მეგობარო, შენ მკითხავ, ვისი ბრძანებით
გიზგიზებს გიჟის მეტყველება?
მოდი სიტყვები ვფანტოთ,
თითქოს ბაღს ქარვა მოდნა
და ნიავს ჩუმად ვანდოთ
ოდნავ, სულ ოდნავ, ოდნავ.
და რაღა კვლევა უნდა,
დილით ფოთლებზე მდგარი
რატომ ციმციმებს მუდამ
ლიმნის და ენდროს ცვარი.
ვინ აქცევს ხოლმე ნემსად
ცრემლს და ჟალუზებს მოდებს,
ყუნწში ძვრება და კემსავს
თაროზე გაშლილ ნო
კარსუკან ნაგდებ ფარდაგს,
დაჩაგრულს ფეხების გასმით,
ვინ კაზმავს ნაჯაფს და ნადაგს,
ვინ ფერავს სურმით და ბასმით?
შენ მკითხავ, აგვისტოს ვინ
მიიჩნევს უავგუსტესად,
ვისაც ფონი არ აქვს წინ
და მაინც წინსვლა აქვს წესად.
ვინ ავლებს ნეკერჩხალს ხაზებს,
ან ეკლესიასტეს შემდეგ
ყალიბს თაბაშირით ავსებს
და იღებს საოცარ შედეგს.
შენ მკითხავ, ეს ვიღამ ბრძანა,
რომ ამ ნაგვიანევ ასტრებს
სექტემბრის სუსხები ასწრებს?
და წნორის წვრილ ფოთლებს თანაც,
ცის თაღი რომ ვეღარ იტევს,
დააფენს ჰოსპიტლის პლიტებს
ჩუმი შემოდგომის ხანა.
შენ მკითხავ, ეს ვიღამ ბრძანა?
გეტყვი: - სიყვარულის ღმერთმა,
ყოვლისმძლემ და ერთადერთმა,
იაგაილოთ და იადვიგთა
უმცირეს დეტალთა ღმერთმა.
ას ჩვენი ფიცი თუ მტკიცი
სიკვდილის ახსნისა სუსტია,
მაგრამ სიცოცხლე კი ვიცი,
ჩუმ შემოდგომისებრ ზუსტია