ჰუგო ფონ ჰოფმანსთალი - Hiugo Fon Hofmanstali

ბიჭი

(bichi)

რა ხანია, აღარ სწყალობს ნიჟარებს,
ერთ სამყაროს ეკუთვნიან რადგან,
ვარდთა ცქერით სუნთქვას არ აიჩქარებს,
მკაცრი მზერით ნუსხავს ყოველ მათგანს.

თუმც, ყველა დღით მხნე იყო და ჯანმრთელი,
როგორც არფად გადაშლილი ველი,
ერთდროულად ყმაც იყო და მმართველიც,
არ აკრთობდა არჩევანი ძნელი,

ჰგავდა ცოდვილს, რომ დაეცა ანაზდად,
ბრუნდებოდა სახლში რწევა-რწევით,
დარიგებას გაურბოდა მრავალს და
მისი სული ისწრაფოდა ზევით.

II

ვიდრე ბედთან ბრძოლით იყო გართული,
სულ სწყუროდა და მწარე წყალს სვამდა,
ნაპირს ჭვრეტდა, უცხოდ წამომართული,
მსუბუქი და ცარიელი ჩანდა.

მოგორავდნენ ნიჟარების ჩქერები,
სუმბულები უელავდა თმაში
და ესმოდა ფასი მშვენიერების,
სულს ნუგეში უმშვენებდა მაშინ.

მაინც შედგა ის მისნური შეხვედრა:
მოიცილა ყვავილები თეთრი,
ამ მშვენიერ დილეგისთვის შეხედვამ
საკუთარი დაანახა ხვედრი.