ანგელოზად ქცევა
მე დავიღალე ქალად ყოფნით,
მომწყინდა კოვზი და ჯამ ჭურჭელი,
მომწყინდა ჩემი ბაგეები და ჩემი მკერდი,
მომწყინდა ჩემი კოსმეტიკა და ტანსაცმელი.
ჯერ ისევ ჩემი სუფრის ირგვლივ კაცები სხედან,
თითოეულ მათგანს სავსე თასს ვაწვდი,
თასში აწყვია მეწამული ყურძნის მტევნები
და შიგ ბუზები მიძვრებიან გოლეულისთვის.
თვით მამაჩემიც კი მოსულა თავის თეთრი ძვლით,
მაგრამ მე უკვე დავიღალე საგანთა სქესით.
წუხელის ღამით ზმანება ვნახე
და მე მას ვუთხარ . . .
,,შენ ხარ პასუხი,
შენ ხარ დღეიდან ჩემი ქმარი და ჩემი მამა!”
სიზმრად ვიხილე ჯაჭვებისგან წნული ქალაქი,
იქ იყო ჟანაც, გარდაცვლილი, კაცის სამოსით
და იყო არსი ანგელოზთა შეუცნობელი,
არც ერთი ორი არ ჰგავდა ერთურთს,
ერთს ესხა ცხვირი და მეორეს ყურები ხელზეს,
თითოეული მიაგავდა მთლიან პოემას,
იყვნენ ღმერთები მცირენი
და გარიყულები.
,, შენ ხარ პასუხი”
ვთქვი და შევედი,
შევაღე ბჭენი უცხო ქალაქის.
შემომეხლართა მყისვე ტანზე ჯაჭვის საბელი
და მე დავკარგე ჩემი სქესი და სახე ჩემი.
ჩემ მარცხნივ ახლა ადამი იდგა
და ევა მედგა მარჯვენა მხარეს
ორივე ქმნილნი უსახურად მიზეზთა ქვეყნად.
ჩვენ გადავაჭდეთ ერთურთს მკლავები
და გავიარეთ მცხუნვარე მზის ქვეშ . . .
აღარ ვიყავი მე უკვე ქალი,
არცრა საგანი მე აღარ ვიყავ . . .
ოი, ასულნო იერუსალიმისანნო,
მე თვით ხელმწიფემ შემიყვანა თავის ოთახში,
მე შავი ვარ და ვარ მშვენიერი,
ვიყავ გახსნილი და განძარცვული . . .
არ მაქვს ხელები, აღარც ფეხები,
კანიღა დავრჩი თევზის დარად.
მე აღარა ვარ დღეიდან ქალი,
როგორც იესო კაცი არ არის.
მარტოხელა მემრუშის ბალადა
ყოველ სატკივარს სიკვდილი შველის.
ის ჩემ ხელთაა. მინავლულ მზერით
ვერ გხედავ, რადგან გზა-კვალი შენი
ჩემსას დაშორდა. ვარ ამაზრზენი,
სიმაძღრისაგან მიშრება ნერწყვი.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ახლა მას მე ვფლობ, თითს თითზე ვწმახნი
ის სულ ახლოა, შენი რჩეული.
მეც ზუსტად იქ და ისე ვსვამ მახვილს,
ვით შენგან იყო ამას ჩვეული.
ფურცლები სცვივათ ყვავილებს ზეწრის,
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ჩემო ტკივილო, გახსოვდეს, ამღამ
ყოველი წყვილი ერთმანეთს ეკვრის
და აუტანელ ტკივილებს დაღავს
ნეკნზე ნეკნი და ნეკზე კი ნეკი.
ისმის ხმა ზეცის ბჭეების ლეწვის.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ცხოვრების ნაყოფს ამგვარად ვაკვნეტ
უმცირეს ნამცეცს, ხელისცეცებით
ვხატავ ეკრანზე ოცნების მაკეტს.
მე განრთხმული ვარ, მე ჯვარს ვეცმევი.
რაც იყო უხვი, ის გახდა ბერწი. . .
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
მერე შავთვალა მეტოქეც გაჩნდა,
წყალთა ასული, ზღვის ქალბატონი,
თითს სიმის კვალი, მის ბაგეს აჩნდა
სირცხვილი და ხმას ჟღერა ვალტორნის.
მე ვგავდი ძველ ცოცხს, ის ნათალს ლერწმის.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
მან შენ წაგიღო, ზუსტად ისევე,
ვით წაიღებდა ხელჩანთას ან კვესს,
მე კი დავიმსხვერ, ვით ქვა იმსხვრევა. . .
გიგზავნი შენს ძველ წიგნებს და ანკესს.
შენ გიდგას ჟამი გვირგვინის შეწვნის,
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ამაღამ ცეცხლი უნთიათ წყვილებს:
იხდიან პერანგს, ხლართავენ მზერას,
აქრობენ შუქებს, იხსნიან ღილებს,
სულელ არსებებს ტყუილის სჯერათ.
ერთმანეთს ჭამენ, დორბლავენ ნერწყვით.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
მსგავსი
გავიჭერ გარეთ შლეგი გრძნეული,
ბნელის მდევარი, მსურველი ავის,
ბოროტის ნდომით სისხლამღვრეული
დავუყევ ბანებს, ავსული ღამის,
მარტოდშთენილი, თორმეტთითა, გონებით ნავსი,
ასეთ ქალს ქალი არც ჰქვია ლამის,
მეც ვიყავ მსგავსი.
ცხელი ქვაბული ვიპოვე ტყეში,
გავავსე ძვლებით, ათასგვარ ნაყშით,
ჩონჩხებით, ქვებით, ატლასით, ხრეშით,
ფერიების და მატლების ვახშმით,
გლუვი კედლები დავფარე ხავსით,
ასეთ ქალს ჩვენში არქმევენ შეშლილს,
მეც ვიყავ მსგავსი.
ეს მე ვიჯექი შენს ოთხთვალაში
და შიშველ მკლავებს ვუქნევდი ლოდებს,
ვგრძნობდი, გადავრჩი, თუმც ჯერაც მაშინ
თეძოებს ცეცხლის ენები ლოკდნენ
და ძვლები მტეხდნენ ბორბლების ქარში,
ასეთ ქალს სულ არ რცხვენია, მოკვდეს,
მეც ვიყავ მსგავსი.
სიმართლე, რომელიც მკვდრებმა იციან
დედაჩემს, რომელიც დაიბადა 1902-ის მარტში
და გარდაიცვალა 1959-ის მარტში;
მამაჩემს, რომელიც დაიბადა 1900-ის თებერვალში
და გარდაიცვალა 1959-ის ივნისში
,,წავიდა!” ვამბობ და ვტოვებ ტაძარს,
ვტოვებ ცხედარსაც, არ ვუხდი ღალას,
დე, კატაფალკა უჩემოდ დაძრას,
ივნისის თვეა. . . ბრძოლამ დამღალა!
მივდივართ კეიპს. მე ვუბრუნდები
სიცოცხლეს, სადაც მზე ზღვაში დნება,
სადაც ზღვა ბზინავს მტრედის ხუნდივით. . .
ვეხვევით. . . სადღაც ვიღაცა კვდება.
ჩემო ძვირფასო, ქარი გვსერავს, როგორც კენჭები
ზღვის გულქათქათა წიაღიდან. და რომ ვეხვევით,
სულ მთლად ვეხვევით მოხვევნაში. Gგაქრა ეჭვები,
ამისთვის მოვკლავ და ამისთვის სიკვდილს შევხვდები.
და მკვდრებს რა უნდათ? გაუხდიათ ფეხზე და წვანან
ქვის ცივ ნავებში. ზღვა რომ შედგეს და ხმა გაკმინდოს,
ხომ ქვად იქცევა?! ჰოდა, მკვდრებიც ზუსტად ქვებს გვანან. . .
არ სურთ, რომ ცხონდნენ, განიწმინდონ და წარიწყმინდონ.
შავი მაგია
როცა ქალი წერს, მეტისმეტად ბევრს გრძნობს ის ქალი,
ექსტაზებს, ტრანსებს, ციურ ნიშნებს და სასწაულებს,
ციკლი, შვილები, კუნძულები არავითარი
თითქოს არ ყოფნის, ეს გლოვა და აურზაურიც
და ბოსტნეულიც არ კმაროდნენ არასდროს თითქოს,
და ვარსკვლავებზე მკითხაობა ქცევია ჩვევად,
მწერალი არსით ჯაშუშია და თვალთვალს ითხოვს,
ჩემო ძვირფასო, ის გოგო მე ვარ.
როცა კაცი წერს, მან ყოველთვის ზედმეტი იცის,
ბევრი ქარაგმა და თილისმა. თითქოს არ კმარა
მისთვის შენება და ათასი სიკეთე მიწის,
მანქანების და ხომალდების მთელი სამყარო,
არც სისხლისღვრები არასოდეს გადაამეტებს.
ავეჯისაგან ხეს ქმნის ისევ, თავიდან ხერხავს,
მწერალი, მისი არსებობით, არის თავხედი,
ჩემო ძვირფასო, ის კაცი შენ ხარ.
ჩვენ, მოძულეებს საკუთარი არსებობისაც
და იმ ფეხსაცმლის, თუ სამოსის, ირგლივ რომ გვაკრავს,
ჩემო ძვირფასო, ერთმანეთი მაინც ხომ გვიყვარს
და ჩვენს ხელებსაც სილურჯე და სინაზე დაჰკრავს.
ჩვენ გვივსებს თვალებს საშინელი აღსარებები,
თუმც, ვქორწინდებით და შვილები ზიზღით სუნთქავენ,
ჩვენ ვავსებთ სუფრას არვინაა ხელის მხლებელი,
არავინ რჩება, ვინც წყეულ ხვავს აასუფთავებს.
ჩემს საყვარელს, რომელსაც ცოლთან დაბრუნება უნდა
ის შენს წინაა, მთელი მშვენებით.
შენი გულისთვის წვეთ-წვეთობით ჩამოღვენთილი
საწყისიდანვე შენთვის შექმნილი.
შენი ბავშვობის საყვარელი ზღაპრებისაგან.
იგი ყოველთვის შენთან იყო, ჩემო ძვირფასო.
იგი აშკარად ყველას სჯობია.
შუა თებერვლის სიმრუმეში ფეიერვერკი
და მყარი, როგორც თუჯის ქოთანი.
სიმართლეს თვალი გავუსწოროთ, მე ნუგბარი ვარ.
კოხტა იახტა. თითებს შორის ჩაღვრილი წყალი.
მინებჩაწეულ მანქანაში ჩემი თმა კვამლს ჰგავს.
მარწყვი სუსხიან იანვარში.
ის კი ამაზე მეტი არის. ის შენი არსი არსთაგანია.
შენი შემქმნელი ნამდვილის და ფიგურალურის,
იგი არ არის ნაჩქარევი. ის სრულქმნილია.
მან იცის, რომელ პორტში შევა შენი კარჭაპი,
მინდვრის ყვავილთა თაიგულს დებს, დილით, სარკმელთან,
შუადღის მზეზე თიხისაგან ლარნაკებს ძერწავს,
ღამით კი სამი ბავშვი შობა, მთვარის ნათელში,
მიქელანჯელოს დახატული ქერუბიმები,
ფეხებგაშლილი, გაოფლილი იჭინთებოდა
სამ საზარელ თვეს, ჩაბნელებულ სამლოცველოში.
თუ აიხედავ, დაინახავ შენს შვილებს მაღლა,
ჭერზე ფერადი ბუშტებივით მიყუდებულებს.
საღამოობით სათითაოდ ჩამოჰყავს ქვევით,
დანაყრებულნი, თვლემით თვალებმიბლეტილები,
ფეხათრეული ჯიუტები. უვარდისფრდება
სიმღერისა და მათი ციცქნა ძილისგან სახე.
აიღე, უკან გაძლევ შენს გულს.
გაძლევ უფლებას
მის არსებაში მოცახცახე პატრუქისათვის,
ნესტრისათვის და მიჩქმალული მეძავისათვის,
მის ჭრილობაზე მიწის მიყრისთვის
მის ცოცხალ, წითელ ჭრილობაზე მიწის მიყრისთვის
მის ნეკნებს შორის გამომკრთალი შუქისთვის, მისი
პულსიდან მფეთქავ ნამთვრალევი მეზღვაურისთვის,
მისი დედური მუხლებისთვის, წინდებისთვის,
წვივსაკრავების ქამრისათვის და ზარისათვის
ცნობისმოყვარე ზარისათვის.
როცა ერთმანეთს მკლავებსა და მხრებში მიაგნებთ
და ფორთოხლისფერ თმისსამაგრზე თითებს მოავლებ,
ზარს გასცემ პასუხს , ცნობისმოყვარეს.
იგი ისეთი შიშველია და მარტოსული.
იგი შენი და შენი ყველა ნატვრის ჯამია.
უნდა დაიპყრო, როგორც მწვერვალი, სულ ნაბიჯ-ნაბიჯ.
ის მწვერვალია.
მე თუ მიკითხავ, წყლის უფერო საღებავი ვარ.
სწრაფად ვიშლები.
მე დავიღალე ქალად ყოფნით,
მომწყინდა კოვზი და ჯამ ჭურჭელი,
მომწყინდა ჩემი ბაგეები და ჩემი მკერდი,
მომწყინდა ჩემი კოსმეტიკა და ტანსაცმელი.
ჯერ ისევ ჩემი სუფრის ირგვლივ კაცები სხედან,
თითოეულ მათგანს სავსე თასს ვაწვდი,
თასში აწყვია მეწამული ყურძნის მტევნები
და შიგ ბუზები მიძვრებიან გოლეულისთვის.
თვით მამაჩემიც კი მოსულა თავის თეთრი ძვლით,
მაგრამ მე უკვე დავიღალე საგანთა სქესით.
წუხელის ღამით ზმანება ვნახე
და მე მას ვუთხარ . . .
,,შენ ხარ პასუხი,
შენ ხარ დღეიდან ჩემი ქმარი და ჩემი მამა!”
სიზმრად ვიხილე ჯაჭვებისგან წნული ქალაქი,
იქ იყო ჟანაც, გარდაცვლილი, კაცის სამოსით
და იყო არსი ანგელოზთა შეუცნობელი,
არც ერთი ორი არ ჰგავდა ერთურთს,
ერთს ესხა ცხვირი და მეორეს ყურები ხელზეს,
თითოეული მიაგავდა მთლიან პოემას,
იყვნენ ღმერთები მცირენი
და გარიყულები.
,, შენ ხარ პასუხი”
ვთქვი და შევედი,
შევაღე ბჭენი უცხო ქალაქის.
შემომეხლართა მყისვე ტანზე ჯაჭვის საბელი
და მე დავკარგე ჩემი სქესი და სახე ჩემი.
ჩემ მარცხნივ ახლა ადამი იდგა
და ევა მედგა მარჯვენა მხარეს
ორივე ქმნილნი უსახურად მიზეზთა ქვეყნად.
ჩვენ გადავაჭდეთ ერთურთს მკლავები
და გავიარეთ მცხუნვარე მზის ქვეშ . . .
აღარ ვიყავი მე უკვე ქალი,
არცრა საგანი მე აღარ ვიყავ . . .
ოი, ასულნო იერუსალიმისანნო,
მე თვით ხელმწიფემ შემიყვანა თავის ოთახში,
მე შავი ვარ და ვარ მშვენიერი,
ვიყავ გახსნილი და განძარცვული . . .
არ მაქვს ხელები, აღარც ფეხები,
კანიღა დავრჩი თევზის დარად.
მე აღარა ვარ დღეიდან ქალი,
როგორც იესო კაცი არ არის.
მარტოხელა მემრუშის ბალადა
ყოველ სატკივარს სიკვდილი შველის.
ის ჩემ ხელთაა. მინავლულ მზერით
ვერ გხედავ, რადგან გზა-კვალი შენი
ჩემსას დაშორდა. ვარ ამაზრზენი,
სიმაძღრისაგან მიშრება ნერწყვი.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ახლა მას მე ვფლობ, თითს თითზე ვწმახნი
ის სულ ახლოა, შენი რჩეული.
მეც ზუსტად იქ და ისე ვსვამ მახვილს,
ვით შენგან იყო ამას ჩვეული.
ფურცლები სცვივათ ყვავილებს ზეწრის,
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ჩემო ტკივილო, გახსოვდეს, ამღამ
ყოველი წყვილი ერთმანეთს ეკვრის
და აუტანელ ტკივილებს დაღავს
ნეკნზე ნეკნი და ნეკზე კი ნეკი.
ისმის ხმა ზეცის ბჭეების ლეწვის.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ცხოვრების ნაყოფს ამგვარად ვაკვნეტ
უმცირეს ნამცეცს, ხელისცეცებით
ვხატავ ეკრანზე ოცნების მაკეტს.
მე განრთხმული ვარ, მე ჯვარს ვეცმევი.
რაც იყო უხვი, ის გახდა ბერწი. . .
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
მერე შავთვალა მეტოქეც გაჩნდა,
წყალთა ასული, ზღვის ქალბატონი,
თითს სიმის კვალი, მის ბაგეს აჩნდა
სირცხვილი და ხმას ჟღერა ვალტორნის.
მე ვგავდი ძველ ცოცხს, ის ნათალს ლერწმის.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
მან შენ წაგიღო, ზუსტად ისევე,
ვით წაიღებდა ხელჩანთას ან კვესს,
მე კი დავიმსხვერ, ვით ქვა იმსხვრევა. . .
გიგზავნი შენს ძველ წიგნებს და ანკესს.
შენ გიდგას ჟამი გვირგვინის შეწვნის,
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
ამაღამ ცეცხლი უნთიათ წყვილებს:
იხდიან პერანგს, ხლართავენ მზერას,
აქრობენ შუქებს, იხსნიან ღილებს,
სულელ არსებებს ტყუილის სჯერათ.
ერთმანეთს ჭამენ, დორბლავენ ნერწყვით.
ამაღამ, მარტო, მე საწოლს ვერწყმი.
მსგავსი
გავიჭერ გარეთ შლეგი გრძნეული,
ბნელის მდევარი, მსურველი ავის,
ბოროტის ნდომით სისხლამღვრეული
დავუყევ ბანებს, ავსული ღამის,
მარტოდშთენილი, თორმეტთითა, გონებით ნავსი,
ასეთ ქალს ქალი არც ჰქვია ლამის,
მეც ვიყავ მსგავსი.
ცხელი ქვაბული ვიპოვე ტყეში,
გავავსე ძვლებით, ათასგვარ ნაყშით,
ჩონჩხებით, ქვებით, ატლასით, ხრეშით,
ფერიების და მატლების ვახშმით,
გლუვი კედლები დავფარე ხავსით,
ასეთ ქალს ჩვენში არქმევენ შეშლილს,
მეც ვიყავ მსგავსი.
ეს მე ვიჯექი შენს ოთხთვალაში
და შიშველ მკლავებს ვუქნევდი ლოდებს,
ვგრძნობდი, გადავრჩი, თუმც ჯერაც მაშინ
თეძოებს ცეცხლის ენები ლოკდნენ
და ძვლები მტეხდნენ ბორბლების ქარში,
ასეთ ქალს სულ არ რცხვენია, მოკვდეს,
მეც ვიყავ მსგავსი.
სიმართლე, რომელიც მკვდრებმა იციან
დედაჩემს, რომელიც დაიბადა 1902-ის მარტში
და გარდაიცვალა 1959-ის მარტში;
მამაჩემს, რომელიც დაიბადა 1900-ის თებერვალში
და გარდაიცვალა 1959-ის ივნისში
,,წავიდა!” ვამბობ და ვტოვებ ტაძარს,
ვტოვებ ცხედარსაც, არ ვუხდი ღალას,
დე, კატაფალკა უჩემოდ დაძრას,
ივნისის თვეა. . . ბრძოლამ დამღალა!
მივდივართ კეიპს. მე ვუბრუნდები
სიცოცხლეს, სადაც მზე ზღვაში დნება,
სადაც ზღვა ბზინავს მტრედის ხუნდივით. . .
ვეხვევით. . . სადღაც ვიღაცა კვდება.
ჩემო ძვირფასო, ქარი გვსერავს, როგორც კენჭები
ზღვის გულქათქათა წიაღიდან. და რომ ვეხვევით,
სულ მთლად ვეხვევით მოხვევნაში. Gგაქრა ეჭვები,
ამისთვის მოვკლავ და ამისთვის სიკვდილს შევხვდები.
და მკვდრებს რა უნდათ? გაუხდიათ ფეხზე და წვანან
ქვის ცივ ნავებში. ზღვა რომ შედგეს და ხმა გაკმინდოს,
ხომ ქვად იქცევა?! ჰოდა, მკვდრებიც ზუსტად ქვებს გვანან. . .
არ სურთ, რომ ცხონდნენ, განიწმინდონ და წარიწყმინდონ.
შავი მაგია
როცა ქალი წერს, მეტისმეტად ბევრს გრძნობს ის ქალი,
ექსტაზებს, ტრანსებს, ციურ ნიშნებს და სასწაულებს,
ციკლი, შვილები, კუნძულები არავითარი
თითქოს არ ყოფნის, ეს გლოვა და აურზაურიც
და ბოსტნეულიც არ კმაროდნენ არასდროს თითქოს,
და ვარსკვლავებზე მკითხაობა ქცევია ჩვევად,
მწერალი არსით ჯაშუშია და თვალთვალს ითხოვს,
ჩემო ძვირფასო, ის გოგო მე ვარ.
როცა კაცი წერს, მან ყოველთვის ზედმეტი იცის,
ბევრი ქარაგმა და თილისმა. თითქოს არ კმარა
მისთვის შენება და ათასი სიკეთე მიწის,
მანქანების და ხომალდების მთელი სამყარო,
არც სისხლისღვრები არასოდეს გადაამეტებს.
ავეჯისაგან ხეს ქმნის ისევ, თავიდან ხერხავს,
მწერალი, მისი არსებობით, არის თავხედი,
ჩემო ძვირფასო, ის კაცი შენ ხარ.
ჩვენ, მოძულეებს საკუთარი არსებობისაც
და იმ ფეხსაცმლის, თუ სამოსის, ირგლივ რომ გვაკრავს,
ჩემო ძვირფასო, ერთმანეთი მაინც ხომ გვიყვარს
და ჩვენს ხელებსაც სილურჯე და სინაზე დაჰკრავს.
ჩვენ გვივსებს თვალებს საშინელი აღსარებები,
თუმც, ვქორწინდებით და შვილები ზიზღით სუნთქავენ,
ჩვენ ვავსებთ სუფრას არვინაა ხელის მხლებელი,
არავინ რჩება, ვინც წყეულ ხვავს აასუფთავებს.
ჩემს საყვარელს, რომელსაც ცოლთან დაბრუნება უნდა
ის შენს წინაა, მთელი მშვენებით.
შენი გულისთვის წვეთ-წვეთობით ჩამოღვენთილი
საწყისიდანვე შენთვის შექმნილი.
შენი ბავშვობის საყვარელი ზღაპრებისაგან.
იგი ყოველთვის შენთან იყო, ჩემო ძვირფასო.
იგი აშკარად ყველას სჯობია.
შუა თებერვლის სიმრუმეში ფეიერვერკი
და მყარი, როგორც თუჯის ქოთანი.
სიმართლეს თვალი გავუსწოროთ, მე ნუგბარი ვარ.
კოხტა იახტა. თითებს შორის ჩაღვრილი წყალი.
მინებჩაწეულ მანქანაში ჩემი თმა კვამლს ჰგავს.
მარწყვი სუსხიან იანვარში.
ის კი ამაზე მეტი არის. ის შენი არსი არსთაგანია.
შენი შემქმნელი ნამდვილის და ფიგურალურის,
იგი არ არის ნაჩქარევი. ის სრულქმნილია.
მან იცის, რომელ პორტში შევა შენი კარჭაპი,
მინდვრის ყვავილთა თაიგულს დებს, დილით, სარკმელთან,
შუადღის მზეზე თიხისაგან ლარნაკებს ძერწავს,
ღამით კი სამი ბავშვი შობა, მთვარის ნათელში,
მიქელანჯელოს დახატული ქერუბიმები,
ფეხებგაშლილი, გაოფლილი იჭინთებოდა
სამ საზარელ თვეს, ჩაბნელებულ სამლოცველოში.
თუ აიხედავ, დაინახავ შენს შვილებს მაღლა,
ჭერზე ფერადი ბუშტებივით მიყუდებულებს.
საღამოობით სათითაოდ ჩამოჰყავს ქვევით,
დანაყრებულნი, თვლემით თვალებმიბლეტილები,
ფეხათრეული ჯიუტები. უვარდისფრდება
სიმღერისა და მათი ციცქნა ძილისგან სახე.
აიღე, უკან გაძლევ შენს გულს.
გაძლევ უფლებას
მის არსებაში მოცახცახე პატრუქისათვის,
ნესტრისათვის და მიჩქმალული მეძავისათვის,
მის ჭრილობაზე მიწის მიყრისთვის
მის ცოცხალ, წითელ ჭრილობაზე მიწის მიყრისთვის
მის ნეკნებს შორის გამომკრთალი შუქისთვის, მისი
პულსიდან მფეთქავ ნამთვრალევი მეზღვაურისთვის,
მისი დედური მუხლებისთვის, წინდებისთვის,
წვივსაკრავების ქამრისათვის და ზარისათვის
ცნობისმოყვარე ზარისათვის.
როცა ერთმანეთს მკლავებსა და მხრებში მიაგნებთ
და ფორთოხლისფერ თმისსამაგრზე თითებს მოავლებ,
ზარს გასცემ პასუხს , ცნობისმოყვარეს.
იგი ისეთი შიშველია და მარტოსული.
იგი შენი და შენი ყველა ნატვრის ჯამია.
უნდა დაიპყრო, როგორც მწვერვალი, სულ ნაბიჯ-ნაბიჯ.
ის მწვერვალია.
მე თუ მიკითხავ, წყლის უფერო საღებავი ვარ.
სწრაფად ვიშლები.