ჩემს სულს აწვიმს
ჩუმად აწვიმს ქალაქს.
არტურ რემბო
რა უსიტყვო ნაღველს მალავს
სული, ჩემი მეუფე,
სულსაც აწვიმს, როგორც ქალაქს,
ანდა მის გარეუბნებს.
აწვიმს მიწას და სახურავს
და შრიალით ავივსე,
სევდა სულში ჩასახული
უკრავს წვიმის კლავიშზე.
ცხოვრობს სულით ეს ობლობა
ჩუმი წვიმის მეზობლად,
სულში ჩაჯდა ვით ობობა,
სევდის უმიზეზობა.
და მით უფრო არის მძაფრი
უმიზეზო ნაღველი,
არსაიდან რომ არაფრით
არის ნაკარნახევი.
თვლემას გატყობ
თვლემას გატყობ, ყოფავ ჩემო,
ბინდით შემობურვილო
განისვენეთ იმედებო,
განისვენეთ სურვილნო!
ვეღარაფერს ხედავ თვალო,
ხსოვნავ, ქრები ნელი-ნელ,
ავს და კეთილს მისათვალო...
დარდო, რად მომევლინე!
ვარ აკვანი სულეთს მდგარი
და თუმც ქარი არა სჩანს,
აკლდამაში მარწევს ქარი:
მდუმარება მარადჟამს!
კაბარეთა ხმაური, ტროტუარის ტალახი
კაბარეთა ხმაური, ტროტუარის ტალახი,
გაძარცული ჭადრები - ქარისგან განალახი,
ომნიბუსი ჭრიჭინა, ძლივს რომ იჭერს ბორბლები,
რკინის კორიანტელი, შლამით დანადორბლები,
ზანტად რომ მოჩანჩალებს წითელ-მწვანე შუშებით,
წევა-წევით, კლუბისკენ მიმავალი მუშები,
ცხვირწინ პოლიციელთა - პირში ჩიბუხ-ნაღვერდლით,
ნესტი, სახურავიდან, კედლებს ჩამონაღვენთი,
ქვაფენილი სრიალა და ზედ გუბე მრავალი,
აი, ჩემი შარაგზა - სამოთხისკენ მავალი.
ძველი დროის სწავლულებს
ძველი დროის სწავლულებს, თურმე, ასე სჯეროდათ,
და ეს, იდუმალების, არ გამოდის ჩეროდან,
რომ შეეძლოთ, ზეცაში, ბედისწერის დანახვა
და სულების შეცნობა ვარსკვლავების თანახმად.
(არაერთხელ გამხდარა ეს დაცინვის საგანი,
თუმცა, თავად დაცინვას არა აქვს გასაქანი,
რადგან, ხშირად, თვითონვე სასაცილოდ იქცევა.)
მათ კი, რომელთ ნიშნადაც, ცით, სატურნი ირწევა,
ნეკრომანტთა ძვირფასი და ველური ღვთაება,
არასოდეს ელევათ ნაღველი და ვაება.
ამას ამბობს გრძნეულთა უძველესი დავთარი.
სატურნელთა შფოთიან წარმოსახვის ავდარი
ანადგურებს მათივე გონის გამოვლინებას,
და მხურვალე ძარღვებში მათივ სისხლის დინება,
ვულკანიურ სიაფთრით და სამსალის მზაკვრობით
ემუქრება მათ სულებს სამუდამო გაქრობით.
ასეთია მწუხარე სატურნელთა განგება,
დაებედათ მოკვდავთა თეორიის აგება,
სანამ ხელთ არ შერჩებათ სული სხეულს გაცლილი,
მაგიური ლოგიკის კანონებით აცრილი.
მუსიე პრუდომ
დარბაისელი - მერია და ოჯახის მამა.
მიმაგრებული საყელური უფარავს ყურებს.
მშვიდი თვალებით უერთდება ოცნების ყურეს
და ქოშებიდან გაზაფხულის ეღვრება გამა.
მას არ იზიდავს ვარსკვლავები, არც ზეცა ართობს,
არც - მელოდია ხეივანში მგალობელ დასთა,
ან მობიბინე მდელოს რა აქვს საერთო მასთან?
მუსიე პრუდომ ერთ რამეზე ოცნებობს მარტო:
სურს ქალიშვილი მიათხოვოს, ეღირსოს საშველს,
მდიდარ, ღიპიან ბოტანიკოს მუსიე მაშენს.
რაც შეეხება ლექსის მწერლებს, მათთან ავია -
ამ უქნარა და მაწანწალა ხეპრეთა ურდოს
უფრო ვერ იტანს, ვიდრე თავის ქრონიკულ სურდოს.
და მის ქოშებზე გაზაფხულის ვარდნი ყვავიან.
მღვიმეში
აქ, თქვენ მუხლებთან მინდა ახლა მოვიკლა თავი,
რადგან ამ ტანჯვის გასრულებას აღარ მოველი
და თვით ძუ ვეფხვი ჰირკანიის დაუნდობელი
თქვენს გვერდით მოჩანს, ვით უმანკო, უმწეო კრავი.
ჰოი, კლიმენავ, მე ტკივილი მარგუნეთ მხოლოდ
და ეს მახვილი გადამტანი უამრავ ომთა,
დამმარცხებელი თვით კიროსთა და სციპიონთა,
დღეს ჩემს სიცოცხლეს და წამებას მოუღებს ბოლოს.
მე რა მინდოდა, იღბლის ზაკვა თუ იყო სწორედ,
ელისეს მინდვრებს რომ ვეწვიე ასე ბედასლი
და სიყვარულმა გულში დამჭრა ისრებით ბასრით,
რომ თვალმა თქვენმა მომანათა საბედისწეროდ.
სახურავზე უღრუბლო ცა...
სახურავზე უღრუბლო ცა
ლურჯ ანარეკლს ტოვებს,
სახურავთან ხე ირწევა,
ანანავებს რტოებს.
ხეზე ჩიტი ტკბილად მღერის,
ზარი რეკავს ციდან,
ო, ეს შფოთვა დამქანცველი
მოდის ქალაქიდან.
აქ კი სულ სხვა სამყაროა,
მარტივი და მშვიდი,
მადლობა ღმერთს, აქ ცხოვრება
თავისი გზით მიდის.
ეს რა ჰქენი? ღამეებთან
ცრემლს რომ ინაწილებ,
რა უყავი, სად წავიდა
შენი სიყმაწვილე?
ჩუმად აწვიმს ქალაქს.
არტურ რემბო
რა უსიტყვო ნაღველს მალავს
სული, ჩემი მეუფე,
სულსაც აწვიმს, როგორც ქალაქს,
ანდა მის გარეუბნებს.
აწვიმს მიწას და სახურავს
და შრიალით ავივსე,
სევდა სულში ჩასახული
უკრავს წვიმის კლავიშზე.
ცხოვრობს სულით ეს ობლობა
ჩუმი წვიმის მეზობლად,
სულში ჩაჯდა ვით ობობა,
სევდის უმიზეზობა.
და მით უფრო არის მძაფრი
უმიზეზო ნაღველი,
არსაიდან რომ არაფრით
არის ნაკარნახევი.
თვლემას გატყობ
თვლემას გატყობ, ყოფავ ჩემო,
ბინდით შემობურვილო
განისვენეთ იმედებო,
განისვენეთ სურვილნო!
ვეღარაფერს ხედავ თვალო,
ხსოვნავ, ქრები ნელი-ნელ,
ავს და კეთილს მისათვალო...
დარდო, რად მომევლინე!
ვარ აკვანი სულეთს მდგარი
და თუმც ქარი არა სჩანს,
აკლდამაში მარწევს ქარი:
მდუმარება მარადჟამს!
კაბარეთა ხმაური, ტროტუარის ტალახი
კაბარეთა ხმაური, ტროტუარის ტალახი,
გაძარცული ჭადრები - ქარისგან განალახი,
ომნიბუსი ჭრიჭინა, ძლივს რომ იჭერს ბორბლები,
რკინის კორიანტელი, შლამით დანადორბლები,
ზანტად რომ მოჩანჩალებს წითელ-მწვანე შუშებით,
წევა-წევით, კლუბისკენ მიმავალი მუშები,
ცხვირწინ პოლიციელთა - პირში ჩიბუხ-ნაღვერდლით,
ნესტი, სახურავიდან, კედლებს ჩამონაღვენთი,
ქვაფენილი სრიალა და ზედ გუბე მრავალი,
აი, ჩემი შარაგზა - სამოთხისკენ მავალი.
ძველი დროის სწავლულებს
ძველი დროის სწავლულებს, თურმე, ასე სჯეროდათ,
და ეს, იდუმალების, არ გამოდის ჩეროდან,
რომ შეეძლოთ, ზეცაში, ბედისწერის დანახვა
და სულების შეცნობა ვარსკვლავების თანახმად.
(არაერთხელ გამხდარა ეს დაცინვის საგანი,
თუმცა, თავად დაცინვას არა აქვს გასაქანი,
რადგან, ხშირად, თვითონვე სასაცილოდ იქცევა.)
მათ კი, რომელთ ნიშნადაც, ცით, სატურნი ირწევა,
ნეკრომანტთა ძვირფასი და ველური ღვთაება,
არასოდეს ელევათ ნაღველი და ვაება.
ამას ამბობს გრძნეულთა უძველესი დავთარი.
სატურნელთა შფოთიან წარმოსახვის ავდარი
ანადგურებს მათივე გონის გამოვლინებას,
და მხურვალე ძარღვებში მათივ სისხლის დინება,
ვულკანიურ სიაფთრით და სამსალის მზაკვრობით
ემუქრება მათ სულებს სამუდამო გაქრობით.
ასეთია მწუხარე სატურნელთა განგება,
დაებედათ მოკვდავთა თეორიის აგება,
სანამ ხელთ არ შერჩებათ სული სხეულს გაცლილი,
მაგიური ლოგიკის კანონებით აცრილი.
მუსიე პრუდომ
დარბაისელი - მერია და ოჯახის მამა.
მიმაგრებული საყელური უფარავს ყურებს.
მშვიდი თვალებით უერთდება ოცნების ყურეს
და ქოშებიდან გაზაფხულის ეღვრება გამა.
მას არ იზიდავს ვარსკვლავები, არც ზეცა ართობს,
არც - მელოდია ხეივანში მგალობელ დასთა,
ან მობიბინე მდელოს რა აქვს საერთო მასთან?
მუსიე პრუდომ ერთ რამეზე ოცნებობს მარტო:
სურს ქალიშვილი მიათხოვოს, ეღირსოს საშველს,
მდიდარ, ღიპიან ბოტანიკოს მუსიე მაშენს.
რაც შეეხება ლექსის მწერლებს, მათთან ავია -
ამ უქნარა და მაწანწალა ხეპრეთა ურდოს
უფრო ვერ იტანს, ვიდრე თავის ქრონიკულ სურდოს.
და მის ქოშებზე გაზაფხულის ვარდნი ყვავიან.
მღვიმეში
აქ, თქვენ მუხლებთან მინდა ახლა მოვიკლა თავი,
რადგან ამ ტანჯვის გასრულებას აღარ მოველი
და თვით ძუ ვეფხვი ჰირკანიის დაუნდობელი
თქვენს გვერდით მოჩანს, ვით უმანკო, უმწეო კრავი.
ჰოი, კლიმენავ, მე ტკივილი მარგუნეთ მხოლოდ
და ეს მახვილი გადამტანი უამრავ ომთა,
დამმარცხებელი თვით კიროსთა და სციპიონთა,
დღეს ჩემს სიცოცხლეს და წამებას მოუღებს ბოლოს.
მე რა მინდოდა, იღბლის ზაკვა თუ იყო სწორედ,
ელისეს მინდვრებს რომ ვეწვიე ასე ბედასლი
და სიყვარულმა გულში დამჭრა ისრებით ბასრით,
რომ თვალმა თქვენმა მომანათა საბედისწეროდ.
სახურავზე უღრუბლო ცა...
სახურავზე უღრუბლო ცა
ლურჯ ანარეკლს ტოვებს,
სახურავთან ხე ირწევა,
ანანავებს რტოებს.
ხეზე ჩიტი ტკბილად მღერის,
ზარი რეკავს ციდან,
ო, ეს შფოთვა დამქანცველი
მოდის ქალაქიდან.
აქ კი სულ სხვა სამყაროა,
მარტივი და მშვიდი,
მადლობა ღმერთს, აქ ცხოვრება
თავისი გზით მიდის.
ეს რა ჰქენი? ღამეებთან
ცრემლს რომ ინაწილებ,
რა უყავი, სად წავიდა
შენი სიყმაწვილე?