ცეცხლ-ეთერისადმი
cecxl-eterisadmi
თარგმანი გერმანულიდან - ბესიკ ადეიშვილი
აგრე მისანდოდ, მოყვასურად, ვითარ შენ მამავ, ცეცხლ-ეთერო,
რომელ ღვთაებას, კაცთაგანს რომელს ძალევდა, აბა, გამოზრდა ჩემი;
ვიდრე დედაБ მიმირქმევდა თვისად მკლავებში, ძუძუნი მისნი მასმევდნენ ვიდრე,
უწინარეს შენ მიმიპყრობდი ალერსიანი, ციურ სასუმელთ განმიწოდებდი,
გულის კვირტშიდვე უპირველს ჩამისახლებდი სუნთქვას წმიდასა.
საზარდელს ოდენ მიწიერსა როდი კმარობენ არსებანი,
არამედ შენ ჰყოფ შენივ ნექტრით საზრდოობას, მამავ, ყოველთა!
სავსებას შენსას მარადიულს ამოაწევს და წარედინება
სიო მშვინველი, პირწმიდად რომ განტოტებია სიცოცხლის ღართა.
ამად გეტრფიან, მამავ, ყოველნი, მორკინალნი და
აღმსწრაფველნი შენდა, შვებად ესე ნაზარდი.
ზეციერო! განა შენკენ არ დამართულა მცენარის თვალი,
განა შენდამი არ გადაშალა მორიდალი თვისი მკლავები ჯაგმა მიწადდატოლებულმა?
მარცვალი წიაღს მომწყვდეული, შენივ მძებნელი, გარსს დაისკდენს მარტო
იმისთვის,
რომ განაცოცხლო და შენმა ტალღამ განბანოს მერმე.
თოვლის დახურხლულ სამოსელს თავად ჩამოიბღერტავს ტყე დაზნექილი.
თევზი რა არი, აღმა-აღმა მოეტევება ჭევლიან სარკეს, აღმა ხტის და რაღაც სწადია,
თითქო იგიც გეპირება თავის აკვნიდან, ის კი არა, კეთილქმნულ ოთხფეხს მიწიერსა
ფრენად უჩანს ნაბიჯი თვისი, ოდეს ლტოლვა დაუძლეველი,
შენდამი ტრფობა იდუმალი სჭოლავს ერთიან
და ერთის ძალით ზევით-ზევით მიეზიდება.
მზვაობრად აგრე აიძუებს მიწას ტაიჭი, მოშვილდული ფოლადი-ყელი
მაღლა-მაღლა მიეტანება, ერთი რა არის, წაიკაროს ფლოქვი ქვიშაზე.
თითქოს და ისე, სასეიროდ, თამაშ-თამაშ ჭლიკი ირმისა შეღერილ ბალახს
გაეწოდება, არ გაატოკებს და იმ ნაკადულს, ქაფი თავქვე რომ მოუგდია,
ზეფირივით გადაევლებ-გადმოევლება ირემი მერმე და ბუწკნარში შეიმალება
თვალშეუვლები.
ციურეთერის რჩეულნი კიდევ, სირნი ნეტარნი, მამის მარადი დარბაზის წიაღთ
ბოგინობასა და ეგე თამაშს შესჯერდებიან. ვრცეულება ესე ფრიადი
იტევდეს ფრთოსანთ და არცა რომელს დაებედოს წალიკ ბილიკი,
ლაღად სრბოლავდეს მამის ჭერქვეშ დიდზე დიდი და მცირეზე მცირეც.
თავზევით ესრეთ დამბრუნავენ ვიდრე ფრთოსნები, გულთა ოცვნანი
სასწაულად აღმიწვდეს მათდა, თითქო სამშობლო სათნომყოფელი
მაღლით მიხმობდეს, ალპებსა ზედა გადადგომა მომესურვება,
რათა ძახილი დავაწვდინო ოტებულ არწივს,
ვინ ჟამსა ერთსა ზევესის მკლავებს წარუტანა ყრმაБ ნეტარი,
აწცაღა დამხსნას მონობასა და მე ერთი აღმიტანოს ეთერთა დარბაზს.
კაცნი ნიადაგ გახელებულნი ვეფეთებით მერხევ ლერწივით,
რომელს ჭიგო გარდატყდომია, ცად აღმპყრობელი, მიწის პირად განბნეულნი
ფუჭად ვეძიებთ, ოთხივ მხრივ აგრე ვხეტიალობთ, ჰოი მამაო, ცეცხლ-ეთერო!
ამაოდ ვიღწვით, რამეთუ ვნება ერთადერთი შენთა ბაღნართა წიაღ ცხოვრებად
უპირველეს წარგვეტანება.
ზღვის ბობოქარ გულს ვეძალებით, რათა სივრცეთა გადაშლილთა წიაღ წყურვილი
დავიცხროთ ესე. თავისნებისად ათამაშებს ხომალდის კიჩოს ზვირთი და
ზვირთი დაუსაბამო,
მრეთამრეობა ზღვათა ღმერთის გულის ფიცარს შვებად ეხლება და უკმარია
მაინც გული,
უფრორე ღრმაა ოკეანე, ვენატრით რომელს,
ტალღა მისი უფრო მსუბუქი და მონარნარე, _
ნეტარ არიან კაცნი, რომელთა ხელეწიფებათ
ჰყუდონ ხომალდი ზღვის მსერავი ოქროვანთა მისთა ნაპირთა.
ვიდრემდე აგრე დავნატრივარ თენებულ შორეთს, იმ დასალიერს,
სად ლაჟვარდ ზვირთით მოგიზღუდავს სხვათა ნაპირი,
კვალად ხეხილთა კენწეროებს აყვავილებულს, გადმოჰყვები, ჰოი მამაო,
ციურეთერო!
შორა-შორა მობიბინე გარდმოხვალ ჩემდა, გულს ზეაღმსწრაფველს დამიყუჩებ,
წამისუმალ შემიბრუნდება ამოდ ცხოვრება, უწინდებურად დაემხრობა
მიწიერ ყვავილთ.
cecxl-eterisadmi
თარგმანი გერმანულიდან - ბესიკ ადეიშვილი
აგრე მისანდოდ, მოყვასურად, ვითარ შენ მამავ, ცეცხლ-ეთერო,
რომელ ღვთაებას, კაცთაგანს რომელს ძალევდა, აბა, გამოზრდა ჩემი;
ვიდრე დედაБ მიმირქმევდა თვისად მკლავებში, ძუძუნი მისნი მასმევდნენ ვიდრე,
უწინარეს შენ მიმიპყრობდი ალერსიანი, ციურ სასუმელთ განმიწოდებდი,
გულის კვირტშიდვე უპირველს ჩამისახლებდი სუნთქვას წმიდასა.
საზარდელს ოდენ მიწიერსა როდი კმარობენ არსებანი,
არამედ შენ ჰყოფ შენივ ნექტრით საზრდოობას, მამავ, ყოველთა!
სავსებას შენსას მარადიულს ამოაწევს და წარედინება
სიო მშვინველი, პირწმიდად რომ განტოტებია სიცოცხლის ღართა.
ამად გეტრფიან, მამავ, ყოველნი, მორკინალნი და
აღმსწრაფველნი შენდა, შვებად ესე ნაზარდი.
ზეციერო! განა შენკენ არ დამართულა მცენარის თვალი,
განა შენდამი არ გადაშალა მორიდალი თვისი მკლავები ჯაგმა მიწადდატოლებულმა?
მარცვალი წიაღს მომწყვდეული, შენივ მძებნელი, გარსს დაისკდენს მარტო
იმისთვის,
რომ განაცოცხლო და შენმა ტალღამ განბანოს მერმე.
თოვლის დახურხლულ სამოსელს თავად ჩამოიბღერტავს ტყე დაზნექილი.
თევზი რა არი, აღმა-აღმა მოეტევება ჭევლიან სარკეს, აღმა ხტის და რაღაც სწადია,
თითქო იგიც გეპირება თავის აკვნიდან, ის კი არა, კეთილქმნულ ოთხფეხს მიწიერსა
ფრენად უჩანს ნაბიჯი თვისი, ოდეს ლტოლვა დაუძლეველი,
შენდამი ტრფობა იდუმალი სჭოლავს ერთიან
და ერთის ძალით ზევით-ზევით მიეზიდება.
მზვაობრად აგრე აიძუებს მიწას ტაიჭი, მოშვილდული ფოლადი-ყელი
მაღლა-მაღლა მიეტანება, ერთი რა არის, წაიკაროს ფლოქვი ქვიშაზე.
თითქოს და ისე, სასეიროდ, თამაშ-თამაშ ჭლიკი ირმისა შეღერილ ბალახს
გაეწოდება, არ გაატოკებს და იმ ნაკადულს, ქაფი თავქვე რომ მოუგდია,
ზეფირივით გადაევლებ-გადმოევლება ირემი მერმე და ბუწკნარში შეიმალება
თვალშეუვლები.
ციურეთერის რჩეულნი კიდევ, სირნი ნეტარნი, მამის მარადი დარბაზის წიაღთ
ბოგინობასა და ეგე თამაშს შესჯერდებიან. ვრცეულება ესე ფრიადი
იტევდეს ფრთოსანთ და არცა რომელს დაებედოს წალიკ ბილიკი,
ლაღად სრბოლავდეს მამის ჭერქვეშ დიდზე დიდი და მცირეზე მცირეც.
თავზევით ესრეთ დამბრუნავენ ვიდრე ფრთოსნები, გულთა ოცვნანი
სასწაულად აღმიწვდეს მათდა, თითქო სამშობლო სათნომყოფელი
მაღლით მიხმობდეს, ალპებსა ზედა გადადგომა მომესურვება,
რათა ძახილი დავაწვდინო ოტებულ არწივს,
ვინ ჟამსა ერთსა ზევესის მკლავებს წარუტანა ყრმაБ ნეტარი,
აწცაღა დამხსნას მონობასა და მე ერთი აღმიტანოს ეთერთა დარბაზს.
კაცნი ნიადაგ გახელებულნი ვეფეთებით მერხევ ლერწივით,
რომელს ჭიგო გარდატყდომია, ცად აღმპყრობელი, მიწის პირად განბნეულნი
ფუჭად ვეძიებთ, ოთხივ მხრივ აგრე ვხეტიალობთ, ჰოი მამაო, ცეცხლ-ეთერო!
ამაოდ ვიღწვით, რამეთუ ვნება ერთადერთი შენთა ბაღნართა წიაღ ცხოვრებად
უპირველეს წარგვეტანება.
ზღვის ბობოქარ გულს ვეძალებით, რათა სივრცეთა გადაშლილთა წიაღ წყურვილი
დავიცხროთ ესე. თავისნებისად ათამაშებს ხომალდის კიჩოს ზვირთი და
ზვირთი დაუსაბამო,
მრეთამრეობა ზღვათა ღმერთის გულის ფიცარს შვებად ეხლება და უკმარია
მაინც გული,
უფრორე ღრმაა ოკეანე, ვენატრით რომელს,
ტალღა მისი უფრო მსუბუქი და მონარნარე, _
ნეტარ არიან კაცნი, რომელთა ხელეწიფებათ
ჰყუდონ ხომალდი ზღვის მსერავი ოქროვანთა მისთა ნაპირთა.
ვიდრემდე აგრე დავნატრივარ თენებულ შორეთს, იმ დასალიერს,
სად ლაჟვარდ ზვირთით მოგიზღუდავს სხვათა ნაპირი,
კვალად ხეხილთა კენწეროებს აყვავილებულს, გადმოჰყვები, ჰოი მამაო,
ციურეთერო!
შორა-შორა მობიბინე გარდმოხვალ ჩემდა, გულს ზეაღმსწრაფველს დამიყუჩებ,
წამისუმალ შემიბრუნდება ამოდ ცხოვრება, უწინდებურად დაემხრობა
მიწიერ ყვავილთ.