ჩემივე თავი?
* * *
მინდა სასთუმლად სევდა დავიდო,
ყველაზე ტკბილი,
ყველაზე მწარე _
და მერე ფიჭვებს დავუგდო ყური,
როგორ კვნესიან გათენებამდე.
* * *
ბიჭის თვალებში
შური ჩამდგარა:
აგერ
ის ჩიტი
ფრინავს და მღერის.
* * *
თავის სოფელში დაბრუნებული
დაღლილი მგზავრი რომ დაიძინებს
ო, ასე მშვიდად,
ო, ასე ჩუმად
კარზე მოგვადგა თეთრი ზამთარი.
* * *
მთვარის შუქი და ჩემი ვაება
პირთამდე ავსებს
ცასა და მიწას...
ასე დაიწყო
ეს შემოდგომა.
* * *
ვიჯექ ოთახში მარტო,
ბნელოდა.
უეცრად ვხედავ _
ჯოხს დაბჯენილი
კედლიდან ჩუმად გამოდის დედა.
* * *
ო, ერთხელ მაინც ძველ მოაჯირს
მივეყრდნო ჩუმად
მორიოკაში
ჩემი სკოლის
ხის აივანზე.
* * *
ნეტავი მომცა ისეთი საქმე,
რომ მიხაროდეს
მისი კეთება...
მერე თუნდ მოვკვდე
აღარ დავეძებ.
* * *
როგორც ჭაობში
თეთრი ლოტოსი,
ღვინოში
დარდი
არ ჩაიხრჩვება.
* * *
ცოდნის წყურვილით
ანთებულა ჩემი თვალები.
ჩემი და ჩუმად
მეკითხება:
“შენ ვიღაც გიყვარს?”
* * *
ვარ მოწყენილი,
რომ ჩემს გარშემო
ვერ ვხედავ ახლა ხასხასა ფერებს.
გავგზავნე კაცი,
ის მიყიდის წითელ ყვავილებს!
* * *
ო, მეგობარო,
მშიერ მათხოვარს
ნუ ეტყვი აუგს და ნურც დაძრახავ!
ყველა მშიერი
კაცი იმას ჰგავს...
* * *
გავალ სახლიდან,
გონს მოვეგები.
ხომ არის სადღაც
მზე მოჩახჩახე?
და გული შვებით ამოისუნთქავს...
* * *
თვალები მტკივა,
გავიკეთე შავი სათვალე...
მაშინ დავიწყე, მეგობარო,
ჩუმი ტირილი,
რომ კაცმა ცრემლი ვერ დამინახოს.
* * *
ერთი ქალია,
წყნარი, უენო,
მუდამ თვალებში რომ შემომცქერის
და ყველაფერში მემორჩილება!
ნეტა არ იყოს იგი ასეთი...
* * *
ადრე გავიგე
სიყვარულის
ძალა და სევდა.
ადრეც
მოვხუცდი.
* * *
ო, სიბუტამი, ჩემო სოფელო,
შენ მეყვარები, სანამ ვიცოცხლებ!
ჩემთან არიან
შენი მთები და
შენი მქუხარე მდინარეები.
* * *
მეგობარს გული გადავუშალე...
და მომეჩვენა:
ამ საუბარში
რაღაც დავკარგე და გავღარიბდი...
მყისვე დავტოვე მისი ოთახი...
* * *
და თითქოს მღერის მორიგე ბიჭი
ისე აცხადებს სადგურის სახელს!
ჯერ კიდევ მახსოვს,
არ მავიწყდება
ალერსიანი მისი თვალები.
* * *
გზად ჩაიარეს ჯარისკაცებმა,
დიდხანს ვუცქერდი გაოცებული:
არცერთ იმათგანს
პირისახეზე
სევდის ნასახი არ ემჩნეოდა!
* * *
ბავშვს დატუქსავენ
ბავშვი იტირებს...
ო, შორეულო
ბავშვობის დღეო,
როგორ შეგნატრი!
* * *
გულს უხარია,
როცა ყურს ვუგდებ
ძალ-ღონით სავსე დინამოს გუგუნს.
ნეტა შემეძლოს ადამიანებს
მეც ასე ლაღად ველაპარაკო!
* * *
“ადექ, იცეკვე!”
უბრძანეს იმ ქალს.
ადგა, იცეკვა და უცაბედად
მდარე სასმელით გაბრუებული
მიაწყდა კედელს და ჩაიკეცა!
* * *
ღამის ბურუსში,
სადაც ტალღები
ეხეთქებოდნენ
მდინარის ნაპირს,
იდგა ქალი და პაპიროსს სწევდა.
* * *
როგორ შემაკრთო!
მან გამახსენა
ის ერთი კოცნა დაუვიწყარი...
ქუჩაზე ჭადარს მოსწყდა ფოთოლი
და ლოყას ჩემსას შეეხო ფრთხილად.
* * *
“დაგკრავ”
მეტყოდნენ.
“დამკარ!” ვეტყოდი...
ნეტავი ისევ
ის გული მქონდეს...
* * *
დღეს გაიტანეს აივანზე
ჩემი საწოლი...
ო, მწუხრის ცაო,
ჩვენ ხომ ისევ
შევხვდით ერთმანეთს!
* * *
გაიქცა ბავშვი,
დაბრუნება არ ეჩქარება.
მე კი პატარა ორთქმავალი გამოვიტანე
და აივანზე წინ და უკან
ჩუმად ვაგორებ.
* * *
ვარ სევდიანი,
როგორც ქალი მიტოვებული.
სულით დავეცი,
მაგრამ რა ვქნა
ასეთი დღეა!
* * *
ზოგჯერ მგონია, მეგობარო,
რომ ჩემი გული
პურს ჰგავს,
ახლახან
ღუმელიდან რომ გამოიღეს.
* * *
მომეჩვენება, რომ დამავიწყდა!..
მაშინ დარეკავს ჩვენი წარსული
და გამახსენებს,
რომ დავიწყება
არა და არა, არ შემიძლია
* * *
პირისახეზე
თოვლის ფიფქები
ჩამოიწმინდა დაღლილი ხელით.
ეს კაცი ჩემი მეგობარია,
იგი მიჰყვება კომუნიზმის გზას...
* * *
დაკოდილ ნადირს ჰგავს ჩემი გული,
მაგრამ როგორც კისამშობლოდან
ამბავი მოვა
რა თვინიერი გახდება იგი!
* * *
თუ მკითხა ვინმემ, რა არის სევდა,
ჩემი პასუხი მხოლოდ ერთია:
სევდა
ე სარის სიცოცხლის გემო,
მე ეს ვიგრძენი ძალიან ადრე!
* * *
შუაღამისას
კარი გავაღე.
... და თეთრი ლანდი
მიაწყდა ღობეს.
ძაღლი იყო, თუ...
* * *
ყოველი კაცის
სულსა და გულში
თუ იგი მართლა კაციშვილია,
მუდამ ფარული
ტუსაღი კვნესის.
* * *
შებინდებისას უცბად მომინდა,
რომ დამეწერა გრძელი ბარათი,
გრძელი, ისეთი
დედამიწაზე
ყველას გულწრფელად შევყვარებოდი.
* * *
... და გამიშეშდა ხელში ჯოხები,
როცა უეცრად გულში გავივლე:
“ხედავ, ნელ-ნელა მეც შევეჩვიე
ამა ქვეყნისა
დრომოჭმულ წესებს!”
* * *
მე ვიყავ კაცად დაბადებული.
მე ვიყავ კაცთა ძმა-მეგობარი.
წავაგე ბრძოლა...
და შემოდგომამ
ჩემს გულში უკვე გაიდგა ფესვი.
* * *
ჩუმად ვეწევი
ნესტიან თუთუნს.
საოცარია,
თითქოს ცოტათი
ჩემი ფიქრებიც დანესტიანდნენ.
* * *
რარიგ უყვარდა
სუნი მწიფე
პურის თავთავის!
მე კი მიყვარდა
გაფრენილი მისი წარბები...
* * *
რად გინდა ნიჭი,
სული მდიდარი,
როცა ხელები
გაქვს შებორკილი!
... ასე გალოთდა ერთი ჭაბუკი!
* * *
“ასე ცხოვრება არ შემიძლია!”
მაგრამ მივედი
კართან თუ არა,
ქუჩაზე ცხენმა
დაიჭიხვინა.
* * *
ვერ დავივიწყებ
იმ კაცის სახეს!
იგი ციხეში მიჰყავდათ ჩაფრება
ნეტავი რატომ
იღიმებოდა!
* * *
ღმერთს ვევედრები მუხლმოდრეკილი:
“სიკვდილი ყველას,
ვინც ერთხელ მაინც
გამტეხა,
ქედი მომახრევინა!”
* * *
ტუმბოდან წყალი მოთქრიალებდა.
შევხედე გული გამიხალისდა,
და ერთი წამით,
ულ ერთი წამით
პატარა ბიჭად გადავიქეცი.
* * *
კრიალა ზეცას რომ შევხედავდი,
სტვენით ვიკლებდი
იმ არემარეს!
რა მხიარულად
ვუსტვენდი მაშინ..
* * *
სწორედ იმ თვეში,
როდესაც სოფლად
ხორცით ივსებდა თეთრი ბოლოკი
შემეძინა და მომიკვდა ვაჟი.
* * *
როცა გვიანღამ სამუშაოდან
მძინარე სახლში
დავბრუნდებოდი,
შვილს ავიყვანდი ხელში უმალვე...
ერთხელ სიკვდილმა მიმასწრო მასთან!
* * *
კვლავ მომეჩვენა,
რომ ის მარტოა
ერთი უძირო გამოცანის წინ...
ჩუმად მივედი უსულო ბავშვთან,
პატარა შუბლზე დავადე ხელი.
* * *
რამდენი გლეხი დადის სოფელში,
ღვინოზე ხელი რომ აუღია!
მაგრამ ხვალ რაზედ იტყვიან უარს,
ხვალ,
როცა უფრო გაუჭირდებათ.
* * *
ხუთი წლისაა ჩემი გოგონა
და უკვე იცის
მანაც კი იცის
სიტყვები “მუშა”,
“რევოლუცია”.
* * *
არ დაემგვანო
არასდროს მამას
და არცა მამას შენი მამისა!
ო, გესმის, შვილო,
რას გევედრები?
* * *
თავი რა დიდად
წარმოვიდგინე!
მწამდა,
ყველაფერს მოვიპოვებდი.
გინახავთ უფრო სულელი ბავშვი?
* * *
ფანჯრის მინები
დაბინდული
წვიმის წვეთებით!
რა ნაღვლიანი ფანჯარაა,
ო ღმერთო ჩემო!
* * *
“მძულს, მეზიზღება უმოქმედობა
ადათ-წესებში გაყინულ ქვეყნის!”
ასე ვსთქვი ერთხელ
და იმის შემდეგ
აღარ მასვენებს მშფოთვარე სევდა.