კავკასია
[center]გამყარა შენგან ბედისწერამ თუმცაღა ჩქარა,
ო, კავკასიავ, კვლავაც თან მსდევს ხატება შენი;
ვითარცა ჰანგი მშობლიური, ის მავსებს შვებით...
გულში რომ დარჩე შენი ხილვა ერთხელაც კმარა!
ო, კავკასიავ, შენ გეტრფი მარად!
მე სიყრმითგანვე უდედობა დამეცა ზარად...
და როცა ბინდში ვარდისფერი გმოსავდა ნისლი,
მე შენს სივრცეში მელანდვოდა ჩურჩული მისი;
მიტომ მიყვარდა გარინდება შენს მთებთან წყნარად!..
ო, კავკასიავ, შენ გეტრფი მარად!
მე ბედნიერი ვიყავ მაშინ, შენს მთად და ბარად!..
ნაღველით მდაგვენ გარდასრულნი ის ტკბილნი წელნი;
იქ შემეფეთნენ ღვთაებრივნი თვალები მწველნი...
მათ ვიგონებ და აღმომხდება ლოცვისა დარად:
ო, კავკასიავ, შენ გეტრფი მარად!
1830
[center]
საღამო
ჩაესვენება ჰორიზონტს იქით მზე დაქანცული და ოქროსფერი, დაიყურსება სივრცე სიჩუმით, ჩაიძირება ბინდში სოფელი... მე კი ვოცნებობ პირმოქუშული და უბოლოო ფიქრში ვინთქმები... და მეუბნება ვიღაც ჩურჩულით: ბედნიერიო აღარ იქნები!.. და მზერა ჩემი ზეცას მიელტვის, და ცად სიკეთე ჩანს საცნაური, მაგრამ ზეცაშიც არ ხდება ჩემთვის ჩვენ რომ შეგვყაროს ის სასწაული. ჩემთვის, ვინც ისე უგუნურია, რომ თვალთა შენთა შორი ალერსი და გაღიმება შენი ჰგონია ციურ ჯილდოზე უძვირფასესი. 1830-31
ქნარი
დავსტოვებ როდესაც უხანო ამ სოფელს და მწვანე ბალახი ჩემს საფლავს დაჩრჩილავს; როს მხოლოდ ბგერებად შევრჩები შენს ბაგეს, გულში კი დაგრჩები მარტოდენ აჩრდილად; როდესაც მოყვასთა ხსოვნაშიც გავქრები და არვინ წაუქცევს თავს ღვინის ფიალას, შენ მაშინ, ძვირფასო, აიღე ეს ქნარი, მეგობრად რომ მყავდა, ლხენად და ტრფიალად, და ფრთხილად, ო, ფრთხილად დაჰკიდე სარკმლის წინ, ნიავის შეხება რომ იგრძნოს სიმებმა; მას მაინც მოესმას უწყნარეს პასუხად გარდასრულ დღეების გამქრალი სიმღერა! შენ, ვაგლახ, იმ ჰანგებს ვერასგზით აღაგზნებ, მათ ქნარი თვის გულში მწუხარედ ჩარაზავს, რადგანაც, ვინც ტკბილად გიმღერდა ტრფობაზე, ბალახთქვეშ მძინარი იქნება მარადჟამს...
×