esenini sergei sergei esenini imgere imgere სერგეი ესენინი ucxouri literatura rusuli literatura poezia
იმღერე, იმღერე. წყეულ გიტარაზე
ეგ შენი თითები როკავენ წყობილად.
სული შეგიგუბდეს, იქნებ, ვნების ალზე,
შენ ხომ ერთადერთი შემომრჩი, ძმობილო.
ნუ უმზერ მის ხელზე მბრწყინავ სამაჯურებს,
მხრებზე აბერშუმის ელვარე ტუნიკას...
თვალი მოწკურა და უცებ დამამუნჯა,
ფიქრი და გონება წამართვა ხულიგანს.
მე რა ვიცოდი – სენია სიყვარული.
მე რა ვიცოდი – ჭირია სიყვარული.
მინდოდა, ამ ქალში მეპოვა სიხარული,
თავი დავიღუპე უგონოდ სიარულით.
იმღერე, ძმობილო. გამახსენე წლები
ფიცხი, შფოთიანი ჩვენი სიჭაბუკის.
დაე, სხვების ბაგეს დაეწაფოს ვნებით
ნორჩი ლამაზმანი, ყოვლად უბადრუკი.
არ გინდა, შეჩერდი. მე მას არ ვაგინებ.
არ გინდა, შეჩერდი. მას არ შევაჩვენებ.
მომეცი გიტარა, სიმებს ავატირებ,
ჩემზე გიამბობ და აღარ შემაჩერო.
საამო დღეები ნელ-ნელა მიდიან,
ფერადი სიზმრებით ვერ ვპოვე ნუგეში.
მრავალი გოგოსთვის ხელი წამივლია,
მრავალ ქალს ალერსით ვიმწყვდევდი კუთხეში.
მწარეა სიმართლე ცხოვრების არაკის,
მინახავს, მომზირალს ბავშვური თვალებით:
ერთ ძუკნას ლოკავენ რიგ-რიგად, ცალ-ცალკე
ძაღლების ხროვაში შეყრილი ხვადები.
მაშ, რისთვის ვიეჭვო. არაა საცოლე,
არ მიყვარს, ამ გრძნობას არ დავემონები.
ესაა ცხოვრება – ზეწარი, საწოლი.
ესაა ცხოვრება – კოცნა და მორევი.
იმღერე, იმღერე! ამ ბედისწერასაც
ვერსად გავექცევით, ცხოვრება მოკლდება.
თუმც, იცი რას გეტყვი, მე მაგათ დედასაც...
იცოდე, ძმობილო, არასდროს მოვკვდები.
იმღერე, იმღერე. წყეულ გიტარაზე
ეგ შენი თითები როკავენ წყობილად.
სული შეგიგუბდეს, იქნებ, ვნების ალზე,
შენ ხომ ერთადერთი შემომრჩი, ძმობილო.
ნუ უმზერ მის ხელზე მბრწყინავ სამაჯურებს,
მხრებზე აბერშუმის ელვარე ტუნიკას...
თვალი მოწკურა და უცებ დამამუნჯა,
ფიქრი და გონება წამართვა ხულიგანს.
მე რა ვიცოდი – სენია სიყვარული.
მე რა ვიცოდი – ჭირია სიყვარული.
მინდოდა, ამ ქალში მეპოვა სიხარული,
თავი დავიღუპე უგონოდ სიარულით.
იმღერე, ძმობილო. გამახსენე წლები
ფიცხი, შფოთიანი ჩვენი სიჭაბუკის.
დაე, სხვების ბაგეს დაეწაფოს ვნებით
ნორჩი ლამაზმანი, ყოვლად უბადრუკი.
არ გინდა, შეჩერდი. მე მას არ ვაგინებ.
არ გინდა, შეჩერდი. მას არ შევაჩვენებ.
მომეცი გიტარა, სიმებს ავატირებ,
ჩემზე გიამბობ და აღარ შემაჩერო.
საამო დღეები ნელ-ნელა მიდიან,
ფერადი სიზმრებით ვერ ვპოვე ნუგეში.
მრავალი გოგოსთვის ხელი წამივლია,
მრავალ ქალს ალერსით ვიმწყვდევდი კუთხეში.
მწარეა სიმართლე ცხოვრების არაკის,
მინახავს, მომზირალს ბავშვური თვალებით:
ერთ ძუკნას ლოკავენ რიგ-რიგად, ცალ-ცალკე
ძაღლების ხროვაში შეყრილი ხვადები.
მაშ, რისთვის ვიეჭვო. არაა საცოლე,
არ მიყვარს, ამ გრძნობას არ დავემონები.
ესაა ცხოვრება – ზეწარი, საწოლი.
ესაა ცხოვრება – კოცნა და მორევი.
იმღერე, იმღერე! ამ ბედისწერასაც
ვერსად გავექცევით, ცხოვრება მოკლდება.
თუმც, იცი რას გეტყვი, მე მაგათ დედასაც...
იცოდე, ძმობილო, არასდროს მოვკვდები.