კაცი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
მიტოვებული ზღვაზე კუნძული,
შეუპოვარი ზვირთების ექო,
ბნელ დუინებზე ქართა ძუნძული;
ფოლადისფერი ცას გადაედო.
ნაპირთან ნავი და მზად ღვედები,
დასვენებული ზღვაზე მახვილი
და თოლიები ფრენის სისწორეს
ცდიან, იკლებენ არეს ძახილით.
ხელოვანი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
ჩვენ, ხელოვანნი, თქვენ გაგიმხელთ ყოფას საოცარს,
ბგერა ფერს ელტვის, სიტყვა ქვაში ცოცხლდება როცა.
ვართ მარტოსული, შეუმჩნევი, დაუფასები,
გამოგვაძევეს სამშობლოდან და ოცნებიდან
და ახლა ყველას ვუწილადებთ უშურველ გრძნობას,
უფლის მიღმიერ სამყოფელს რომ მიეახლება.
ქარხნების ხმაურს გამოვცდებით ღამისას ბედად
და გასამრჯელოდ უკვდავების გვრჩება იმედი.
და ველით მთვარეს წამოცდენილ ზღვისფერ სიჩუმეს,
გვძულს მღვიძარე დღე, დაზგის ტრფობას ვერ დავიჩემებთ.
ყოველცისმარე ვარსობთ მდიდრულ სიღარიბეში
და მოურჩენი სიყმაწვილის გვაოსებს თქეში.
გული გვენახა, გვესურვოდა, ცალად მარები
და სულთა ჩვენთა გადაგვედო იდუმალება,
და ის აქ არის და სიამის ცრემლი გვერევა,
სიკვდილთან ახლოს ჩამოდგება ბედნიერება. . .
დასაბამიდან იყო ვნება და ვნების კვალად,
ღმერთო, ულევი აღმაფრენის მოგვეცი ძალა.
ლომისკბილა
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
არ უძერწიხარ ლარნაკისთვის, ყვავილო, უფალს,
ვერც მემიჯნურეს ვერ დაუგებ ტრფობის მახეებს,
თუმც, უსახოო, თესლი შენი, თეთრი და სუფთა,
ზეციურ ნისლებს გადევნებულ ოცნებად სუფევს,
თითქო სამყაროს ოდინდელი ჩანასახია.
და გაიღიმე, დაანახე ქარებს წადილი,
აიყვავილე, დაუმალე დუმილი რტოებს. . .
ბუმბულს, რძემწარეს, დაუნდობი დრო ინადირებს
და სიძულვილიც არ მოგვაკლებს ულევ სატირალს,
ცას კი დათმენა სხვა სიბრძნეთა გაგვიფართოებს.
რომ შობილიყავ მწვერვალების მზისფერ კალთაზე,
გადაგეპენტა ირგვლივეთი დილის მზესავით.
ჰორიზონტების ზანტ ალმურში ფრთას გაანაზებ,
ჯიუტად ხარობ, დასაკარგი გზები ჩარაზე,
ხარ საკვირველი, საოცარი და საესავი.
ნარშავა
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
მარცხნივ
თუ მარჯვნივ,
სიავედ და სიკეთედ მყოფი,
ცხელი თუ ცივი, სიმრუდე თუ მშვენიერება –
- შენ გაიცანი რახანია მთელი სამყარო
და სიმარტოვე მიინიჭე, როგორც უფლება.
მიდი, უჩხვლიტე,
აგრძნობინე
ტკივილის გემო,
რომ იმად დარჩეს, რად ყოფნისაც ერჩის სურვილი.
სახრჩობელაზე გაისტუმრეთ
გამძვინვარებით!
და ნაზი ხელით ჩაიდინეთ
ეს ბნელი საქმე!
ჯერ შეიყვარეთ იმ უმანკო ბავშვის ქოჩორი,
იწვრთნება როგორც პირქუში და თვალავი კაცი,
გაითავისეთ – რადაც ღირხართ, და მიემსგავსეთ.
ჰპოვე სიმშვიდე
და ატარე წყენის გარეშე!
შემოგვრჩენია მეც და შენაც; სვეა საერთო
და დასასრულის უსათუოდ სარგები წესი:
გამოგვაცლიან სათითაოდ ბუმბულს და ფოთოლს
და მყრალ ხახაში მოგვიგდებენ კოჭლი ვირები.
პეპელას
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
უფლის ოცნებამ თუ დაგბადა მსუბუქი ასე,
შემოექეცი მოციქულად უცხო ზეცათა,
შენ შეიფარე სიყვარული და მიიმსგავსე,
ფრთა მოუჩრდილე მას, რომელიც შენად გეწადა.
შემოგხარიან ყვავილების შორი გუნდები,
მე კი შენებრი ლაღი ფრენის მდევენ დარდები,
როცა ნათელი ტევრებიდან დამიბრუნდები
და დედამიწის ოდინდელ ტვირთს დაუზავდები.
შენს მქრქალ მინანქარს ეშინია ჩემი სიმძიმის,
მზისკენ მიიწევ, მღლის სიმაღლის უცხო ნაწილი,
ტატნობს უტოლე უცნაური ფრთების ციმციმი,
და ღრუბლებისკენ უსალბუნო სევდა გაცილებს.
სახლი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
ქალაქის პირას, უნაპირო მინდვრების ფერებს
დაენთქმებიან ატეხილი სადაც ქუჩები,
სადაც ფრინველი ფრთას წამითაც არ შეასვენებს,
მიტოვებული ძველი სახლი დგას გაყუჩებით.
მომაკვდინებელ ქარიშხალთა ავი ჩურჩული,
გადაევლება ქვამონავლებ შიშველ ლავგარდანს.
ბრმა მთვარე მწვანედ ებლანდება ფანჯრის ურდულებს
და გარდაცვლილის ჩონჩხის ლანდად მოდგება კართან.
აქ სიღატაკის თითისტარი ზუზუნს არ ილევს
და ღამე არის ირგვლივეთის მკვიდრი მარადი
და დაბადება და სიკვდილი მზარავ კივილად
ზვინის ძნებივით დაბებკილან სახურავამდე.
ქალი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
რაინთან ჩურჩულს გააბამენ მარგრიტები და
ქალის სურნელი დაიტყვევებს ცაცხვების ჩრდილებს,
რეკენ კელები სადილისას, პურის სუნს ირევს
ნელთბილი ქარი, მობერილი შორი მთებიდან.
სავსე თავთავებს ართობთ რწევა, ცა მოივერცხლა
და ყაყაჩოზე ბაგისფერი დამწიფდა ცეცხლი.
ცალი ტოროლა სიმაღლეებს სიმღერად შვენის,
ლივლივს დაჰყვება, ირგვლივ ყველგან სასიმღეროა.
ხის ფესვებიდან წამოსული სიმძიმე წვენის
ტკბილი სისველით დაარწყულებს უწვდენ წვეროებს.
ჭაბუკებს
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
თქვენ, ყვავილწნულის გვირვინებით მოსილო თავნო,
თქვენ, შუბლნო სუტყვითაღუწერნო, ზეაპყრობილნო,
თქვენ, თვალნო მზერაუშიშარნო, მრავლის მცოდნენო
და თქვენ ბაგენო, მორკალულნო ოცნების ლარით.
და თქვენ ფეხებო, მბრძანებელნო,
უმოწყალოდ რომ ამათრახებთ დედამიწის ზურგს.
და თეძოებო, ვიწროებო,
რომელთაც აგერ, აგკიდებიათ
ქალთა დიდი სადარდებელი.
თქვენ ბილიკებო უმრუმესი ღამით სავსენო,
გზაგასაყარნო დროთა შორის,
უშორესისთვის გამიზნულო –
ჩანასახო და იმედო ხალხის!
უყვარხართ ღმერთებს
და თქვენ ჯერაც
ნეტარება გელტვით მათსავით,
თქვენ, ვინც სიკვდილის მხოლოდ სიტყვას
და არა შიშს სცნობთ.
ნუ შეიყვარებთ ხორცს საკუთარს გადამეტებით!
ნურც ნაზად მფეთქავს,
ნურც მეომარს და მოძალადეს –
გაავარჯიშეთ თქვენი ძალა და სათნოება –
ნამდვილი კაცი იბადება თამაშში მხოლოდ
- მაგრამ გახსოვდეთ, რომ სხეული აქაური გაქვთ,
თქვენ კი გაწვალებთ დედამიწის ძლევის წადილი.
თავს უმკაცრესად მოეპყარით,
უბიწო დარჩით არსთა ზეპურ ბრწყინვალებაში,
სქეთა გრიგალშიც.
სხვადასხვად გიჩანთ ახლა ვნება და სიყვარული –
დე, ასეც დარჩეს,
სხვადასხვად ხედავთ ხდომას და სიკვდილს –
იყოს ასევე,
მაგრამ სუნთქვა და პატიოსნება
განუყოფლად გახლდეთ მარადის.
გახსოვდეთ: ყოფნა მამაკაცად
არ გულისხმობს უმოწყალობას
შენივე თავის
ანაც მთელი სამყაროს მიმართ –
და მოხუცების დანახვისას კვლავ აიმართეთ –
მათი თეთრი თმა იყოს საბუთი,
ანდა ზარი და მოწოდება
სიფხიზლისათვის და ტანჯვისათვის
ადამიანს ძერწავს რომელიც.
მიდით, ერთმანეთს ესაუბრეთ,
ერთურთს ეომეთ!
მაგრამ დუმილით მიაგებეთ დიდება სიბრძნეს.
მხოლოდ საკუთარ თავთან უნდა იყოთ ამაყნი,
მხოლოდ საკუთარ თავს უჩვენეთ თქვენი სიძუნწე!
მაგრამ ეულო ჭაბუკებო უცხო მხარეში –
მშობლიური სიტყვის გამო,
ოთახის გამო, შინ რომ დატოვეთ
და გამო დედის –
თქვენს თვალებს ისევ დარჩენიათ ცრემლის უფლება.
რად გასხმათ ხოტბას მომღერალი?
თქვენი სხეული
სრულყოფილ ლექსს გავს:
საზომით, რიტმით სიმღერასავით მშვენიერი,
იმ მღერასავით, ენასთან ურყევ კავშირმა
რომ სხეული მისცა.
მარადისობას ემსგავსება თქვენი სახე მშვენიერებით,
ღმერთების დარი. მაგრამ თქვენ მხოლოდ დანამატი ხართ,
მოოქროვილნი ღმერთებივით და არა სავეს.
ვინც თქვენ გიმღერით,
არ შეგძახებთ, რომ: იყავით კეთილშობილნი!
რომ მისი ქონა წყალობაა.
მაგრამ, დაე, კეთილის ქმნის სიყვარული იყოს თქვენი ყოფის საზრისი!
და ნუ აიღებთ საგნებს შიშვლად: გამოაცოცხლეთ,
ფრთად მიეკარით, მიაწვდინეთ ახალ სიმაღლეს
და დედამიწა შეიყვარეთ, ვით სიფართოვე.
როცა ერთად ხართ - ფიქრი დიადს მიუძღვენით,
როცა მარტონი – თავი სიღრმეს მიეცით მხოლოდ.
თქვენი სისხლი ველურია და ღამესთან
ნაჩქარევად შეუღლებული და თრობასთანაც.
დიდია ღამე. ბედისწერას მიაწეროს, ვინც მის ხელში ჩავარდება.
სიკვდილი ახლავს. თუმცა მებრძოლს შერუგებელს
თავის მტკივნეულ საიდუმლოს გაანდობს ღამე.
თრობა ღამის ვაჟიშვილია. ნუ გააღმერთებთ!
საშიშია ამგვარი ღმერთი.
მამაკაცის საცდელი ქვა
ცქერა არის ამაოების.
თუ სწადია ცოცხლად დარჩენა,
ის სიკვდილსაც უნდა იცნობდეს.
ეს მოიგონეთ, როცა ერთხელ უჯებირო
სისხლის შეგრძნება
თავს ვარსკვლავების სამეფოსკენ აგაპყრობინეთ.
ეს გაიხსენეთ,
როცა სიტყვა ძლიერი და ფერადოვანი,
იდენს თქვენი ბაგეებიდან
და შეჰღაღადებთ დიადს თქენში
და დიადს ხალხში.
თუმც, დე, მაინც მიუწვდომელი
დარჩეს გვირგვინი
თქვენს ხელებს,
ჯერაც მოჩქარე და მოუთმენ ხელებს.
ადამიანის საცხოვრისად შექმნილ მიწაზე
თქვენ დაუნჯდებით ახალ სავანედ
და იქნებით ციხე-კოშკი ღმერთებისთვის
ანაც ისე უსარგებლონი, როგორც ეკალი და ნაგავია,
რადგან თქვენზეა არჩევანი:
თავს შეიყვარებთ, უნდო ბაზარს და დროის ხაფანგს,
სახელის ქუხილს
თუ
უმწიკვლო წმინდა სიშორეს.
თქვენ, ყვავილწნულის გვირვინებით მოსილო თავნო,
თქვენ, შუბლნო სუტყვითაღუწერნო, ზეაპყრობილნო,
თქვენ, თვალნო მზერაუშიშარნო, მრავლის მცოდნენო
და თქვენ ბაგენო, მორკალულნო ოცნების ლარით.
და თქვენ ფეხებო, მბრძანებელნო,
უმოწყალოდ რომ ამათრახებთ დედამიწის ზურგს.
და თეძოებო, ვიწროებო,
რომელთაც აგერ, აგკიდებიათ
ქალთა დიდი სადარდებელი.
თქვენ ბილიკებო უმრუმესი ღამით სავსენო,
გზაგასაყარნო დროთა შორის,
უშორესისთვის გამიზნულო –
ჩანასახო და იმედო ხალხის!
უყვარხართ ღმერთებს
და თქვენ ჯერაც
ნეტარება გელტვით მათსავით,
თქვენ, ვინც სიკვდილის მხოლოდ სიტყვას
და არა შიშს სცნობთ.
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
მიტოვებული ზღვაზე კუნძული,
შეუპოვარი ზვირთების ექო,
ბნელ დუინებზე ქართა ძუნძული;
ფოლადისფერი ცას გადაედო.
ნაპირთან ნავი და მზად ღვედები,
დასვენებული ზღვაზე მახვილი
და თოლიები ფრენის სისწორეს
ცდიან, იკლებენ არეს ძახილით.
ხელოვანი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
ჩვენ, ხელოვანნი, თქვენ გაგიმხელთ ყოფას საოცარს,
ბგერა ფერს ელტვის, სიტყვა ქვაში ცოცხლდება როცა.
ვართ მარტოსული, შეუმჩნევი, დაუფასები,
გამოგვაძევეს სამშობლოდან და ოცნებიდან
და ახლა ყველას ვუწილადებთ უშურველ გრძნობას,
უფლის მიღმიერ სამყოფელს რომ მიეახლება.
ქარხნების ხმაურს გამოვცდებით ღამისას ბედად
და გასამრჯელოდ უკვდავების გვრჩება იმედი.
და ველით მთვარეს წამოცდენილ ზღვისფერ სიჩუმეს,
გვძულს მღვიძარე დღე, დაზგის ტრფობას ვერ დავიჩემებთ.
ყოველცისმარე ვარსობთ მდიდრულ სიღარიბეში
და მოურჩენი სიყმაწვილის გვაოსებს თქეში.
გული გვენახა, გვესურვოდა, ცალად მარები
და სულთა ჩვენთა გადაგვედო იდუმალება,
და ის აქ არის და სიამის ცრემლი გვერევა,
სიკვდილთან ახლოს ჩამოდგება ბედნიერება. . .
დასაბამიდან იყო ვნება და ვნების კვალად,
ღმერთო, ულევი აღმაფრენის მოგვეცი ძალა.
ლომისკბილა
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
არ უძერწიხარ ლარნაკისთვის, ყვავილო, უფალს,
ვერც მემიჯნურეს ვერ დაუგებ ტრფობის მახეებს,
თუმც, უსახოო, თესლი შენი, თეთრი და სუფთა,
ზეციურ ნისლებს გადევნებულ ოცნებად სუფევს,
თითქო სამყაროს ოდინდელი ჩანასახია.
და გაიღიმე, დაანახე ქარებს წადილი,
აიყვავილე, დაუმალე დუმილი რტოებს. . .
ბუმბულს, რძემწარეს, დაუნდობი დრო ინადირებს
და სიძულვილიც არ მოგვაკლებს ულევ სატირალს,
ცას კი დათმენა სხვა სიბრძნეთა გაგვიფართოებს.
რომ შობილიყავ მწვერვალების მზისფერ კალთაზე,
გადაგეპენტა ირგვლივეთი დილის მზესავით.
ჰორიზონტების ზანტ ალმურში ფრთას გაანაზებ,
ჯიუტად ხარობ, დასაკარგი გზები ჩარაზე,
ხარ საკვირველი, საოცარი და საესავი.
ნარშავა
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
მარცხნივ
თუ მარჯვნივ,
სიავედ და სიკეთედ მყოფი,
ცხელი თუ ცივი, სიმრუდე თუ მშვენიერება –
- შენ გაიცანი რახანია მთელი სამყარო
და სიმარტოვე მიინიჭე, როგორც უფლება.
მიდი, უჩხვლიტე,
აგრძნობინე
ტკივილის გემო,
რომ იმად დარჩეს, რად ყოფნისაც ერჩის სურვილი.
სახრჩობელაზე გაისტუმრეთ
გამძვინვარებით!
და ნაზი ხელით ჩაიდინეთ
ეს ბნელი საქმე!
ჯერ შეიყვარეთ იმ უმანკო ბავშვის ქოჩორი,
იწვრთნება როგორც პირქუში და თვალავი კაცი,
გაითავისეთ – რადაც ღირხართ, და მიემსგავსეთ.
ჰპოვე სიმშვიდე
და ატარე წყენის გარეშე!
შემოგვრჩენია მეც და შენაც; სვეა საერთო
და დასასრულის უსათუოდ სარგები წესი:
გამოგვაცლიან სათითაოდ ბუმბულს და ფოთოლს
და მყრალ ხახაში მოგვიგდებენ კოჭლი ვირები.
პეპელას
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
უფლის ოცნებამ თუ დაგბადა მსუბუქი ასე,
შემოექეცი მოციქულად უცხო ზეცათა,
შენ შეიფარე სიყვარული და მიიმსგავსე,
ფრთა მოუჩრდილე მას, რომელიც შენად გეწადა.
შემოგხარიან ყვავილების შორი გუნდები,
მე კი შენებრი ლაღი ფრენის მდევენ დარდები,
როცა ნათელი ტევრებიდან დამიბრუნდები
და დედამიწის ოდინდელ ტვირთს დაუზავდები.
შენს მქრქალ მინანქარს ეშინია ჩემი სიმძიმის,
მზისკენ მიიწევ, მღლის სიმაღლის უცხო ნაწილი,
ტატნობს უტოლე უცნაური ფრთების ციმციმი,
და ღრუბლებისკენ უსალბუნო სევდა გაცილებს.
სახლი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
ქალაქის პირას, უნაპირო მინდვრების ფერებს
დაენთქმებიან ატეხილი სადაც ქუჩები,
სადაც ფრინველი ფრთას წამითაც არ შეასვენებს,
მიტოვებული ძველი სახლი დგას გაყუჩებით.
მომაკვდინებელ ქარიშხალთა ავი ჩურჩული,
გადაევლება ქვამონავლებ შიშველ ლავგარდანს.
ბრმა მთვარე მწვანედ ებლანდება ფანჯრის ურდულებს
და გარდაცვლილის ჩონჩხის ლანდად მოდგება კართან.
აქ სიღატაკის თითისტარი ზუზუნს არ ილევს
და ღამე არის ირგვლივეთის მკვიდრი მარადი
და დაბადება და სიკვდილი მზარავ კივილად
ზვინის ძნებივით დაბებკილან სახურავამდე.
ქალი
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
რაინთან ჩურჩულს გააბამენ მარგრიტები და
ქალის სურნელი დაიტყვევებს ცაცხვების ჩრდილებს,
რეკენ კელები სადილისას, პურის სუნს ირევს
ნელთბილი ქარი, მობერილი შორი მთებიდან.
სავსე თავთავებს ართობთ რწევა, ცა მოივერცხლა
და ყაყაჩოზე ბაგისფერი დამწიფდა ცეცხლი.
ცალი ტოროლა სიმაღლეებს სიმღერად შვენის,
ლივლივს დაჰყვება, ირგვლივ ყველგან სასიმღეროა.
ხის ფესვებიდან წამოსული სიმძიმე წვენის
ტკბილი სისველით დაარწყულებს უწვდენ წვეროებს.
ჭაბუკებს
(თანამთარგმნელი ნუგეშა გაგნიძე)
თქვენ, ყვავილწნულის გვირვინებით მოსილო თავნო,
თქვენ, შუბლნო სუტყვითაღუწერნო, ზეაპყრობილნო,
თქვენ, თვალნო მზერაუშიშარნო, მრავლის მცოდნენო
და თქვენ ბაგენო, მორკალულნო ოცნების ლარით.
და თქვენ ფეხებო, მბრძანებელნო,
უმოწყალოდ რომ ამათრახებთ დედამიწის ზურგს.
და თეძოებო, ვიწროებო,
რომელთაც აგერ, აგკიდებიათ
ქალთა დიდი სადარდებელი.
თქვენ ბილიკებო უმრუმესი ღამით სავსენო,
გზაგასაყარნო დროთა შორის,
უშორესისთვის გამიზნულო –
ჩანასახო და იმედო ხალხის!
უყვარხართ ღმერთებს
და თქვენ ჯერაც
ნეტარება გელტვით მათსავით,
თქვენ, ვინც სიკვდილის მხოლოდ სიტყვას
და არა შიშს სცნობთ.
ნუ შეიყვარებთ ხორცს საკუთარს გადამეტებით!
ნურც ნაზად მფეთქავს,
ნურც მეომარს და მოძალადეს –
გაავარჯიშეთ თქვენი ძალა და სათნოება –
ნამდვილი კაცი იბადება თამაშში მხოლოდ
- მაგრამ გახსოვდეთ, რომ სხეული აქაური გაქვთ,
თქვენ კი გაწვალებთ დედამიწის ძლევის წადილი.
თავს უმკაცრესად მოეპყარით,
უბიწო დარჩით არსთა ზეპურ ბრწყინვალებაში,
სქეთა გრიგალშიც.
სხვადასხვად გიჩანთ ახლა ვნება და სიყვარული –
დე, ასეც დარჩეს,
სხვადასხვად ხედავთ ხდომას და სიკვდილს –
იყოს ასევე,
მაგრამ სუნთქვა და პატიოსნება
განუყოფლად გახლდეთ მარადის.
გახსოვდეთ: ყოფნა მამაკაცად
არ გულისხმობს უმოწყალობას
შენივე თავის
ანაც მთელი სამყაროს მიმართ –
და მოხუცების დანახვისას კვლავ აიმართეთ –
მათი თეთრი თმა იყოს საბუთი,
ანდა ზარი და მოწოდება
სიფხიზლისათვის და ტანჯვისათვის
ადამიანს ძერწავს რომელიც.
მიდით, ერთმანეთს ესაუბრეთ,
ერთურთს ეომეთ!
მაგრამ დუმილით მიაგებეთ დიდება სიბრძნეს.
მხოლოდ საკუთარ თავთან უნდა იყოთ ამაყნი,
მხოლოდ საკუთარ თავს უჩვენეთ თქვენი სიძუნწე!
მაგრამ ეულო ჭაბუკებო უცხო მხარეში –
მშობლიური სიტყვის გამო,
ოთახის გამო, შინ რომ დატოვეთ
და გამო დედის –
თქვენს თვალებს ისევ დარჩენიათ ცრემლის უფლება.
რად გასხმათ ხოტბას მომღერალი?
თქვენი სხეული
სრულყოფილ ლექსს გავს:
საზომით, რიტმით სიმღერასავით მშვენიერი,
იმ მღერასავით, ენასთან ურყევ კავშირმა
რომ სხეული მისცა.
მარადისობას ემსგავსება თქვენი სახე მშვენიერებით,
ღმერთების დარი. მაგრამ თქვენ მხოლოდ დანამატი ხართ,
მოოქროვილნი ღმერთებივით და არა სავეს.
ვინც თქვენ გიმღერით,
არ შეგძახებთ, რომ: იყავით კეთილშობილნი!
რომ მისი ქონა წყალობაა.
მაგრამ, დაე, კეთილის ქმნის სიყვარული იყოს თქვენი ყოფის საზრისი!
და ნუ აიღებთ საგნებს შიშვლად: გამოაცოცხლეთ,
ფრთად მიეკარით, მიაწვდინეთ ახალ სიმაღლეს
და დედამიწა შეიყვარეთ, ვით სიფართოვე.
როცა ერთად ხართ - ფიქრი დიადს მიუძღვენით,
როცა მარტონი – თავი სიღრმეს მიეცით მხოლოდ.
თქვენი სისხლი ველურია და ღამესთან
ნაჩქარევად შეუღლებული და თრობასთანაც.
დიდია ღამე. ბედისწერას მიაწეროს, ვინც მის ხელში ჩავარდება.
სიკვდილი ახლავს. თუმცა მებრძოლს შერუგებელს
თავის მტკივნეულ საიდუმლოს გაანდობს ღამე.
თრობა ღამის ვაჟიშვილია. ნუ გააღმერთებთ!
საშიშია ამგვარი ღმერთი.
მამაკაცის საცდელი ქვა
ცქერა არის ამაოების.
თუ სწადია ცოცხლად დარჩენა,
ის სიკვდილსაც უნდა იცნობდეს.
ეს მოიგონეთ, როცა ერთხელ უჯებირო
სისხლის შეგრძნება
თავს ვარსკვლავების სამეფოსკენ აგაპყრობინეთ.
ეს გაიხსენეთ,
როცა სიტყვა ძლიერი და ფერადოვანი,
იდენს თქვენი ბაგეებიდან
და შეჰღაღადებთ დიადს თქენში
და დიადს ხალხში.
თუმც, დე, მაინც მიუწვდომელი
დარჩეს გვირგვინი
თქვენს ხელებს,
ჯერაც მოჩქარე და მოუთმენ ხელებს.
ადამიანის საცხოვრისად შექმნილ მიწაზე
თქვენ დაუნჯდებით ახალ სავანედ
და იქნებით ციხე-კოშკი ღმერთებისთვის
ანაც ისე უსარგებლონი, როგორც ეკალი და ნაგავია,
რადგან თქვენზეა არჩევანი:
თავს შეიყვარებთ, უნდო ბაზარს და დროის ხაფანგს,
სახელის ქუხილს
თუ
უმწიკვლო წმინდა სიშორეს.
თქვენ, ყვავილწნულის გვირვინებით მოსილო თავნო,
თქვენ, შუბლნო სუტყვითაღუწერნო, ზეაპყრობილნო,
თქვენ, თვალნო მზერაუშიშარნო, მრავლის მცოდნენო
და თქვენ ბაგენო, მორკალულნო ოცნების ლარით.
და თქვენ ფეხებო, მბრძანებელნო,
უმოწყალოდ რომ ამათრახებთ დედამიწის ზურგს.
და თეძოებო, ვიწროებო,
რომელთაც აგერ, აგკიდებიათ
ქალთა დიდი სადარდებელი.
თქვენ ბილიკებო უმრუმესი ღამით სავსენო,
გზაგასაყარნო დროთა შორის,
უშორესისთვის გამიზნულო –
ჩანასახო და იმედო ხალხის!
უყვარხართ ღმერთებს
და თქვენ ჯერაც
ნეტარება გელტვით მათსავით,
თქვენ, ვინც სიკვდილის მხოლოდ სიტყვას
და არა შიშს სცნობთ.