ოკარა გაბრიელ

ოდესღაც

ოდესღაც ისინი, შვილო,

მიღიმოდნენ გულით

ან თვალებით;

ახლა მხოლოდ კბილებით თუ იღიმებიან

და მეც ყინულიან მზერაში ვირეკლები.

ოდესღაც იყო

გულიანად მართმევდნენ ხელს;

ახლა, უგულოდ მიწვდიან რა თავის მარჯვენას,

მარცხენა ხელით

მიქექავენ ჩემსას ისეც

ცარიელ ჯიბეს.

„მოიქეცი როგორცა გსურდეს,“

„მოდი უთუოდ!“-

მეუბნებიან, როცა მათთან მიწევს სტუმრობა.

ეს - ერთხელ, ორჯერ,

მესამედ კი - ო, უკაცრავად,-

მიჯახუნებენ ზედ ცხვირწინ კარებს.

ამაზე უკვე ბევრი რამე გავიგე, შვილო,

და გამოსაცვლელ ხალათებად მექცა ქცევები:

საშინაო და საგარეო,

სასხვაადგილო,

მათგან ნასწავლი პორტრეტების მზერა რომ ახლავს.

ამასთან ერთად

მივეჩვიე ღიმილსაც ასე,

მივეჩვიე ღიმილს კბილებით

და, როცა ვამბობ: „კარგად იყავით“,

იმ წუთს მე ვფიქრობ:

„წაუღიხართ თუნდაც ეშმაკსაც“.

მეუბნება:

„მოხარული ვარ თქვენი ხილვით“

და მოწყენისგან გაბეზრებული

მაინც ამატებს:

„რა მშვენივრად დრო გავატარეთ!..“

მაგრამ მერწმუნე,

დამიჯერე ეს სიტყვა, შვილო,

მე მინდა ვიყო შენნაირი,

გადავეჩვიო მინდა ბინძურ ამ თამაშებსაც

და ღიმილი შენგან ვისწავლო,

რადგან სარკეში მე ღიმილი უკვე მიმიგავს

გველის კბილების ანაზდეულ,

უეცარ კვესას.

მითხარი, შვილო,

როგორ შევძლო და გავიღიმო,

გავიღიმო როგორც ოდესღაც,

როცა შემეძლო

და შენსავით ვიღიმებოდი.