რაინი
raini
(ისააკ ფონ სინკლერისადმი)
გადმომხურვოდა სუროს სიღამე, ვუჯექი აგრე
ტევრთა ჭიშკარს, ოდეს შუადღემ
ოქროვანმა, წყაროთა დამართ
დაწაფებულმა ქევქევ ჩაჰკვლია
კიბე ალპების, ღვთიურაღნაგ
ჩემად ჩენილის, ციურთა ციხედ
იტყვის რომელს ძველი თქმულება, მუნ
ჟამიდანჟამ კაცთა მიმართ
იდუმალება რამ ნებისად გარდმოდის კვლავაც;
იმა სიმაღლით შემეხმიანა
ბედი, რომელს არ ვიგულვებდი,
დამთბარ ჩეროში რამეთუ სული
მეუბნა ესრეთ, ცოტაც იყო და წარმიტანდა იტალიისკენ,
შორს განმაწვდენდა მორეას ნაპირთ.
აწ მთების გულში, გადავერცხლილი
მწვერვალების და მოცინარი იმა მწვანის
ძირითძირამდე, სად ერთმანეთის მიდევნებით
ტევრნი მძრწოლვარნი
და თხემები სალის კლდისანი
დღის მიწურვამდე დაჰყურებდნენ მას,
მუნ მომეყურა, დასხლტომილი მტეხვრავ უფსკრულებს,
ხსნად მავედრები ოხვრა მოყმისა.
მისივ მშობლის მიწის წინარე და
მეხთამპყრობლის, მამის წინარე
ეგევითარსა დაჩივლებას მოწყალებით
ისმენდნენ ორნივ, ხოლო მოკვდავნი
განელტვოდნენ მიდამოს ამას,
ზარავდათ მოყმის დაბორკილის
ბორგვა და ზავთი,
ღმერთკაცისა შმაგობა ესე.
ჭევლის, უებროდ კეთილქმნულის,
რაინის, ლაღადშობილისა ხმა იყო ეგე.
სხვაგვარ იმედით აატოვა იმან მწვერვალებს
ძმანი თვისნი თესინ, როდანუს,
ხეტიალი ინდომა შორი, აზიის მხარედ
წარიდინა მოუთმინარე სული მეფური.
უგუნურია სურვილი მაინც
ბედის წინარე.
ბრმობილთა შორის
უპირველეს არიან მაინც
ძენი ღვთისანი. რამეთუ კაცმან იცნოს სახლი,
ეგრეც ცხოველმან იფლოს ბუნაგი,
გარნა ღვთიურთ სულმან უცადმან
არა უწყოდეს გზაი არსაით.
გამოცანაა სწორედ ხვედრი წმიდივნაშობის. ვერრა
სიმღერა გააცხადებს, რამეთუ საწყისს
ვერ გარდუხვალ სოფლად მყოფელი,
რაგინდ იმძლავროს შეჭირვებამ და გინდა წვრთნამან,
მაინც შობა უფლობდეს კაცსა, სხივი, რომელი
ახალშობილს შეჰგებებია.
განა იქნება კაცთაგანი,
თავისუფალი დაშთეს ეგრედ
მთელი ცხოვრება და გულისთქმასა
ოდენ თვისსა
აღისრულებდეს; კეთილისმყოფლის
შექცევითა, იმა წმიდისა საშოსაგან
ნეტარჰყოს თვისი დაბადება
რაინის დარად, განა
იქნება კაცთაგანი?
მიტომაც სიტყვა მისი ოდენ ღრიანცელია,
არ დასჩვევია სხვა ბალღებივით
არტახებში უღონოდ ღნავილს;
როს ორივ მხრიდან უპირველს მოცოცდებიან
მისად ციცაბო ნაპირები და დაშაშრულნი
დაეხვევიან ლევანდს გარშემო, ესრეთ სწადიათ
გაიყოლიონ, მოაქციონ თავისნებისად,
ახითხითდება, ტანთ დაიწყვეტს იმა ასპიტთა,
მსხვერპლიანად გადმოეშვება და ვინძლო იგი გამალება
ვერ დაიურვა ძალმა მასზედ აღმატებულმა,
განამრავლა წყვეტება ისი, კიდევაც არი,
ელვისებრ დაჰხეთქს ყრმაБ მიწის პირს,
ტყენი, თითქოსდა ჯადოქმნილნი,
მთანი, ერთბაშად მუხლმოცელილნი
უკან-უკან ედევნებიან.
ღმრთის ნებაა, დაზოგოს მაინც
ძეთა თვისთა აწყვეტილი ეგე სიცოცხლე
და, ღმერთს ღიმილი ელამუნება, ოდეს ძე მისი
დაუხანები, წმიდა ალპების წინ დაფერხდება,
მაშინ არი, რომ აბეზრებენ
გულისგულიდან შემომსკდარი ნაკადულები
და აგრერიგად ეწმახნებიან, იმ საბძმედეში
ჩაეღვენთება ამასწინდელი ზათქი და გრგვინვა,
სანახავია, მას მერე, მთებს რომ გამოეცლება,
წყნარა-წყნარა შემოექცევა ამა მხარეს გერმანიისას,
შეჯერებული, ლტოლვას იცხრობს კეთილის ქმნითა,
აპოხიერებს ოდეს მიწას, მამაბატონი იგი, რაინი,
თვისთა პირმშოთა სა;ყვარელთა დაარჩენს
იმა ქალაქებში, დაუფუძნა თავად რომელი.
და არაოდენ, არაოდენ ივიწყებს თავსა,
რამეთუ ყოვლის საცხოვრისი, სახლ-კარი ყოვლის
მოისრას უმალ, დღეБ კაცისა გაუსახურდეს,
ვიდრე აგრერიგ შემმართებელმან
დაივიწყოს წარმომავლობა
და სიჭაბუკის ხმა უწმიდესი.
ან ვინ ყოფილა, წინაპირველად
წარეხდინოს არტახები სიყვარულისა
და სანაცვლოდ თვისივ ყულფი გამოენასკვოს?
ეს მერმე იყო, რომ გამოხდნენ წინააღმდგომნი
თვისივ სიმართლის და დასტურ აგრე ციურ ცეცხლის
მაყივნებელნი, რომე პირველთა აიბუეს
ისი გზანი მოკვდავისანი,
ჰყვეს არჩევანი უკეთური,
ციურ ღმერთების გატოლებას განიზრახვიდნენ.
გარნა ჰკმარობენ უკვდავებას თვისსა ღმერთები,
თუკი ოდენ ისაკლისებენ,
ისიც გმირთა და ადამისძეთა
ანუ მოკვდავთა ამასთანავე; რადგან
თავისით არა ჰგრძნობენ ციურნეტარნი,
მიტომაც ჯერ არს, გვეპატიოს გათქმა ამისა,
ღმერთთა სახელით თანაევნოს გრძნობას მავანი,
რომელი ღმერთებს გამოადგება, ხოლოღა მსჯავრად
დაუწერონ ესე ღმერთებმა:
დაცაელეწოს უწინამც სახლი,
მოაყივნოს მოყვასი თვისი დუშმანის დარად,
თვისსავ სახლის ნაშალთა შუა
დაჰფლოს მამა, შვილი და ძირი,
ვიდრე ირქვას ღმერთთა ტოლობა და ვიდრემდე
განირიდოს დამცრობა თვისი
ღმერთთა წინარე, მეოცნებემან.
ნეტარ არს, ვინაც მოიძია
ბედი კრძალულთა, იმა
მისანდო ნაპირიდან, სადაც ჯერ კიდევ
წარსულ ხეტებას ანუ ვნებათა მიმოგონებას
განუტკბებიან ყურნი მისნი,
ახლო და შორა მოიხილავს იგი
ყოველს, ვიდრე თვალი დაუსწორდება
ეგე მიჯნათა, რომელნი ღმერთმან
დასადგრომად მოსცა შობითვე.
მუნვე განეცხროს კაცი იგი ნეტარკრძალული,
რამეთუ ესდენ სანატრელი
ციური ძალი, თავისნებისად,
დაუძალებლივ და მოღიმარ შემოეჯარვის
მამაცს აწცა დაუნჯებულსა.
აწ ვფიქრობ იმა ღმერთკაცებზე,
დამვალდეს ცნობა ძეთა ყოვლად უძვირფასესთა,
რამეთუ მკერდი ჩემი ლტოლვად აღსწრაფებული
ცხოვრებას მათსა არაერთგზის უღელვებია.
გარნა ვინ იქმნეს შესადარი შენის, რუსოსი,
რომელს უთურგვნელ გექმნა სული
ძალდათმენილი და უფროის წარგემართა აზრი და
ნიჭი გერგო უტკბესი: ყურთ აღიხვნიდე,
ბაგეუბნობდე ესრეთ, რომე აზრმა მართლმა
წმიდის სისავსით, ისე ვითარ ღვთაებამ ღვინის,
ღმრთეებრ შლეგმა, მუნ ყოველთა წესთა გარდასულმა,
წმინდათა ენა გამოსაგებად განუბოძოს
ოდენ კეთილთა, ხოლო უდიერთ, აღბილწულთა იმა მონათა,
სამართლისაებრ დასცეს სიბრმავე, ვით მოვიხსენო
უცხო ეგე წარმოვლენილი?
ხოლოღა ძენი მიწისანი მიმსგავსნიან
დედასა თვისსა, მის დარადვე ყოვლისმეტრფენი
და ბედნიერნი, გაუწვალებლად მიირქმევენ თვისდა ყოველსა.
მიტომაც არი, მამრი მოკვდავი
ეფეთება, განფრთხება ესე,
როს ორთავ მკლავით განტრფობილითა,
ზეცას მხარზე აიხოლიხებს
და ფიქრით სწონის იმა უღელს სიხარულისა.
სულ უფრო ხშირად ირჩევს მაშინ,
ტყის ჩრდილოვნებას განემარტოოს,
კაცთაგან სრულად მივიწყებული,
სად არ ენთება სხივი ცხოველი,
ბიელერზეეს ნაპირთ მინდობილს
ხასხასა ბუსნო მოეფონება
და, ეგრეთ ღარიბუზრუნველი, ლოტბართა დარად,
ჰანგთხმიანებას დაესწავლოს ვინძლო ბულბულებს.
დიდებულია სწორედ, იმა წმინდანის ძილით
დანებივრებულს ტყის გრილი ფშვინვა როს მოგაფხიზლებს
და წამოგაგდებს, როს მიმწუხრისას
უწინარეს გაეგებები სხივსა იმა ულმობიერესს,
ოდეს დღე იგი, რომელმან ესრეთ აღმომართა მთები ცისიერ,
გარემოწერა სარბიელი ნაკადულების,
მერმე, მღიმარმან, კაცთ ცხოვრება,
საქმიანი, სუნთქვავაგლახი,
სიომობერვით წარზიდა ესე იალქანივით,
ჩამოისვენებს; ახლა იგი, მხატვარი ყოვლის
ამდღეჟამინდელ დედამიწას, შეგირდსა თვისსა,
განუჭვრეტს კეთილს ნამეტნავად,
უმცირეს ავსა
და ნელა-ნელა დაეწოდება.
კაცთა და ღმერთთა აქა ნადიმი მოწევნილა
ქორწინებისა, ქვეყნის სულდგმულთა
იქმნას ობა და ერთის წამით
განესწოროს ბედი ყოვლისა,
საყუდარ ჰპოვონ ლტოლვილთა ესე,
ხოლო მამაცთა განებოძოთ თვლემა ბადაგი,
ოდენ მიჯნურნი შთენ უცვლელნი,
რადგან სცნობიათ სახლი თვისი,
სად ყვავილს ღველფი სიხარულისა
არ უნავლდება, ბინდიან ხეებს
გარემოჰქროლავას სული ზენარი;
ხოლო ყოველნი მეურჩენი იცვლიან ფერსა,
ხელგამოწვდომად ეშურებიან,
ვიდრემდე სხივი მოყვასური გარდახდებოდეს,
მოიწევნიდეს აქა უკუნი.
სხივი იგი მაინც კი ფიცხელ
დატოვებს ერთთა, დაბანდდება
სხვათა წინარე.
სიცხოვლით ესე აღსავსენი ყოველჟამისად
არიან ღმერთნი მარადმყოფელნი.
ხოლო კაცთაგანს სიკვდილამდე
ძალუძს ხსოვნა ყოვლის სიკარგის
და მერმე ირჭმევს უზეშთაესსა.
ყოველს თავისი მიჰხვდეს საწყაო
ხომ მძიმეა ჭაპანი ჭირთა
და კიდევ უფრო ტვირთმძიმეა ბედნიერება.
ერთადერთს ბრძენკაცს ხელეწიფა
სამხრობიდან შუაღამემდე
და იმის მერე, ვიდრე დილა აღბრწყინდებოდა,
სულის ნათლით შემორჩენოდა იმა სერობას.
სინკლერ, შენ ძალგიძს, მოყვასო ჩემო! იქ, სად ფიცხელი ბილიკია,
რომელს ნაძვნი გადმოსწვდომიან, ანუ
მუხნარის ჩრდილოვნება სად მოგებურვის,
ფოლად რიკინისა შიგან ვლენილი,
ღრუბელთა გამო ანუ ეგრედ გაცხადებლი, იცნო ზენარი,
რამეთუ ჭაბუკს ახალუხლებს გიცვნია ძალი კეთილისა,
არაოდენ დაუფარვია შენს წინარე ღიმი მეუფის
არცა დღენათელს, თანისთანობით როს დაჩნდება
უფსკრულთ კიდეგან მიჯაჭვული ცხროიანი
ძალი ცხოვლისა; არცა ღამებნელს, როს აიშლება,
შეერევა ერთურთს ყოველი, შემობრუნდება
აღრევა ეგე ძველთუძველესი.
raini
(ისააკ ფონ სინკლერისადმი)
გადმომხურვოდა სუროს სიღამე, ვუჯექი აგრე
ტევრთა ჭიშკარს, ოდეს შუადღემ
ოქროვანმა, წყაროთა დამართ
დაწაფებულმა ქევქევ ჩაჰკვლია
კიბე ალპების, ღვთიურაღნაგ
ჩემად ჩენილის, ციურთა ციხედ
იტყვის რომელს ძველი თქმულება, მუნ
ჟამიდანჟამ კაცთა მიმართ
იდუმალება რამ ნებისად გარდმოდის კვლავაც;
იმა სიმაღლით შემეხმიანა
ბედი, რომელს არ ვიგულვებდი,
დამთბარ ჩეროში რამეთუ სული
მეუბნა ესრეთ, ცოტაც იყო და წარმიტანდა იტალიისკენ,
შორს განმაწვდენდა მორეას ნაპირთ.
აწ მთების გულში, გადავერცხლილი
მწვერვალების და მოცინარი იმა მწვანის
ძირითძირამდე, სად ერთმანეთის მიდევნებით
ტევრნი მძრწოლვარნი
და თხემები სალის კლდისანი
დღის მიწურვამდე დაჰყურებდნენ მას,
მუნ მომეყურა, დასხლტომილი მტეხვრავ უფსკრულებს,
ხსნად მავედრები ოხვრა მოყმისა.
მისივ მშობლის მიწის წინარე და
მეხთამპყრობლის, მამის წინარე
ეგევითარსა დაჩივლებას მოწყალებით
ისმენდნენ ორნივ, ხოლო მოკვდავნი
განელტვოდნენ მიდამოს ამას,
ზარავდათ მოყმის დაბორკილის
ბორგვა და ზავთი,
ღმერთკაცისა შმაგობა ესე.
ჭევლის, უებროდ კეთილქმნულის,
რაინის, ლაღადშობილისა ხმა იყო ეგე.
სხვაგვარ იმედით აატოვა იმან მწვერვალებს
ძმანი თვისნი თესინ, როდანუს,
ხეტიალი ინდომა შორი, აზიის მხარედ
წარიდინა მოუთმინარე სული მეფური.
უგუნურია სურვილი მაინც
ბედის წინარე.
ბრმობილთა შორის
უპირველეს არიან მაინც
ძენი ღვთისანი. რამეთუ კაცმან იცნოს სახლი,
ეგრეც ცხოველმან იფლოს ბუნაგი,
გარნა ღვთიურთ სულმან უცადმან
არა უწყოდეს გზაი არსაით.
გამოცანაა სწორედ ხვედრი წმიდივნაშობის. ვერრა
სიმღერა გააცხადებს, რამეთუ საწყისს
ვერ გარდუხვალ სოფლად მყოფელი,
რაგინდ იმძლავროს შეჭირვებამ და გინდა წვრთნამან,
მაინც შობა უფლობდეს კაცსა, სხივი, რომელი
ახალშობილს შეჰგებებია.
განა იქნება კაცთაგანი,
თავისუფალი დაშთეს ეგრედ
მთელი ცხოვრება და გულისთქმასა
ოდენ თვისსა
აღისრულებდეს; კეთილისმყოფლის
შექცევითა, იმა წმიდისა საშოსაგან
ნეტარჰყოს თვისი დაბადება
რაინის დარად, განა
იქნება კაცთაგანი?
მიტომაც სიტყვა მისი ოდენ ღრიანცელია,
არ დასჩვევია სხვა ბალღებივით
არტახებში უღონოდ ღნავილს;
როს ორივ მხრიდან უპირველს მოცოცდებიან
მისად ციცაბო ნაპირები და დაშაშრულნი
დაეხვევიან ლევანდს გარშემო, ესრეთ სწადიათ
გაიყოლიონ, მოაქციონ თავისნებისად,
ახითხითდება, ტანთ დაიწყვეტს იმა ასპიტთა,
მსხვერპლიანად გადმოეშვება და ვინძლო იგი გამალება
ვერ დაიურვა ძალმა მასზედ აღმატებულმა,
განამრავლა წყვეტება ისი, კიდევაც არი,
ელვისებრ დაჰხეთქს ყრმაБ მიწის პირს,
ტყენი, თითქოსდა ჯადოქმნილნი,
მთანი, ერთბაშად მუხლმოცელილნი
უკან-უკან ედევნებიან.
ღმრთის ნებაა, დაზოგოს მაინც
ძეთა თვისთა აწყვეტილი ეგე სიცოცხლე
და, ღმერთს ღიმილი ელამუნება, ოდეს ძე მისი
დაუხანები, წმიდა ალპების წინ დაფერხდება,
მაშინ არი, რომ აბეზრებენ
გულისგულიდან შემომსკდარი ნაკადულები
და აგრერიგად ეწმახნებიან, იმ საბძმედეში
ჩაეღვენთება ამასწინდელი ზათქი და გრგვინვა,
სანახავია, მას მერე, მთებს რომ გამოეცლება,
წყნარა-წყნარა შემოექცევა ამა მხარეს გერმანიისას,
შეჯერებული, ლტოლვას იცხრობს კეთილის ქმნითა,
აპოხიერებს ოდეს მიწას, მამაბატონი იგი, რაინი,
თვისთა პირმშოთა სა;ყვარელთა დაარჩენს
იმა ქალაქებში, დაუფუძნა თავად რომელი.
და არაოდენ, არაოდენ ივიწყებს თავსა,
რამეთუ ყოვლის საცხოვრისი, სახლ-კარი ყოვლის
მოისრას უმალ, დღეБ კაცისა გაუსახურდეს,
ვიდრე აგრერიგ შემმართებელმან
დაივიწყოს წარმომავლობა
და სიჭაბუკის ხმა უწმიდესი.
ან ვინ ყოფილა, წინაპირველად
წარეხდინოს არტახები სიყვარულისა
და სანაცვლოდ თვისივ ყულფი გამოენასკვოს?
ეს მერმე იყო, რომ გამოხდნენ წინააღმდგომნი
თვისივ სიმართლის და დასტურ აგრე ციურ ცეცხლის
მაყივნებელნი, რომე პირველთა აიბუეს
ისი გზანი მოკვდავისანი,
ჰყვეს არჩევანი უკეთური,
ციურ ღმერთების გატოლებას განიზრახვიდნენ.
გარნა ჰკმარობენ უკვდავებას თვისსა ღმერთები,
თუკი ოდენ ისაკლისებენ,
ისიც გმირთა და ადამისძეთა
ანუ მოკვდავთა ამასთანავე; რადგან
თავისით არა ჰგრძნობენ ციურნეტარნი,
მიტომაც ჯერ არს, გვეპატიოს გათქმა ამისა,
ღმერთთა სახელით თანაევნოს გრძნობას მავანი,
რომელი ღმერთებს გამოადგება, ხოლოღა მსჯავრად
დაუწერონ ესე ღმერთებმა:
დაცაელეწოს უწინამც სახლი,
მოაყივნოს მოყვასი თვისი დუშმანის დარად,
თვისსავ სახლის ნაშალთა შუა
დაჰფლოს მამა, შვილი და ძირი,
ვიდრე ირქვას ღმერთთა ტოლობა და ვიდრემდე
განირიდოს დამცრობა თვისი
ღმერთთა წინარე, მეოცნებემან.
ნეტარ არს, ვინაც მოიძია
ბედი კრძალულთა, იმა
მისანდო ნაპირიდან, სადაც ჯერ კიდევ
წარსულ ხეტებას ანუ ვნებათა მიმოგონებას
განუტკბებიან ყურნი მისნი,
ახლო და შორა მოიხილავს იგი
ყოველს, ვიდრე თვალი დაუსწორდება
ეგე მიჯნათა, რომელნი ღმერთმან
დასადგრომად მოსცა შობითვე.
მუნვე განეცხროს კაცი იგი ნეტარკრძალული,
რამეთუ ესდენ სანატრელი
ციური ძალი, თავისნებისად,
დაუძალებლივ და მოღიმარ შემოეჯარვის
მამაცს აწცა დაუნჯებულსა.
აწ ვფიქრობ იმა ღმერთკაცებზე,
დამვალდეს ცნობა ძეთა ყოვლად უძვირფასესთა,
რამეთუ მკერდი ჩემი ლტოლვად აღსწრაფებული
ცხოვრებას მათსა არაერთგზის უღელვებია.
გარნა ვინ იქმნეს შესადარი შენის, რუსოსი,
რომელს უთურგვნელ გექმნა სული
ძალდათმენილი და უფროის წარგემართა აზრი და
ნიჭი გერგო უტკბესი: ყურთ აღიხვნიდე,
ბაგეუბნობდე ესრეთ, რომე აზრმა მართლმა
წმიდის სისავსით, ისე ვითარ ღვთაებამ ღვინის,
ღმრთეებრ შლეგმა, მუნ ყოველთა წესთა გარდასულმა,
წმინდათა ენა გამოსაგებად განუბოძოს
ოდენ კეთილთა, ხოლო უდიერთ, აღბილწულთა იმა მონათა,
სამართლისაებრ დასცეს სიბრმავე, ვით მოვიხსენო
უცხო ეგე წარმოვლენილი?
ხოლოღა ძენი მიწისანი მიმსგავსნიან
დედასა თვისსა, მის დარადვე ყოვლისმეტრფენი
და ბედნიერნი, გაუწვალებლად მიირქმევენ თვისდა ყოველსა.
მიტომაც არი, მამრი მოკვდავი
ეფეთება, განფრთხება ესე,
როს ორთავ მკლავით განტრფობილითა,
ზეცას მხარზე აიხოლიხებს
და ფიქრით სწონის იმა უღელს სიხარულისა.
სულ უფრო ხშირად ირჩევს მაშინ,
ტყის ჩრდილოვნებას განემარტოოს,
კაცთაგან სრულად მივიწყებული,
სად არ ენთება სხივი ცხოველი,
ბიელერზეეს ნაპირთ მინდობილს
ხასხასა ბუსნო მოეფონება
და, ეგრეთ ღარიბუზრუნველი, ლოტბართა დარად,
ჰანგთხმიანებას დაესწავლოს ვინძლო ბულბულებს.
დიდებულია სწორედ, იმა წმინდანის ძილით
დანებივრებულს ტყის გრილი ფშვინვა როს მოგაფხიზლებს
და წამოგაგდებს, როს მიმწუხრისას
უწინარეს გაეგებები სხივსა იმა ულმობიერესს,
ოდეს დღე იგი, რომელმან ესრეთ აღმომართა მთები ცისიერ,
გარემოწერა სარბიელი ნაკადულების,
მერმე, მღიმარმან, კაცთ ცხოვრება,
საქმიანი, სუნთქვავაგლახი,
სიომობერვით წარზიდა ესე იალქანივით,
ჩამოისვენებს; ახლა იგი, მხატვარი ყოვლის
ამდღეჟამინდელ დედამიწას, შეგირდსა თვისსა,
განუჭვრეტს კეთილს ნამეტნავად,
უმცირეს ავსა
და ნელა-ნელა დაეწოდება.
კაცთა და ღმერთთა აქა ნადიმი მოწევნილა
ქორწინებისა, ქვეყნის სულდგმულთა
იქმნას ობა და ერთის წამით
განესწოროს ბედი ყოვლისა,
საყუდარ ჰპოვონ ლტოლვილთა ესე,
ხოლო მამაცთა განებოძოთ თვლემა ბადაგი,
ოდენ მიჯნურნი შთენ უცვლელნი,
რადგან სცნობიათ სახლი თვისი,
სად ყვავილს ღველფი სიხარულისა
არ უნავლდება, ბინდიან ხეებს
გარემოჰქროლავას სული ზენარი;
ხოლო ყოველნი მეურჩენი იცვლიან ფერსა,
ხელგამოწვდომად ეშურებიან,
ვიდრემდე სხივი მოყვასური გარდახდებოდეს,
მოიწევნიდეს აქა უკუნი.
სხივი იგი მაინც კი ფიცხელ
დატოვებს ერთთა, დაბანდდება
სხვათა წინარე.
სიცხოვლით ესე აღსავსენი ყოველჟამისად
არიან ღმერთნი მარადმყოფელნი.
ხოლო კაცთაგანს სიკვდილამდე
ძალუძს ხსოვნა ყოვლის სიკარგის
და მერმე ირჭმევს უზეშთაესსა.
ყოველს თავისი მიჰხვდეს საწყაო
ხომ მძიმეა ჭაპანი ჭირთა
და კიდევ უფრო ტვირთმძიმეა ბედნიერება.
ერთადერთს ბრძენკაცს ხელეწიფა
სამხრობიდან შუაღამემდე
და იმის მერე, ვიდრე დილა აღბრწყინდებოდა,
სულის ნათლით შემორჩენოდა იმა სერობას.
სინკლერ, შენ ძალგიძს, მოყვასო ჩემო! იქ, სად ფიცხელი ბილიკია,
რომელს ნაძვნი გადმოსწვდომიან, ანუ
მუხნარის ჩრდილოვნება სად მოგებურვის,
ფოლად რიკინისა შიგან ვლენილი,
ღრუბელთა გამო ანუ ეგრედ გაცხადებლი, იცნო ზენარი,
რამეთუ ჭაბუკს ახალუხლებს გიცვნია ძალი კეთილისა,
არაოდენ დაუფარვია შენს წინარე ღიმი მეუფის
არცა დღენათელს, თანისთანობით როს დაჩნდება
უფსკრულთ კიდეგან მიჯაჭვული ცხროიანი
ძალი ცხოვლისა; არცა ღამებნელს, როს აიშლება,
შეერევა ერთურთს ყოველი, შემობრუნდება
აღრევა ეგე ძველთუძველესი.