წიგნ "ანატოლის" პროლოგი
(wigns "anatolis" prologi)
მაღალი გისოსები
და ურთხლის ღობეები,
ფერწასული ღერბები,
ყავლგასული დღეები,
თითქოს, ტყეებს უსიერს
სფინქსები შეუსიეს.
ჰა, იხსნება კარიბჭე
მთვლემარე ლოქოებით,
მძინარე კასკადებით,
მტვრიან როკოკოებით.
თქვენს წინაშე ვენაა,
ვენა დროის გამოცვლის,
ვენა კანალეტოსი,
ათას შვიდას სამოცის.
ტბორებს, მშვიდსა და ყავისფერს
სწორი სარკეც შერთვია,
მარმარილოს ჩარჩოში
გამარჯვების ღმერთია.
გაწოლილან ჩრდილები
ერთნაირი შანდლების,
გუმბათოვან ტოტების,
კოხტა ოლეანდრების.
რტოების და ვარჯების
ნიშა გადაირწევა,
ქალების და ვაჟების
თავშესაფრად იქცევა.
წყალი მოქრის მეხივით,
ალბათ, არც გადიკარებს,
ავსებს სამი დელფინი
მოშრიალე ნიჟარებს,
მოთქრიალე ჭავლები
ამ სურნელით თვრებიან,
ნიჟარაში ჩამხრჩვალი
წაბლის ყვავილებია.
მიღმა ურთხლის გალავნის
ვნებით და გამეტებით
ამორეტებს ესხმიან
მკვნესარე კლარნეტები.
ყვავილების ქროლვასაც
ვიოლინო განაგებს,
წყდება იასამანი
მარმარილოს ლარნაკებს.
გაიშლება ჟასმინი,
იღვრება მაქმანები,
ჩამომჯდარა რამპაზე
გუნდი ბანოვანების,
როგორც მორთულ-მოკაზმულ
ქარაფშუტებს სჩვევიათ,
მონსინიორ ვიოლეტს
ისე შემოჰხვევიან.
ტოტებიდან ნაშუქი
სინათლე გაანათებს
მათ ფერხთით წამოწოლილ
კავალრებს და აბატებს,
მათ ოქროსფერ პარიკებს,
რტოებსა და ღეროებს,
კედლებსა და კიბეებს,
კორდებსა და მდელოებს,
ღვინო, ქართან შერწყმული,
აღმა მისდევს ბილიკებს,
ქამრებს, მჭიდროდ შეკრულებს,
წამში მოაშილიფებს,
ნათელ სვეტებს ედება,
შეედრება ხვიარებს
და მათ შორის, ხალიჩას
აშლის, ააფრიალებს,
ჭრელი და საყვარელი
შეირხევა შპალერი.
ო, მეცხვარეს ასეთი
ფარა არ ღირსებია
ეს ოსტატის ნაქსოვი
ვატოს ესკიზებია.
მზე _ ნათურის მაგივრად,
სცენის ნაცვლად ფოთლები ...
მაყურებლის წინაშე
ყოველდღე ვიოფლებით.
ვდგამთ საკუთარ პიესებს
გულჩვილსა და სევდიანს ...
საკუთარი სულების
ვთამაშობთ კომედიას.
გვჯერა, გრძნობებს გუშინდელს
დღეს რომ გამოვიგლოვებთ,
ცუდ რამეებს ვივიწყებთ,
კარგ ფორმულებს ვიგონებთ.
მხოლოდ ბრტყელი სიტყვები,
ფერადი სურათები,
სულთმობრძავის ხილვები,
იდუმალი ხატები.
ზოგი ისმენს გონებით,
ზოგი კიდევ, ისე რა ...
ზოგი ნაყინს მიირთმევს,
გალანტურად იქცევა.
ქარში თეთრი, მაღალი
მიხაკები ირწევა,
როგორც ცაზე გაკრული
ფრინველების ამქარი,
როგორც წყებად ნაკეცი
უთეთრესი მაქმანი,
როგორც ბოლონიური
ცეროდენა ფინია,
როცა უყეფს ფარშევანგს,
უყეფს და ... ეშინია.
(wigns "anatolis" prologi)
მაღალი გისოსები
და ურთხლის ღობეები,
ფერწასული ღერბები,
ყავლგასული დღეები,
თითქოს, ტყეებს უსიერს
სფინქსები შეუსიეს.
ჰა, იხსნება კარიბჭე
მთვლემარე ლოქოებით,
მძინარე კასკადებით,
მტვრიან როკოკოებით.
თქვენს წინაშე ვენაა,
ვენა დროის გამოცვლის,
ვენა კანალეტოსი,
ათას შვიდას სამოცის.
ტბორებს, მშვიდსა და ყავისფერს
სწორი სარკეც შერთვია,
მარმარილოს ჩარჩოში
გამარჯვების ღმერთია.
გაწოლილან ჩრდილები
ერთნაირი შანდლების,
გუმბათოვან ტოტების,
კოხტა ოლეანდრების.
რტოების და ვარჯების
ნიშა გადაირწევა,
ქალების და ვაჟების
თავშესაფრად იქცევა.
წყალი მოქრის მეხივით,
ალბათ, არც გადიკარებს,
ავსებს სამი დელფინი
მოშრიალე ნიჟარებს,
მოთქრიალე ჭავლები
ამ სურნელით თვრებიან,
ნიჟარაში ჩამხრჩვალი
წაბლის ყვავილებია.
მიღმა ურთხლის გალავნის
ვნებით და გამეტებით
ამორეტებს ესხმიან
მკვნესარე კლარნეტები.
ყვავილების ქროლვასაც
ვიოლინო განაგებს,
წყდება იასამანი
მარმარილოს ლარნაკებს.
გაიშლება ჟასმინი,
იღვრება მაქმანები,
ჩამომჯდარა რამპაზე
გუნდი ბანოვანების,
როგორც მორთულ-მოკაზმულ
ქარაფშუტებს სჩვევიათ,
მონსინიორ ვიოლეტს
ისე შემოჰხვევიან.
ტოტებიდან ნაშუქი
სინათლე გაანათებს
მათ ფერხთით წამოწოლილ
კავალრებს და აბატებს,
მათ ოქროსფერ პარიკებს,
რტოებსა და ღეროებს,
კედლებსა და კიბეებს,
კორდებსა და მდელოებს,
ღვინო, ქართან შერწყმული,
აღმა მისდევს ბილიკებს,
ქამრებს, მჭიდროდ შეკრულებს,
წამში მოაშილიფებს,
ნათელ სვეტებს ედება,
შეედრება ხვიარებს
და მათ შორის, ხალიჩას
აშლის, ააფრიალებს,
ჭრელი და საყვარელი
შეირხევა შპალერი.
ო, მეცხვარეს ასეთი
ფარა არ ღირსებია
ეს ოსტატის ნაქსოვი
ვატოს ესკიზებია.
მზე _ ნათურის მაგივრად,
სცენის ნაცვლად ფოთლები ...
მაყურებლის წინაშე
ყოველდღე ვიოფლებით.
ვდგამთ საკუთარ პიესებს
გულჩვილსა და სევდიანს ...
საკუთარი სულების
ვთამაშობთ კომედიას.
გვჯერა, გრძნობებს გუშინდელს
დღეს რომ გამოვიგლოვებთ,
ცუდ რამეებს ვივიწყებთ,
კარგ ფორმულებს ვიგონებთ.
მხოლოდ ბრტყელი სიტყვები,
ფერადი სურათები,
სულთმობრძავის ხილვები,
იდუმალი ხატები.
ზოგი ისმენს გონებით,
ზოგი კიდევ, ისე რა ...
ზოგი ნაყინს მიირთმევს,
გალანტურად იქცევა.
ქარში თეთრი, მაღალი
მიხაკები ირწევა,
როგორც ცაზე გაკრული
ფრინველების ამქარი,
როგორც წყებად ნაკეცი
უთეთრესი მაქმანი,
როგორც ბოლონიური
ცეროდენა ფინია,
როცა უყეფს ფარშევანგს,
უყეფს და ... ეშინია.