ალ­ექ­სეი ბელ­მა­სო­ვი - ლექსი

aleqsei belmasovi
თარგმნა შალვა ბაკურაძემ

შუ­ქის წყა­ლო­ბით მე ვი­ცი:

რომ სიბ­ნე­ლეს მო­ცუ­ლო­ბა აქვს;

რომ ყვე­ლა­ფე­რი, რაც გა­უ­ნა­თე­ბე­ლია,

სიბ­ნე­ლის ში­ნა­არსს წარ­მო­ად­გენს.

ნა­ბი­ჯე­ბი­სა და ხმე­ბის მდი­ნა­რე­ბა,

უხ­ი­ლა­ვი ქა­რის ხმა­უ­რი,

ნეს­ტი­ა­ნი ცის სუ­ნი,

ყვე­ლა­ფე­რი ეს - სიბ­ნე­ლის ში­ნა­არ­სია.


მაგ­რამ რო­დე­საც ცნო­ბი­ე­რე­ბა კვდე­ბა,

მა­ში­ნაც სიბ­ნე­ლე ის­ად­გუ­რებს.

სიბ­ნე­ლე, რო­მელ­საც არ გა­აჩ­ნია მო­ცუ­ლო­ბა და ში­ნა­არ­სი

სიბ­ნე­ლე, რო­მე­ლიც დროს არ ემ­ორ­ჩი­ლე­ბა.


რა­ზე მეტყ­ვე­ლებს ეს?

რას ნიშ­ნავს?


იქ­ნებ იმ­ას, რომ არ­სე­ბობს ორი სი­მარ­თ­ლე:

პირ­ვე­ლი - სამ­ყა­რო არ­ის,

მე­ო­რე - სამ­ყა­რო არ არ­ის.