ვინ გვაქცია მუდმივ მსხვერპლად
ვინ გვაქცია მუდმივ მსხვერპლად
მხოლოდ ნაცრად, მხოლოდ ფერფლად,
დარს ვინ გვიქცევს უკუნად?
ვერ ვივარგეთ სულის მხედრად
გამოვდგებით მხოლოდ ცხედრად
ხუმარაც და სლუკუნაც...
რად გვექცევა ბედი მკაცრად,
ვყოფილიყოთ, თითქოს, არც რა...?
რად მიგველტვის დიდება?
იმიტომ, რომ ყოველ დილით
გვსურს, სამყაროს ჩვენი წილი
ვუთხრათ ჭეშმარიტება.
აჰა, გვიკრთის ხელის გულზე,
თვალს გვჭრის, თუმცა, მაინც ვუმზერთ
პაწაწინა სიმართლეს ...
მაგრამ ვიღაც ჩნდება იმ წამს,
გამოგვაცლის ფეხქვეშ მიწას,
საფლავისკენ მიგვათრევს...
ეს რა უსამართლობაა,
რა ლაჩრული დათმობაა,
უბრძოლველად ბარდები!
წყალში ორჯერ ვეღარ გახვალ,
ვერც რას შეცვლი და ხელახლა
ვეღარ დაიბადები!
შესაძლოა, გვიდგას კვალში
ის, ვინც ახალ აფრებს აშლის,
ვინც რაღაცას იღონებს:
სიკვდილისგან გვიხსნის ყველას
და ფინალის შესაცვლელად
ახალ ხერხს მოიგონებს.
ღრუბლებიდან მისმა მზერამ
უკვდავება დააჯერა
სააქაოს მთლიანად,
მაგრამ ვერ უშველის კვეხნა,
მას, ვინც ერთხელ, ისიც ქვეყნად
გაჩნდა ადამიანად!
იმ ღამით ყიოდნენ მამლები
იმ ღამით ყიოდნენ მამლები,
ხორხები მთლად გამოიღადრეს,
თითქოს, გაჰკიოდნენ წამები:
გიყვარდეს! გიყვარდეს! გიყვარდეს!
საშენოდ იყივლეს მამლებმა,
თუ ძირისძირამდე ჩაჰყვები:
ეშმა მოგხითხითებს თავნება
და ვნებას გიცხრობენ კახპები.
იმ წუთებს მაგ სულით ვერ წაშლი,
მამლის ყივილივით ალმაცერს:
ტუჩებზე მაცთური გეტმასვნის,
შენ ჭერში დაეძებ განაჩენს.
როდესაც შენს გვერდით მძორია,
კოცნა და ალერსი ძნელდება ...
არადა, დილამდე შორია
და ღამეც საეჭვოდ გრძელდება.
პოეტს არა ჰყავს მეტოქე ქვეყნად
პოეტს არა ჰყავს მეტოქე ქვეყნად
მან იცის, ვის რა ბედი ექნება...
და როცა ილტვის სამყაროს შეხლად,
მხოლოდ თავის თავს ეპაექრება.
ცას ახედავს და ლოცულობს, თითქოს,
სულის გახედნას ბოლომდე ლამობს,
და თუ თვალებით შენდობას ითხოვს,
მხოლოდ თავისი ცოდვების გამო.
როცა უსაზღვროს მიაღწევს სამანს
სიცოცხლე, წლებად გადანათვალი,
როცა გადივლის დამტვერილ ტრამალს,
შენ უნდა საჯო ტყუილ-მართალი:
ტკბილი თაფლია თუ მჟავე ჟოლო,
ეშმაკის კერძი თუ ხატი ღმერთის...
რაც იყო, შენ ერთს გეკუთვნის მხოლოდ,
შემომიწირავს უკლებლივ შენთვის!
ლოცვა
სანამ ბრუნავს დედამიწა
და მზის შუქი გვფარავს,
ღმერთო, ყველას ის უბოძე,
რაც სურს, მაგრამ არ აქვს:
ბრძენს სიბრძნე და შთაგონება,
შიშით დამფრთხალს ცხენი,
ღარიბს ფული...
არ ინებო
დავიწყებაც ჩემი.
ღმერთო, სანამ ამ ქვეყანას
მართავს შენი ნება,
ვინცა გთხოვოს, ის დაატკბოს
ხელმწიფობის სნებამ.
ძმისმკვლელ კაენს სინანულის
უწყალობე ცრემლი,
დაღლილს სიმხნე...…
არ ინებო
დავიწყებაც ჩემი.
შენის ყოვლისშემძლეობის
მწამს და ვწვდები არსსაც,
მწამს, როგორც სწამს მკვდარ მეომარს,
სამოთხეში შთასვლა.
მწამს, როგორც სწამს ყურს კაცისას
შენი ტკბილი სიტყვის,
მწამს, როგორც გვწამს იმ საქმისა,
რაც არა გვწამს თითქმის.
ჰე, უფალო, ღმერთო ჩემო,
მოწყალეო მარად,
სანამ ბრუნავს დედამიწა
და მზის შუქი გვფარავს,
ყველას უძღვენ თუნდ მცირედი
ღვთაებრივი ძღვენი.
ყველას უძღვენ...
არ ინებო
დავიწყებაც ჩემი.
ვინ გვაქცია მუდმივ მსხვერპლად
მხოლოდ ნაცრად, მხოლოდ ფერფლად,
დარს ვინ გვიქცევს უკუნად?
ვერ ვივარგეთ სულის მხედრად
გამოვდგებით მხოლოდ ცხედრად
ხუმარაც და სლუკუნაც...
რად გვექცევა ბედი მკაცრად,
ვყოფილიყოთ, თითქოს, არც რა...?
რად მიგველტვის დიდება?
იმიტომ, რომ ყოველ დილით
გვსურს, სამყაროს ჩვენი წილი
ვუთხრათ ჭეშმარიტება.
აჰა, გვიკრთის ხელის გულზე,
თვალს გვჭრის, თუმცა, მაინც ვუმზერთ
პაწაწინა სიმართლეს ...
მაგრამ ვიღაც ჩნდება იმ წამს,
გამოგვაცლის ფეხქვეშ მიწას,
საფლავისკენ მიგვათრევს...
ეს რა უსამართლობაა,
რა ლაჩრული დათმობაა,
უბრძოლველად ბარდები!
წყალში ორჯერ ვეღარ გახვალ,
ვერც რას შეცვლი და ხელახლა
ვეღარ დაიბადები!
შესაძლოა, გვიდგას კვალში
ის, ვინც ახალ აფრებს აშლის,
ვინც რაღაცას იღონებს:
სიკვდილისგან გვიხსნის ყველას
და ფინალის შესაცვლელად
ახალ ხერხს მოიგონებს.
ღრუბლებიდან მისმა მზერამ
უკვდავება დააჯერა
სააქაოს მთლიანად,
მაგრამ ვერ უშველის კვეხნა,
მას, ვინც ერთხელ, ისიც ქვეყნად
გაჩნდა ადამიანად!
იმ ღამით ყიოდნენ მამლები
იმ ღამით ყიოდნენ მამლები,
ხორხები მთლად გამოიღადრეს,
თითქოს, გაჰკიოდნენ წამები:
გიყვარდეს! გიყვარდეს! გიყვარდეს!
საშენოდ იყივლეს მამლებმა,
თუ ძირისძირამდე ჩაჰყვები:
ეშმა მოგხითხითებს თავნება
და ვნებას გიცხრობენ კახპები.
იმ წუთებს მაგ სულით ვერ წაშლი,
მამლის ყივილივით ალმაცერს:
ტუჩებზე მაცთური გეტმასვნის,
შენ ჭერში დაეძებ განაჩენს.
როდესაც შენს გვერდით მძორია,
კოცნა და ალერსი ძნელდება ...
არადა, დილამდე შორია
და ღამეც საეჭვოდ გრძელდება.
პოეტს არა ჰყავს მეტოქე ქვეყნად
პოეტს არა ჰყავს მეტოქე ქვეყნად
მან იცის, ვის რა ბედი ექნება...
და როცა ილტვის სამყაროს შეხლად,
მხოლოდ თავის თავს ეპაექრება.
ცას ახედავს და ლოცულობს, თითქოს,
სულის გახედნას ბოლომდე ლამობს,
და თუ თვალებით შენდობას ითხოვს,
მხოლოდ თავისი ცოდვების გამო.
როცა უსაზღვროს მიაღწევს სამანს
სიცოცხლე, წლებად გადანათვალი,
როცა გადივლის დამტვერილ ტრამალს,
შენ უნდა საჯო ტყუილ-მართალი:
ტკბილი თაფლია თუ მჟავე ჟოლო,
ეშმაკის კერძი თუ ხატი ღმერთის...
რაც იყო, შენ ერთს გეკუთვნის მხოლოდ,
შემომიწირავს უკლებლივ შენთვის!
ლოცვა
სანამ ბრუნავს დედამიწა
და მზის შუქი გვფარავს,
ღმერთო, ყველას ის უბოძე,
რაც სურს, მაგრამ არ აქვს:
ბრძენს სიბრძნე და შთაგონება,
შიშით დამფრთხალს ცხენი,
ღარიბს ფული...
არ ინებო
დავიწყებაც ჩემი.
ღმერთო, სანამ ამ ქვეყანას
მართავს შენი ნება,
ვინცა გთხოვოს, ის დაატკბოს
ხელმწიფობის სნებამ.
ძმისმკვლელ კაენს სინანულის
უწყალობე ცრემლი,
დაღლილს სიმხნე...…
არ ინებო
დავიწყებაც ჩემი.
შენის ყოვლისშემძლეობის
მწამს და ვწვდები არსსაც,
მწამს, როგორც სწამს მკვდარ მეომარს,
სამოთხეში შთასვლა.
მწამს, როგორც სწამს ყურს კაცისას
შენი ტკბილი სიტყვის,
მწამს, როგორც გვწამს იმ საქმისა,
რაც არა გვწამს თითქმის.
ჰე, უფალო, ღმერთო ჩემო,
მოწყალეო მარად,
სანამ ბრუნავს დედამიწა
და მზის შუქი გვფარავს,
ყველას უძღვენ თუნდ მცირედი
ღვთაებრივი ძღვენი.
ყველას უძღვენ...
არ ინებო
დავიწყებაც ჩემი.