სონეტი XXIX
მარტო რომ ვრჩები, როცა ვწყევლი საკუთარ თავბედს,
რომ არ ვახსოვარ აღარც ხალხს და აღარც განგებას,
ხმით რომ გავძახი სამყაროზე გადმომდგარ თაღებს
და რომ აღარსად აღარავინ ცდილობს გაგებას,
რომ მენატრება თუნდაც ერთი კეთილი სიტყვა,
რომ თავის მსგავსებს განდგომია ჩემი არსება,
ხელოვნებაში რომ სათქმელი უჩემოდ ითქვა
და მალე ყოფნა არყოფნას რომ დაემსგავსება,
მაშინ იმითღა გავურბივარ შემზარავ ფიქრებს,
რომ შენ გიხსენებ, რომ თენდება ღამე ტიალი,
ტოროლასავით ეს სიცოცხლე ძალას რომ იკრებს
და ცას მიარღვევს ჩემი სულის ორომტრიალი...
ის მიჯობს თვალწინ შენი სახე მედგას მზესავით,
ვიდრე წყვდიადში ვბატონობდე ხელმწიფესავით.
თარგმანი ინგლისურიდან - ალექსანდრე ელერდაშვილი
მარტო რომ ვრჩები, როცა ვწყევლი საკუთარ თავბედს,
რომ არ ვახსოვარ აღარც ხალხს და აღარც განგებას,
ხმით რომ გავძახი სამყაროზე გადმომდგარ თაღებს
და რომ აღარსად აღარავინ ცდილობს გაგებას,
რომ მენატრება თუნდაც ერთი კეთილი სიტყვა,
რომ თავის მსგავსებს განდგომია ჩემი არსება,
ხელოვნებაში რომ სათქმელი უჩემოდ ითქვა
და მალე ყოფნა არყოფნას რომ დაემსგავსება,
მაშინ იმითღა გავურბივარ შემზარავ ფიქრებს,
რომ შენ გიხსენებ, რომ თენდება ღამე ტიალი,
ტოროლასავით ეს სიცოცხლე ძალას რომ იკრებს
და ცას მიარღვევს ჩემი სულის ორომტრიალი...
ის მიჯობს თვალწინ შენი სახე მედგას მზესავით,
ვიდრე წყვდიადში ვბატონობდე ხელმწიფესავით.
თარგმანი ინგლისურიდან - ალექსანდრე ელერდაშვილი