ბელა ახმადულინა - აველუმი

დღესასწაული ჩაცხრა სრულებით.
ახალწლის მთვარის ძნელდება ცნობა.
მხოლოდ შუმერის მარტოსულობას
ამგვარი სიტყვის შეეძლო შობა:

,,აველუმ’’ მონად ჯერ არ მოხრილა,
ბალახად ღვივის, მზედ იდაგება,
სურს ყოფნა ცალკერძ, არა ორმხრივად
ლექსს ერთულება ამის გაგება.

ოთარ, ამ ტვირთის გერგო ტარება,
კრთის შენი სახე, შორად, სულ შორად.
თუმც ეს უდროო აღიარება
მაინც მოგწვდება უწყინარ ჭორად.

ჩვენი ხაბაზი ხომ გახსოვს, ოთარ,
რომ ასდიოდა სურნელი დენთის,
ლხენად მიაჩნდა უგვანი ყოფა
და ვარდებოდა თონეში ჩვენთვის?

ჩანს სიჭაბუკე შორი და ახლო:
იქ იყო ანა, ცისკრის ასული,
იყო კუნძული სიმონის სახლი,
არენა, ფარგლით შემოხაზული.

ვიხსენებ იმ მთას, იმ დუქანს, იმ დარს,
ფერწასულ თოვლის მწვდება ჩურჩული...
ჟენია ერქვა თოვლისფერ მიმტანს,
ჩემს ლექსს რომ ნთქავდა თვალდახუჭული.

შევპირდი, რომ არ დავშორდებოდი,
სიყვარულის არსს ვუხსნიდი დიდხანს,
და თუ ჰგონია, მაშინ ვცდებოდი,
დარწმუნდეს ახლა ვასრულებ სიტყვას.

და იცვლებოდა ვარსკვლავთა რუკა,
და თვითონ ღმერთი გვითვალთვალებდა,
სივრცე ჩვენ სიცილს გვესროდა უკან,
და ახლოს იყავ შენ ჩემს თვალებთან.

ვხარობ, იმ დღეებს როცა გავყურებ,
მე არ მინახავს ხრამი იმხელა...
თოვლში დავკარგე, მახსოვს საყურე,
სამაგიეროდ მიძღვენ სიმღერა.

სულ უფრო ცოტას ვხვდები განთიადს,
გათელილია ცხოვრების მტილი.
თუმც ეს სანთელი კვლავაც ანთია,
გალაკტიონის მომყვება ჩრდილი.

მოჩანს თბილისი და მთებიც ჩანან,
მომენატრება მეტეხის ნახვა.
და მინდა, გკითხო: აგიხდა, განა
დევკაცურ გონით ნაფიქრი ზრახვა?

არ ჩავინთქმები ცხოვრების ლექში,
კვლავ ვნახავ, როგორ ფეთქავ და შფოთავ,
მომწერე შენი მისნური ლექსი,
ან იქნებ, უკვე უარმყავ, ოთარ?!

ხმალს არ ვიქნევდი, მტვირთველი თორის
ომში, ცრემლებით გადანალახით...
ბიჭვინთასა და პიცუნდას შორის
ისევ არსებობს ჩვენი ქალაქი.

კალენდარს ფურცლად სცვივა რიცხვები,
კრთის წიწვოვანი ზეიმის ლოგო...
ო, აველუმო, შენ გეკითხები:
შენ და თამაზი როგორ ხართ, როგორ?

ცისა ფერს ვუცქერ თვალახელილი,
სპეტაკობს სული ო თოვლზე მეტად...
და არც კი ვიცი, ჩემი წერილი
მე მოგწერეთ თუ სანთელმა, ნეტა?