ზოგი ცად ქროდა უტაიჭოდ და უფაეტნოდ,
ზოგიც შეიპყრო უცნაურმა სითვალბეცემ და
უგზოობის ჟამს საცალფეხო ბილიკს ეძებდა,
რომ სამყაროულ სიბნელეში შარა გაეგნო.
ზოგმა, ასე ვთქვათ, გაიმეტა ვარდი საეკლოდ,
ბედის მჭედელს რომ უბედობა გამოეჭედა,
ზოგს უძღებობა დაანათლა უფლის ბეჭედმა
და საწუთროზე გულაყრილი ცასთან პაექრობს.
სიტკბოც, სიმწარეც მიწილადა ღმერთმა თაფლიდან
და ვიდრე თვითვე მიმითვლიდა ძედ და ღვთისშვილად,
ძელზე გამსვა და სამოსელი შემომაფლითა.
მუცლადღების ჟამს გამოვთხოვე მყუდრო სავანე,
მან კი პასუხად საჭრეთელი გამომიშვირა
და მარტვილობა მომისაჯა შობისთანავე...